Rio Bravo (film)

amerykański film (reż. Howard Hawks; 1959)

Rio Bravo – amerykański western w reżyserii Howarda Hawksa z 1959 roku na podstawie opowiadania B.H. McCampbell[1].

Rio Bravo
Ilustracja
Gatunek

western

Data premiery

18 marca 1959
czerwiec 1962[1] (Polska)

Kraj produkcji

Stany Zjednoczone

Język

angielski

Czas trwania

141 min

Reżyseria

Howard Hawks

Scenariusz

Leigh Brackett, Jules Furthman

Główne role

John Wayne
Dean Martin
Ricky Nelson
Angie Dickinson
Walter Brennan

Muzyka

Dimitri Tiomkin

Zdjęcia

Russell Harlan

Scenografia

Leo K. Kuter, Ralph S. Hurst

Kostiumy

Marjorie Best

Montaż

Folmar Blangsted

Produkcja

Howard Hawks

Wytwórnia

Armada Productions

Dystrybucja

Warner Bros.

FabułaEdytuj

 
John Wayne i Angie Dickinson w scenie z filmu

Szeryf małego, odciętego od świata, miasteczka na Dzikim Zachodzie John T. Chance, aresztuje za morderstwo Joe Burdette’a. Brat Joe, Nathan Burdette, bogaty ranczer i przywódca miejscowych rabusiów, podejmuje działania zmierzające do jego uwolnienia. Szeryf, wraz ze swoimi zastępcami: alkoholikiem Dude oraz kulejącym staruszkiem Stumpym podejmuje próbę przetrzymania Joego w areszcie do czasu przybycia funkcjonariuszy US Marshals Service.

Pomoc szeryfowi oferuje przejeżdżający przez miasto z kawalkadą wozów przyjaciel, Pat Wheeler (Ward Bond). W hotelu, prowadzonym przez Carlosa, John poznaje piękną hazardzistkę używającą pseudonimu Faethers (szal boa), ściganą listem gończym. Podejrzewa ją o oszustwa podczas gry, ale okazuje się, że oszustem był inny gracz. Nie chcąc mieć dodatkowych problemów, próbuje ją zmusić do wyjazdu z miasteczka. Jednocześnie jednak oboje zaczynają wzajemnie się skłaniać do siebie. Tymczasem Pat ginie, zastrzelony przez rewolwerowca wynajętego przez Burdette’a. John i Dude osaczają mordercę, a Dude zabija go celnym strzałem. Nathan odwiedza swego brata w więzieniu. Stumpy, skrzywdzony kiedyś przez Nathana (Nathan zagarnął jego ranczo), daje jasno do zrozumienia, że przy próbie napadu na więzienie Joe będzie „przypadkowo” zabity. Nathan nie może więc wykorzystać liczebnej przewagi. Oddala się, każąc grać orkiestrze ponurą melodię o braku litości dla pokonanych. Ludzie Natahana próbują sterroryzować szeryfa, aby wypuścił Joego. Dzięki pomocy Feathers i Colorado nie udaje im się to. Jednak udaje im się porwać Dude’a. Szeryf zgadza się na wymianę. Podczas wymiany Dude rzuca się na Joego i obezwładnia go. Tymczasem szeryf ze swoimi pomocnikami i sympatykami pokonują bandę Nathana, wykorzystując także dynamit przewożony w wozach Pata. Nathan i jego ludzie poddają się. John, w dosyć mętny sposób, oświadcza się Feathers.

ObsadaEdytuj

MuzykaEdytuj

Ważną rolę w filmie pełni muzyka. Szczególnią popularność zdobyła piosenka śpiewana przez ówczesnego idola nastolatków Deana Martina – „My Rifle, My Pony, and Me” („Moja strzelba, mój koń i ja”). Piosenka ta znalazła się na liście 100 najlepszych piosenek z westernów[2]. Po niej inny piosenkarz Ricky Nelson wykonuje skróconą wersję „Get Along Home, Cindy”. Melodia, którą Nathan poleca grać, dotyczy krwawej bitwy pod Alamo, podczas wojny o niepodległość Teksasu.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Idziemy do kina. „Film”. 24, s. 15, 1962-06-17. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe. 
  2. Top 100 Western Songs, 16 czerwca 2018.

BibliografiaEdytuj