Otwórz menu główne

Rene Simpson

kanadyjska tenisistka

Rene Simpson Collins (ur. 14 stycznia 1966 w Sarnia, Ontario, zm. 17 października 2013 w Chicago) – kanadyjska tenisistka, zwyciężczyni turniejów zawodowych w grze podwójnej, zawodniczka i kapitan reprezentacji Kanady w Pucharze Federacji, olimpijka.

Rene Simpson
Państwo  Kanada
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1966
Sarnia
Data i miejsce śmierci 17 października 2013
Chicago
Gra leworęczna
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 1998
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0 WTA, 4 ITF
Najwyżej w rankingu 70 (10 kwietnia 1989)
Australian Open 2R (1989, 1992, 1994)
Roland Garros 3R (1989)
Wimbledon 1R (1989, 1992, 1994, 1997)
US Open 2R (1992, 1993)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 32 (21 sierpnia 1995)
Australian Open 1R (1992–1998)
Roland Garros 3R (1997)
Wimbledon 2R (1998)
US Open QF (1996)

Kariera tenisowaEdytuj

Zanim przystąpiła do rozgrywek zawodowych, leworęczna (backhand grała oburęczny) Simpson była liczącą się zawodniczką w amerykańskich rozgrywkach akademickich w zespole Texas Christian University, a jej 42 zwycięstwa singlowe w sezonie 1987/1988 ponad ćwierć wieku przetrwały jako rekord reprezentacji akademickiej. Już w 1988 odniosła pierwszy znaczący rezultat w tenisie profesjonalnym, w brazylijskiej Guarui przechodząc eliminacje i docierając aż do finału, w którym uległa swojej późniejszej wielokrotnej partnerce deblowej Mercedes Paz z Argentyny. Do końca kariery pozostał to jej jedyny finał w grze pojedynczej na najwyższym szczeblu rozgrywek.

W turniejach wielkoszlemowych sześciokrotnie awansowała do II rundy, m.in. w swoim debiutanckim występie w Australian Open 1989: pokonała Włoszkę (potem reprezentantkę Szwajcarii) Cathy Caverzasio, ale z najwyżej rozstawioną Niemką Graf nie zdołała już zdobyć nawet gema. W Paryżu w 1989 odnotowała swój najlepszy występ w Wielkim Szlemie; doszła do 1/16 finału, po wygranych nad Meredith McGrath i Marianne Werdel, a uległa rozstawionej z numerem 11 Novotnej. W 1990 wyeliminowała z French Open rozstawioną Rosalyn Nideffer, a odpadła z Węgierką Temesvári. W 1992 pokonała w Australian Open Austriaczkę Paulus, a w US Open Włoszkę Cecchini. Na turnieju US Open 1993 pokonała swoją rodaczkę Helen Kelesi, odpadła z rozstawioną z numerem piątym Argentynką Sabatini. W 1994 pokonała w Australian Open znaną reprezentantkę gospodarzy Nicole Pratt. W tymże roku była pierwszą wimbledońską przeciwniczką późniejszej zwyciężczyni Conchity Martínez, której uległa 1:6, 3:6. W kolejnych latach starty wielkoszlemowe kończyła głównie na etapie eliminacji, a w swoim ostatnim występie – w Australian Open 1998 – odpadła w I rundzie z turniejową "czternastką" Dominique Monami.

Z innych zawodowych startów Simpson na uwagę zasługują m.in. dwa występy na turnieju w Brisbane: w 1989 dotarła do III rundy po wygranych nad Amerykanką Terry Phelps i Niemką Evą Pfaff (przegrała z Patty Fendick), a w 1994 pokonała m.in. znaną później Francuzkę Sandrine Testud i w 1/8 finału uległa w trzech setach Niemce Barbarze Rittner. W 1993 pokonała w Delray Beach młodą Chandę Rubin. Na turnieju ITF w Midland w 1996 wygrała z klasyfikowaną na 11. miejscu na świecie Holenderką Brendą Schultz, a przegrała w ćwierćfinale z Rosjanką Kurnikową. W Sydney w styczniu 1997 wyeliminowała Słowaczkę Habsudovą (numer 11 w rankingu WTA), ale w II rundzie odpadła z Jennifer Capriati. Dwukrotnie przegrywała też z Polkami – w 1989 w Berlinie z Iwoną Kuczyńską, a w 1997 w Quebecu z Magdaleną Grzybowską.

W grze podwójnej Rene Simpson odniosła trzy zwycięstwa turniejowe, ponadto była w jednym finale; wszystkie te wyniki osiągnęła na przełomie 1994 i 1995 z czterema różnymi partnerkami. W 1994 wygrała w Tajpej razem z Michelle Jaggard-Lai, w 1995 w San Juan z Karin Kschwendt i w Zagrzebiu z Mercedes Paz, a finał w Houston w 1995 przegrała w parze z Wiltrud Probst. W turniejach deblowych w Wielkim Szlemie była dwa razy w 1/8 finału – w 1993 na US Open (z Jaggard-Lai) i w 1997 na French Open (z Paz, wygrały z rozstawionymi Katriną Adams i Lori McNeil, uległy Yayuk Basuki i Caroline Vis), a na US Open w 1996 osiągnęła ćwierćfinał; partnerowała jej wówczas rodaczka Sonya Jeyaseelan, Kanadyjki wygrały z takimi znanymi rywalkami, jak Anke Huber i Iva Majoli, Lisa Raymond i Rennae Stubbs, Alexia Dechaume-Balleret i Sandrine Testud, a uległy w trzech setach Gigi Fernández i Natalli Zwierawej. Simpson kilkakrotnie grała też w wielkoszlemowych turniejach gry mieszanej, bez większych sukcesów, chociaż miała za partnerów znanych specjalistów gry podwójnej – Nestora, Connella, Broada, Pimka czy Grabba.

Zarobki zawodowe Simpson zamknęły się kwotą 485 tysięcy dolarów. Najwyżej sklasyfikowano ją w grze pojedynczej 10 kwietnia 1989 – na 70. miejscu na świecie, a w grze podwójnej 21 sierpnia 1995 – na miejscu 32.

Jako reprezentantka Kanady występowała w rozgrywkach o Puchar Federacji w latach 1988-1998, notując bilans 20 zwycięstw i 16 porażek (w grze pojedynczej – 10 wygranych, 7 porażek). Debiutowała w meczu z Koreą w grudniu 1988 jako deblistka u boku Helen Kelesi (zespół kanadyjski dotarł wówczas do półfinału, ulegając Czechosłowacji). Odnotowała w rywalizacji pucharowej wygrane m.in. nad Basuki (Indonezja, 1990), de Swardt (RPA, 1992), Cecchini (Włochy, 1995), Bradtke (Australia, 1996). W kwietniu 1998 wystąpiła po raz ostatni, partnerując Jeyaseelan w spotkaniu z Brazylijkami. Poza wymienionymi, jej partnerkami deblowymi w zespole narodowym były Patricia Hy i Jill Hetherington. W 2001 Simpson objęła funkcję kapitana reprezentacji i prowadziła ją do sezonu 2009, w 2007 wprowadzając Kanadę do drugiej grupy światowej.

W 1992 uczestniczyła w igrzyskach olimpijskich w Barcelonie. W I rundzie gry pojedynczej uległa rozstawionej z "czternastką" Japonce Kimiko Date. W deblu grała z Patricią Hy, w I rundzie pokonały parę z Tajlandii Surimol Duandchan i Benjamas Sangaram, w II rundzie przegrały 6:3, 3:6, 2:6 z Francuzkami, parą turniejową nr 8, Isabelle Demongeot i Nathalie Tauziat.

Wyszła za mąż za Jasona Collinsa. W 2011 wpisano ją do Canadian Tennis Hall of Fame. Zmarła 17 października 2013 w Chicago po chorobie nowotworowej.

Turnieje WTAEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedynczaEdytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 13 listopada 1988 Guarujá Twarda   Mercedes Paz 5:7, 2:6

Gra podwójnaEdytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 20 listopada 1994 Tajpej Twarda   Michelle Jaggard-Lai   Nancy Feber
  Alexandra Fusai
6:0, 7:6(10)
Zwyciężczyni 2. 5 marca 1995 San Juan Twarda   Karin Kschwendt   Laura Golars
  Linda Wild
6:2, 0:6, 6:4
Finalistka 1. 16 kwietnia 1995 Houston Ceglana   Wiltrud Probst   Nicole Arendt
  Manon Bollegraf
4:6, 2:6
Zwyciężczyni 3. 30 kwietnia 1995 Zagrzeb Ceglana   Mercedes Paz   Laura Golarsa
  Irina Spîrlea
7:5, 6:2

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj