Otwórz menu główne

Robert Górski (komik)

polski artysta kabaretowy
Ten artykuł dotyczy twórcy kabaretowego. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.

Robert Górski, ps. Góral (ur. 14 kwietnia 1971[1] w Warszawie) – polski twórca kabaretowy, lider i autor większości tekstów Kabaretu Moralnego Niepokoju, scenarzysta i odtwórca głównej roli w serialu internetowym Ucho Prezesa.

Robert Górski
Ilustracja
Robert Górski (2013)
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1971
Warszawa
Zawód artysta kabaretowy, scenarzysta
Zespół artystyczny
Kabaret Moralnego Niepokoju

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lata i edukacjaEdytuj

Pochodzi z rodziny robotniczej osiadłej w Warszawie w latach 60. Jego matka była krawcową, a ojciec kierowcą autobusu. Za namową matki ukończył technikum mechaniki precyzyjnej na Kamionku.

Po maturze studiował biologię, ale jej nie ukończył. Następnie odbył zasadniczą służbę wojskową, po czym ukończył polonistykę na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Kariera zawodowaEdytuj

Kabaret i scenariuszeEdytuj

W trakcie studiów polonistycznych wraz z kolegami-studentami założył Kabaret Moralnego Niepokoju, który początkowo działał jako kabaret studencki[2] przy samorządzie studenckim tego wydziału. Zanim zaczął utrzymywać się z twórczości kabaretowej, pracował jako copywriter[1].

W latach 2003–2006 był twórcą scenariusza telewizyjnego programu rozrywkowego Tygodnik Moralnego Niepokoju, a następnie Miesięcznika Moralnego Niepokoju. Poza tym pisał scenariusze m.in. Mazurskiej Nocy Kabaretowej i kabaretonów podczas Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Wraz z Adamem Małczykiem z Formacji Chatelet pisał scenariusze do rozrywkowego programu telewizji TVN Maraton Uśmiechu.

Twórca w latach 2017-2019 internetowego serialu politycznego Ucho Prezesa[3].

Aktor i prezenterEdytuj

Oprócz udziału w Tygodniku Moralnego Niepokoju prowadził z Andrzejem Poniedzielskim program TVP2 Kabaretowe kawałki. Przez krótki czas był też gościem programu TVN24 Szkło kontaktowe. W latach 2009–2012 razem z Marcinem Wójcikiem na antenie TVP2 prowadził Kabaretowy Klub Dwójki. Z Mikołajem Cieślakiem prowadził wieczory kabaretowe transmitowane przez TVP, m.in. Mazurską Noc Kabaretową (2006), kabaretony podczas festiwali w Opolu i Sopocie.

W 2003 odtwarzał jedną z głównych rół (Kolumba) w filmie Baśń o ludziach stąd zrealizowanym przez Wytwórnię A’Yoy. Występuje w improwizowanym kabaretowym serialu Spadkobiercy. W 2009 był jednym z jurorów 25. Przeglądu Kabaretów PaKA.

Był w latach 2013-2014 i 2016 roku prowadzącym niektórych odcinków programu TVP2 Dzięki Bogu już weekend[4].

W latach 2015–2016 razem z Marcinem Wójcikiem prowadził program Latający Klub Dwójki[5]. W 2016 występował również w programie Polsatu Kabaret na żywo[6].

KsiążkiEdytuj

Opublikował, wraz z Mikołajem Cieślakiem i Przemysławem Borkowskim, tomik wierszy zatytułowany Zeszyt w trzy linie. Pisał także dla niewydawanego obecnie satyrycznego pisma „Chichot”. W listopadzie 2012 ukazała się książka Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju, będąca zapisem rozmów Górskiego z Mariuszem Cieślikiem[7].

Życie prywatneEdytuj

Był związany z graficzką Katarzyną Osipowicz. Mają syna Antoniego[1], który pojawił się gościnnie w Tygodniku Moralnego Niepokoju, mając kilka miesięcy. Obecną partnerką aktora jest dziennikarka Monika Sobień, z którą ma córkę Malinę (ur. 2019)[8].

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

  • 2001: Nagroda za najlepszy tekst – Izba wytrzeźwień, Kolska na II Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Estradowej ZASP, Warszawa
  • 2005: Nagroda Dodatkowa Jury – Błękitny Melonik Charliego – za uczynienie zabawnym serialu HBO – na stojaka na VI Festiwalu Dobrego Humoru, Gdańsk
  • 2008: Grand Prix Festiwalu – Błękitny Melonik Charliego – za program Na stojaka (HBO Polska) na IX Festiwalu Dobrego Humoru, Gdańsk
  • 2009: Tytuł Gentlemana w show-biznesie – coroczne wyróżnienie przyznawane przez miesięcznik Gentleman
  • 2011: Tytuł „Przyjaciel UEFA EURO 2012”
  • 2011: Zwycięstwo w kategorii „Autor” w plebiscycie Złote Ireny

FilmografiaEdytuj

Dubbing

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Mariusz Cieślik, Robert Górski: Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju. Wydawnictwo Znak, 2012. ISBN 978-83-2402-318-9.
  2. Agnieszka Kublik, „Ucho Prezesa”. Robert Górski: Mogę robić to, co chcę. Naprawdę jestem Człowiekiem Wolności, wyborcza.pl, 4 lutego 2017 [dostęp 2017-03-15].
  3. Witold Stech, Ucho Prezesa. Zobacz nowy serial Ucho Prezesa na YouTube, silesion.pl [dostęp 2017-01-17].
  4. Robert Górki gwiazdą „Dzięki Bogu Już Weekend”. [dostęp 2013-09-08].
  5. „Latający Klub Dwójki”: Robert Górski zdradza kulisy odejścia z TVP (pol.). teleshow.wp.pl. [dostęp 2016-10-12].
  6. „Wszystkie dzieci nasze są” w „Kabarecie na Żywo” (pol.). polsat.pl. [dostęp 2016-10-09].
  7. Na podstawie strony empik.com.
  8. Sergiusz Królak: Robert Górski z „Ucha Prezesa” został ojcem (pol.). W: Plejada.pl [on-line]. plejada.pl, 2019-02-14. [dostęp 2019-02-14].
  9. Badziewiakowie w filmpolski.pl.
  10. Strona wytwórni AYOY [dostęp 2009-04-07].
  11. Na podstawie Kabaret Moralnego Niepokoju – gwiazdy „Złotego środka”, Wirtualna Polska 27 lutego 2009 [dostęp 2009-04-08].
  12. Słodkie życie nie tylko w kabarecie (pol.). tvp.pl, 2013-12-23. [dostęp 2013-12-24].
  13. Ucho Prezesa - miniserial Roberta Górskiego zniknie z YouTube'a, naEKRANIE.pl [dostęp 2019-02-14] (pol.).
  14. Na podstawie oficjalnej strony Kabaretu Moralnego Niepokoju. Informacja z dnia 2008-12-14. [dostęp 2009-04-07].

Linki zewnętrzneEdytuj