Otwórz menu główne

Rezerwat przyrody Uroczysko Obiszów

Rezerwat przyrody Uroczysko Obiszówrezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce, na Wzgórzach Dalkowskich, na terenie leśnictwa Obiszów (województwo dolnośląskie, powiat polkowicki, gmina Grębocice[1]).

Uroczysko Obiszów
rezerwat leśny
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Mezoregion Wzgórza Dalkowskie
Data utworzenia 1972
Akt prawny M.P. z 1972 r. nr 36, poz. 202
Powierzchnia 6,28 ha
Położenie na mapie gminy Grębocice
Mapa lokalizacyjna gminy Grębocice
Uroczysko Obiszów
Uroczysko Obiszów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Uroczysko Obiszów
Uroczysko Obiszów
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Uroczysko Obiszów
Uroczysko Obiszów
Położenie na mapie powiatu polkowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu polkowickiego
Uroczysko Obiszów
Uroczysko Obiszów
Ziemia51°34′45″N 16°05′38″E/51,579167 16,093889

Rezerwat położony jest w północno-wschodniej części Wzgórz Dalkowskich, około 1,8 km na zachód od miejscowości Obiszów.

Rezerwat został utworzony Zarządzeniem 72 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 czerwca 1972 roku. Jest to rezerwat leśny o powierzchni 6,28 ha, utworzony w celu zachowania dla celów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu lasu mieszanego o cechach zespołu naturalnego na siedlisku lasu świeżego[1][2]. Ochronie podlegają również ukształtowane formy geomorfolgiczne terenu.

Opis rezerwatuEdytuj

Rezerwat obejmuje zalesioną partię północnego zbocza w głównym Grzbiecie Wzgórz Dalkowskich. Znajduje się na terenie pagórkowatym żłobionym siecią wąwozów. W części środkowej występują źródliska. Na stosunkowo małej powierzchni rezerwatu różnica wysokości wynosi 30 m pomiędzy bezwzględnymi wysokościami 140-170 m. W rezerwacie na niewielkiej powierzchni występują zbiorowiska roślinne mające charakter roślinności potencjalnej charakterystycznej dla tego fragmentu Wzgórz Dalkowskich. Występuje na nim fragment lasu grądowego Galio sylvatici -Carpinetum o bogatej i naturalnej florze rodzimej[2]. W drzewostanie występują okazałe dęby szypułkowe i graby zwyczajne w wieku ponad 150 lat. Rosną również olsze czarne, świerki pospolite jawory, pojedyncze sosny zwyczajne oraz młode lipy drobnolistne. Na terenie rezerwatu występuje około 220 gatunków roślin naczyniowych w tym rzadki: kruszczyk połabski, bluszczyk kurdybanek, fiołek leśny, bodziszek leśny i inne.

InneEdytuj

  • Na obszarze rezerwatu występują źródliska, wykorzystywane jako ujęcia wody pitnej[2].
  • Lasy rezerwatu do 1945 roku stanowiły własność państwa. Odnośnie przeszłej niemieckiej gospodarki leśnej brak danych źródłowych. W okresie powojennym z chwilą powstania pierwszych projektów utworzenia rezerwatu zaniechano całkowicie pobierania użytków. Prowadzono jedynie cięcia sanitarne[2].
  • Teren, na którym położony jest rezerwat, kształtował lodowiec. Podłoże rezerwatu stanowią naniesione osady polodowcowe w postaci piasków gliniastych z domieszką żwiru i kamieni na glinie[2].
  • Wzdłuż południowej granicy rezerwatu przebiega ścieżka przyrodnicza „Uroczysko Obiszów”[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Rezerwat przyrody Uroczysko Obiszów. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-06-06].
  2. a b c d e Uroczysko Obiszów. Nadleśnictwo Głogów – Lasy Państwowe, 2014-02-13. [dostęp 2018-06-06].
  3. Ścieżka przyrodnicza Uroczysko Obiszów. W: sciezki.natura2000.pl [on-line]. Fundacja EkoRozwoju. [dostęp 2018-06-06].

BibliografiaEdytuj

  • Bok Antoni, Związek Gmin "Zagłębia Miedziowego" Przewodnik Przyrodniczo-Turystyczny,Polkowice 2006, s. 57–58. ​ISBN 83-88474-73-1

Linki zewnętrzneEdytuj