Roman Ney

Roman Ney (ur. 18 lutego 1931 w Pińsku) – polski geolog, były rektor AGH, poseł na Sejm X kadencji.

Roman Ney
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1931
Pińsk
Profesor nauk technicznych
Specjalność: górnictwo i geologia inżynierska
Alma Mater Akademia Górniczo-Hutnicza
Profesura 1972
Polska Akademia Nauk / Umiejętności
Status PAN członek rzeczywisty
Status PAU członek krajowy czynny
Funkcja Jednostka PAN Wiceprezes (1990-92)
Polska Akademia Nauk
Doktor honoris causa
(Akademia Górniczo-Hutnicza – 2005)
Nauczyciel akademicki
Rektor
Uczelnia Akademia Górniczo-Hutnicza
Okres spraw. 1971–1974
1979–1981
Rektor
Uczelnia Śląska Wyższa Szkoła Zarządzania w Katowicach
Okres spraw. 2004–2010
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja)

ŻyciorysEdytuj

W 1950 ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Tarnowie, a w 1955 studia na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym Akademii Górniczo-Hutniczej. Pracę na tej uczelni rozpoczął w 1952 jako zastępca asystenta w Katedrze Geologii, następnie od 1955 jako asystent w Katedrze Geologii Naftowej. W 1962 uzyskał stopień naukowy doktora, w 1968 obronił habilitację, w 1972 został profesorem nadzwyczajnym, w 1976 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W 1976 wybrano go członkiem korespondentem, a w 1986 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. W PAN był sekretarzem Wydziału Nauk o Ziemi i Nauk (w latach 1984–1988), sekretarzem naukowym (w latach 1988–1989) i wiceprezesem (w latach 1990–1992). W 1966 objął kierownictwo w Instytucie Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią. Członek krajowy czynny Polskiej Akademii Umiejętności, a także członek Polskiego Towarzystwa Geologicznego[1].

W pracy naukowej w drugiej połowy lat 70. zajął się badaniami nad metodyką rozwiązywania problemów geologicznych z zakresu m.in. geologii górniczej. Był twórcą w Instytucie Surowców Energetycznych AGH szkoły naukowej z zakresu geologii naftowej. W latach 80. prowadził też badania nad opracowaniem podstaw naukowych gospodarki surowcami mineralnymi oraz nad energią geotermalną w Polsce. Pod jego kierunkiem w AGH powstała naukowa szkoła geotermalna. Jest redaktorem monografii Surowce Mineralne Polski wydanej dotychczas w sześciu tomach.

W latach 1971–1974 i 1979–1981 pełnił funkcję rektora AGH. Od 1995 do 2001 zajmował stanowisko kierownika Katedry Polityki Energetycznej na Wydziale Paliw i Energii na tej uczelni.

Był także podsekretarzem stanu w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (od 1974 do 1978). Od 1961 należał do PZPR[2]. W grudniu 1980 był zastępcą członka Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR i sekretarzem KC PZPR odpowiedzialnym za oświatę[3]. W latach 80. był członkiem Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR Nowe Drogi[4].

Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw nauki, oświaty i postępu technicznego. W latach 1989–1991 z ramienia PZPR był posłem na Sejm kontraktowy z okręgu nowotarskiego, w trakcie kadencji przeszedł do Poselskiego Klubu Pracy.

Pełnił także funkcję rektora Śląskiej Wyższej Szkoły Zarządzania im. gen. Jerzego Ziętka w Katowicach. W 2010 na tej funkcji zstąpił go profesor Andrzej Barczak.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista członków Polskiego Towarzystwa Geologicznego: stan na 31 stycznia 1971. „Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego”. Zeszyt 3–4. Tom XL – 1970, s. 537, 1971. Kraków. [dostęp 2018-11-16]. 
  2. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 664. ISBN 83-223-2073-6.
  3. Zbigniew Osiński: Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne. Lublin: Dom Wydawniczy Duet, 2010, s. 90.
  4. „Nowe Drogi”. Nr 4, s. 2, 1989. 
  5. M.P. z 2001 r. nr 45, poz. 729

BibliografiaEdytuj