Otwórz menu główne

Roman Feliks Stanisław Królikowski[1] (ur. 7 października 1902 we Lwowie, zm. 23 lutego 1973 w Johannesburgu) – oficer piechoty Wojska Polskiego II RP, podpułkownik piechoty Polskich Sił Zbrojnych, dyplomata.

Roman Królikowski
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 października 1902
Lwów
Data i miejsce śmierci 23 lutego 1973
Johannesburg
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 40 Pułk Piechoty,
Dep. Piech. MSWoj.
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
II wojna światowa

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 7 października 1902 we Lwowie[2]. U kresu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego i w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej[2]. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 września 1921[3][4][5]. W latach 20. był oficerem 40 Pułku Piechoty we Lwowie[6][7][2]. W 1928 jako oficer lwowskiego pułku był przydzielony do Korpusu Ochrony Pogranicza[8]. W 1932 był w dyspozycji szefa Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych[9]

W latach 30. pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych[2]. Od 1 lipca 1935 do 31 marca 1936 pracował w Konsulacie w Wiedniu[10][11]. Od 1 kwietnia 1936 umysłowym pracownikiem kontraktowym poselstwa RP w Budapeszcie, gdzie 1 lipca 1936 objął stanowisko attaché honorowego[12][13][14][10].

Po zakończeniu II wojny światowej w stopniu majora objął funkcję oficera łącznikowego do spraw ewakuacji Polaków z Afryki wschodniej przy brytyjskim dowództwie w Nairobi[15]. Później udał się do Johannesburga w Południowej Afryce i zajmował się nadzorem nad planowaną ewakuacją ludności polskiej do Wielkiej Brytanii[15][16]. Był działaczem polonijnym w Johannesburgu[17]. Pełnił stanowisko prezesa Zjednoczenia Osadników Polskich w Afryce Południowej[2]. Publikował w paryskim kwartalniku emigracyjnym „Zeszyty Historyczne” (pod pseudonimem „ERKA”)[18]. Pisywał także do londyńskich „Wiadomości[19][20]. Do końca życia pozostawał w stopniu podpułkownika piechoty[2]. Zmarł po ciężkiej chorobie 23 lutego 1973 w Johannesburgu[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Początkowo (1923) w ewidencji Wojska Polskiego był określany jako Roman II Królikowski w celu odróżnienia od innego oficera o tej tożsamości, por. piech. Romana I Królikowskiego, ur. 1885.
  2. a b c d e f g Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 24, s. 107, Czerwiec 1973. Koło Lwowian w Londynie. 
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 455.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 397.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 257.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 242.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 224.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 150.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 93, 436.
  10. a b Rocznik SZRP 1937 ↓, s. 247.
  11. Rocznik SZRP 1936 ↓, s. 237.
  12. Rocznik SZRP 1936 ↓, s. 123, 237.
  13. Rocznik SZRP 1937 ↓, s. 132.
  14. Rocznik SZRP 1938 ↓, s. 145, 261.
  15. a b Afrykański azyl. blogpress.pl, 2016-01-04. [dostęp 2018-10-11].
  16. 7. Rozsiedlenie i repatriacja w latach 1945-1950. W: Janusz Wróbel: Uchodźcy polscy ze Związku Sowieckiego 1942-1950. T. 8. Łódź: Instytut Pamięci Narodowej, 2003, s. 257, seria: Monografie. ISBN 978-83-7629-522-0.
  17. Piotr Szlanta. Opinia publiczna Królestwa Polskiego wobec wojny burskiej (1899–1902). „Przegląd Historyczny”. Tom XCI, s. 542, 2000. ISSN 0033–2186. 
  18. Jacek Krawczyk, Janusz Szymański: Bibliografia: „Zeszyty Historyczne” 1-110 (1962-1994). Paryż: Instytut Literacki, 1996, s. 90, 102, 118, 137, 173, 175, 177, 178.
  19. Roman Królikowski. Poland Road w Natalu. Do redaktora „Wiadomości”. „Wiadomości”. Nr 11 (1093), s. 6, 12 marca 1967. 
  20. Roman Królikowski. Nie bez oszczerstwa. „Wiadomości”. Nr 35 (1117), s. 5, 27 sierpnia 1967. 

BibliografiaEdytuj