Otwórz menu główne

Roberto Vecchioni (ur. 25 czerwca 1943 w Mediolanie[a], Włochy) – włoski piosenkarz, kompozytor i pisarz. Wykładowca na wyższych uczelniach. Zwycięzca Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 2011 roku.

Roberto Vecchioni
Ilustracja
Roberto Vecchioni
Data i miejsce urodzenia 25 czerwca 1943
Mediolan, Włochy
Gatunki pop
Zawód Piosenkarz, kompozytor, pisarz
Aktywność lata 60. – nadal
Wydawnictwo Ducale, Philips Records, Ciao Records, Compagnia Generale del Disco, EMI Italiana,Columbia Sony Music,Universal Music Italia
Strona internetowa

ŻyciorysEdytuj

Działalność muzycznaEdytuj

Roberto Vecchioni urodził się w Mediolanie w rodzinie pochodzącej z Neapolu. W 1968 roku ukończył studia na wydziale literatury klasycznej Uniwersytetu Katolickiego w Mediolanie, gdzie pracował dwa lata jako asystent na wydziale historii religii. Pracował następnie przez trzydzieści lat jako nauczyciel klasycznej greki i łaciny w szkołach średnich. Wiek emerytalny osiągnął jako profesor Uniwersytetu Turyńskiego, na którym przez trzy lata wykładał formy poetyckie w muzyce. Działalność artystyczną rozpoczął w latach 60. pisząc piosenki dla takich artystów jak: Ornella Vanoni, Mina, Iva Zanicchi i Gigliola Cinquetti[1]. W 1971 roku rozpoczął działalność piosenkarską wydając debiutancki album Parabola, po którym ukazały się kolejne: Saldi di fine stagione (1972) i L'uomo che si gioca il cielo a dadi (1973)[2]. W 1973 roku wystąpił na Festiwalu w San Remo z piosenką „L'uomo che si gioca il cielo a dadi”. W 1974 roku jego piosenka “Il re non si diverte” zdobyła nagrodę włoskiej krytyki płytowej jako najlepsza płyta roku. W 1977 roku osiągnął sukces albumem Samarcanda. W 1983 wygrał nagrodę im. Tenco (Premio Tenco). W 1992 roku wygrał Festivalbar piosenką „Voglio una donna”[1].

XXI wiek rozpoczął wydaniem albumu Canzoni e cicogne. Po okresie kryzysu i wyjeździe do Kenii wydał w lutym 2004 roku album Rotary Club of Malindi z aranżacjami etnicznymi, które nadzorował Mauro Pagani, były muzyk zespołu Premiata Forneria Marconi[3].

Aż do początku 2005 roku realizował projekt Luci a San Siro… di questa sera (zarejestrowany na albumie Il Contastorie), w którym powrócił do swych najbardziej znanych utworów przedstawiając je w aranżacji jazzowej; przez ponad dwa lata prezentował je w koncertach jazzowych wraz z dwoma największymi włoskimi muzykami jazzowymi: pianistą Patrizio Farisellim i basistą Paolino Dalla Porta. W 2007 roku wydał album Di rabbia e di stelle, utrzymany w stylu pop. W 2009 roku we współpracy z Beppe D'Onghia zaproponował swoje piosenki w aranżacji na fortepian i kwintet smyczkowy; owocem tych doświadczeń stał się album In cantus[4].

W 2011 roku wygrał Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką „Chiamami ancora amore”, która zdobyła również nagrodę krytyki. W tym samym roku ukazała się kompilacja I colori nel buio, do której piosenki artysta wybrał według własnego gustu[3]. Ozdobą albumu stały się dwa premierowe utwory: tytułowy „I colori del buio”, napisany razem z Claudio Guidettim i „Un lungo addio”, do którego tekst napisał (po raz pierwszy) wspólnie z żoną[4].

W lipcu 2013 roku otrzymał nagrodę Premio Lunezia za walory muzyczne i literackie swoich piosenek[5].

8 października 2013 roku wydał nowy album, Io non appartengo più; 30 stycznia 2015 roku album otrzymał certyfikat Złotej Płyty, przyznany mu przez Federazione Industria Musicale Italiana[4].

Działalność literackaEdytuj

Roberto Vecchioni jest również autorem kilku książek: w 1983 roku wydał Il Grande Sogno, w której znalazły się jego wiersze, opowiadania i teksty piosenek (wydawnictwo Milano Libri), a w 1996 roku zbiór opowiadań Viaggi del tempo immobile (Einaudi). w 1998 roku nadzorował redakcję hasła o piosence autorskiej w Enciclopedia Treccani, natomiast w 2000 roku opublikował swoją pierwszą powieść Le parole non le portano le cicogne (Einaudi)[1].

W latach 1999–2000, na wniosek Ministerstwa Edukacji (Ministero della Pubblica Istruzione) wygłosił ponad osiemdziesiąt wykładów w szkołach i na uniwersytetach włoskich i francuskich na temat: „Muzyka a poezja” przedstawiając rozwój historyczny i literacki piosenki od jej początków do dnia dzisiejszego[4].

W 2002 roku opublikował zbiór tekstów wszystkich swoich piosenek, zatytułowany Trovarti amarti giocare il tempo (Einaudi), w 2004– niewielką powieść Il libraio di Selinunte, przetłumaczoną na francuski i hiszpański, w 2006 – zbiór bajek Diario di un gatto con gli stivali, w 2007 – zbiór wierszy Di sogni e D’amore, w 2008 – kolejny tomik wierszy Volevo. Ed erano voli, a w 2009 – powieść Scacco a Dio (Einaudi)[4].

Jego ostatnia książka, Il mercante di luce (2014, Einaudi), została sprzedana w 60 tysiącach egzemplarzy[6].

Działalność dydaktycznaEdytuj

Roberto Vecchioni przez ponad 30 lat uczył łaciny i greki w szkołach średnich, pracuje nadal jako wykładowca na różnych uniwersytetach włoskich i zagranicznych. Prowadzi kurs Forme di Poesia in musica na wydziale komunikacji społecznej Uniwersytetu Turyńskiego (2001–2003), na uniwersytecie w Teramo (2005–2005) i na Uniwersytecie w Pawii (od 2006)[4].

Na Uniwersytecie La Sapienza prowadził wykłady z cyklu Laboratorio di Scrittura e Cultura della Comunicazione[4].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

 
Order Zasługi Republiki Włoskiej – Oficer (od 2001)

26 maja 2004 roku Roberto Vecchioni otrzymał Order Zasługi Republiki Włoskiej z inicjatywy prezydenta Republiki Włoskiej Carlo Azeglio Ciampiego[7].

Inne ważniejsze odznaczenia, jakie otrzymał, to: Ambrogino d’oro gminy Mediolan, dwukrotnie Premio Tenco, Premio Ciampi i nagroda krytyki Mia Martini z okazji zwycięstwa na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo[4].

16 marca 2011 roku, z okazji 150 rocznicy Zjednoczenia Włoch został zaproszony jako gość honorowy do uczestnictwa w obchodach Notte tricolore na Piazza del Quirinale w Rzymie, w których wziął również udział prezydent Republiki Włoskiej Giorgio Napolitano[4].

Życie prywatneEdytuj

Roberto Vecchioni jest żonaty z pisarką Darią Colombo, z którą ma czworo dzieci[4].

DyskografiaEdytuj

W ciągu swej kariery artystycznej Roberto Vecchioni nagrał 26 albumów oraz 26 singli i EP-ek[8]. Jego albumy zostały sprzedane w ponad 8 milionach egzemplarzy[4].

AlbumyEdytuj

  • 1971 – Parabola
  • 1972 – Saldi di fine stagione
  • 1973 – L'Uomo Che Si Gioca Il Cielo A Dadi
  • 1973 – Il re non si diverte
  • 1975 – Ipertensione
  • 1966 – Elisir
  • 1977 – Samarcanda
  • 1978 – Calabuig-Stranamore e altri incidenti
  • 1979 – Robinson, Come salvarsi la vita
  • 1980 – Montecristo
  • 1982 – Hollywood, Hollywood
  • 1984 – Il Grande Sogno
  • 1985 – Bei Tempi
  • 1986 – Ippopotami
  • 1989 – Milady
  • 1991 – Per amore mio
  • 1992 – Camper
  • 1993 – Blumùn
  • 1995 – Il cielo capovolto
  • 1997 – El bandolero stanco
  • 1999 – Sogna ragazzo sogna
  • 2000 – Canzoni e cicogne (2CD)
  • 2002 – Il Lanciatore di coltelli
  • 2004 – Rotary Club of Malindi
  • 2007 – Di rabbia e di stelle
  • 2013 – Io non appartengo più

UwagiEdytuj

  1. W wywiadzie udzielonym Emiliano Liuzziemu (cytowanym w tym artykule), Vecchioni podał jako miejsce urodzenia Mediolan, natomiast na jego stronie domowej figuruje Carate Brianza.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Biografieonline.it: Roberto Vecchioni (wł.). biografieonline.it. [dostęp 2015-07-25].
  2. Drago Bonacich w: AllMusic: Roberto Vecchioni: Artist Biography by Drago Bonacich (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2015-07-25].
  3. a b Rockol: Roberto Vecchioni (wł.). www.rockol.it. [dostęp 2015-07-25].
  4. a b c d e f g h i j k Mimmo Colombo: Roberto Vecchioni: Biografia (wł.). www.vecchioni.org. [dostęp 2015-07-25].
  5. Manuela Ippolito: Premio Lunezia 2013 a Vecchioni, Negramaro e Malika Ayane (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-07-25].
  6. Emiliano Liuzzi: Roberto Vecchioni, tra musica, insegnamento e attualità: “Gli italiani? Davanti alla politica esprimono il loro peggio” (wł.). www.ilfattoquotidiano.it. [dostęp 2015-07-25].
  7. Presidenza della Repubblica: Vecchioni Dott. Roberto: Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). www.quirinale.it. [dostęp 2015-07-25].
  8. Discogs: Roberto Vecchioni Discography (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-07-25].

Linki zewnętrzneEdytuj