Alpine A110 (1963)

Samochód sportowy segmentu C
(Przekierowano z Renault Alpine A110)
Ten artykuł dotyczy kompaktowego auta sportowego z lat 1963 - 1974. Zobacz też: Alpine A110 (2017) - kompaktowe auto sportowe produkowane od 2017 roku.

Alpine A110samochód sportowy klasy kompaktowej produkowany przez francuską markę Alpine w latach 1963 – 1974[1].

Alpine A110
Ilustracja
Alpine A110
Producent Alpine
Okres produkcji 1963 – 1974
Miejsce produkcji Francja Dieppe[1]
Poprzednik Alpine A108
Następca Alpine A310
Dane techniczne
Segment sportowe segmentu C[1]
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé[1]
Silniki 1,1 l, 1,2 l, 1,3 l
R8 Major/Gordini R4
1,5 l R4
1,3 l, 1,6 l
Renault R4
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna[1]
Rodzaj napędu tylny[1]
Długość 3850 mm[1]
Szerokość 1550 mm[1]
Wysokość 1120 mm[1]
Rozstaw osi 2110 mm[1]
Zbiornik paliwa 38 litrów
Dane dodatkowe
Konkurencja Lotus Europa

Historia i opis modeluEdytuj

 
Alpine A110 - tył

Wykonane z włókna szklanego nadwozie Alpine A110 zaprojektował Marcel Hubert. Samochód miał charakterystyczne proporcje - był niski, miał szerokie błotniki i małą kabinę. Jego cechą charakterystyczną była nisko poprowadzona maska, pozbawiona atrapy chłodnicy – chłodzenie silnika zapewniały wycięte przed tylnymi kołami otwory wentylacyjne. Mocno pochylona maska Alpine skrywała niewielki bagażnik, silnik auta umieszczono z tyłu. Główne reflektory A110 ukryto za osłonami z przezroczystego tworzywa. Alpine A110 był produkowany wyłącznie z dwudrzwiowym nadwoziem. Samochód był wyposażony w masywne obręcze kół odlewane ze stopów lekkich[potrzebny przypis].

Strukturę nośną stanowiła zespawana ze stalowych rurek centralna rama. W A110 zachowano układ napędowy pierwowzoru, z umieszczonym z tyłu silnikiem napędzającym tylne koła. Zamiast słabej, oryginalnej skrzyni biegów o trzech przełożeniach zastosowano nową, mocniejszą przekładnią pięciobiegową. Było to niezbędne ze względu na znacznie lepsze parametry stosowanych w A110 silników. Pod maską auta montowano czterocylindrowe, rzędowe jednostki napędowe, o pojemności od 0,9 do 1,6 l. Na skutek licznych modyfikacji były one znacznie mocniejsze od silnika stosowanego w Renault 8. Zasilany dwoma gaźnikami Webera silnik o pojemności 1,3 l rozwijał moc 90 KM,a jednostka 1,6 l - 125 KM. Dzięki niewielkiej, bo wynoszącej zaledwie 544 kg masie, samochód mógł się rozpędzić do prędkości 195 km/h w wersji 1,3 l i 210 km/h w wersji 1,6 l. Poza pochodzącym z Renault 8 silnikiem, konstruktorzy wykorzystali też zawieszenie tego auta. Prosty układ z pojedynczymi wahaczami poprzecznymi poddano jednak znacznym modyfikacjom, polegających m.in. na mocnym pochyleniu tylnych kół, co znacznie zwiększyło stabilność pojazdów[potrzebny przypis].

W roku 1973 samochód wygrał Rajdowe mistrzostwa świata w klasyfikacji konstruktorów m.in. w Rajdzie Monte Carlo (rok 1971 i 1973), Korsyki (rok 1973) oraz Portugalii (rok 1971, 1973).

Dane techniczneEdytuj

SilnikEdytuj

  • R4 1,6 l (1557 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV[1]
  • Średnica × skok tłoka: 76,00 mm × 84,00 mm[1]
  • Moc maksymalna: 138 KM przy 6000 obr/min[1]
  • Maksymalny moment obrotowy: 146 N•m przy 5000 obr/min

OsiągiEdytuj

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n Wielka Księga Samochodów. Michael Bowler, Giuseppe Guzzardi, Enzo Rizzo. Warszawa: Carta Blanca, 2011, s. 395. ISBN 978-83-7705-129-0.