Otwórz menu główne

Robert Karol Bernhardt (ur. 23 grudnia 1874 w Kaliszu, zm. 17 maja 1950 w Warszawie) – polski lekarz dermatolog.

ŻyciorysEdytuj

W 1892 rozpoczął studia na Uniwersytecie Moskiewiskim, w 1898 otrzymał dyplom lekarski "eximia cum laude". Następnie wyjechał do Wiednia, gdzie kontynuował naukę u prof. Moritza Kaposiego. Stamtąd przeniósł się do Wrocławia, gdzie uczył się u prof. Alberta Neissera, a następnie w Paryżu u prof. Brocqua. Po zakończeniu nauki zamieszkał w Warszawie, gdzie został asystentem dr. Antoniego Elzenberga. W 1901 podjął pracę w szpitalu św. Łazarza, w latach 19061936 pełnił tam funkcję ordynatora , w roku 1910 założył pierwszą w Polsce światło-leczniczą pracownię finsenowską[1]. Współzałożyciel (1920) Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego (19201927 prezes). W latach 19311939 redaktor "Pamiętnika Klinicznego Szpitala Św. Łazarza", od 1933 członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, od 1948 członek Polskiej Akademii Umiejętności[1]. W 1936 został odznaczony Krzyżem Polonia Restituta, w tym samym roku przeszedł w stan spoczynku, ale kontynuował pracę naukową. Prowadził badania nad zawartością cholesterolu we krwi w schorzeniach skóry, nad zanikiem skóry i łuszczycą[1].

Nazwisko prof. roberta Bernhardta jest wymienione na tablicy inskrypcyjnej pomnika Ofiar Promieni X i Radu Wszystkich Narodów, który stoi przed Zakładem Radiologii Szpitala św. Jerzego w Hamburgu. Jego imię nosi kaliska Przychodnia Na Rogatce.

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Choroby skóry (1922),
  • Łuszczyca – Psoriasis (1937),
  • Opatrunki dermatologiczne (1949),
  • Rozpoznawanie chorób skóry (1949).

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Reprezentanci nauk medycznych, zmarli członkowie AU w Krakowie, PAU, TNW i PAN. Katedra Historii Medycyny CM UJ. [dostęp 2010-02-28].

BibliografiaEdytuj