Rewolucja marcowa

Rewolucja marcowa (niem. Märzrevolution) – demonstracje i wystąpienia mieszkańców Berlina i Wiednia, stolic Prus i Austrii w początkach Wiosny Ludów w 1848 r.

Rewolucja marcowa
Wiosna Ludów
Ilustracja
Świętujący rewolucjoniści po wygranej 19 marca 1848 roku, moment powstania flagi Niemiec
Czas luty 1848 – lipiec 1849
Miejsce państwa niemieckie
Wynik zwycięstwo rewolucjonistów,
rozwiązanie Związku Niemieckiego,
uchwalenie Konstytucji frankfurckiej
Strony konfliktu
Związek Niemiecki
Saksonia
Prusy
rewolucjoniści
Siły
45 000 400 000
brak współrzędnych

Protestujący domagali się wolności politycznej, a także zjednoczenia państw niemieckich w jedno państwo. Rewolucja marcowa stała się początkiem Wiosny Ludów w Niemczech.

W wyniku demonstracji i nacisku społecznego Sejm Związkowy uznał barwy czarno-czerwono-złote (obecna flaga Niemiec) za narodowe. Frankfurckie Zgromadzenie Narodowe miało zaś wydać deklarację zjednoczenia Niemiec.

13 marca 1848 roku doszło w Wiedniu do manifestacji na ulicach miasta, utworzono Gwardię Narodową, ogłoszono wolność prasy, zapowiedziano reformy na wsi, kanclerz Klemens von Metternich pod naciskiem społecznym zmuszony został do dymisji.

Tego samego dnia rozpoczęły się zamieszki w Berlinie, w których brali udział rzemieślnicy i robotnicy. Wśród nich brali udział Polacy Gustaw Leński i Alfons Bojanowski. Także tu utworzono Gwardię Narodową, ogłoszono wolność prasy i zgromadzeń oraz amnestię dla więźniów politycznych. Walki ustały 20 marca, w ich wyniku tłum uwolnił szereg więźniów z więzienia w Moabicie, wśród których znajdowali się Polacy: Ludwik Mierosławski i Karol Libelt. Świadkiem wydarzeń w Berlinie był późniejszy poseł parlamentu niemieckiego Henryk Szuman, który opisał swoje doświadczenia w broszurze Luźne kartki z wspomnień życia własnego[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj