Retowie – pochodząca z łaciny nazwa ludu zamieszkującego od około 500 roku p.n.e. do II wieku n.e. rejon środkowych Alp.

W VI wieku p.n.e. Retowie zasiedlili tereny dzisiejszej wschodniej Szwajcarii, Tyrolu i Lombardii. Nieznane jest pochodzenie tego ludu. Niektórzy badacze uznają go za lud celtycki, inni za autochtoniczną nie-indoeuropejską ludność Europy, spokrewnioną z Etruskami (większość autorów epoki, w tym m.in. Pliniusz Starszy). Kilka zachowanych inskrypcji w języku retyckim sugeruje, że mógł być spokrewniony z językiem etruskim. Również znaleziska broni wskazują na wpływy etruskie[1].

W 15 r. p.n.e. nastąpił podbój terytorium Retów przez Tyberiusza i Druzusa, a następnie utworzenie na tych terenach rzymskiej prowincji Rhaetia (Recja). Język Retów został szybko wyparty przez język łaciński.

Przypuszczalnie pozostałością po łacińskich dialektach Retów są dzisiejsze języki retoromańskie.

Zobacz też

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Jerzy Wojtowicz, Historia Szwajcarii, Ossolineum, 1976, s.14