Ropowica przestrzeni przygardłowej

Ropowica przestrzeni przygardłowej (łac. phlegmonae spatii parapharyngealis) – zapalenie ropowicze, będące zwykle powikłaniem stanów zapalnych toczących się w sąsiedztwie przestrzeni przygardłowej. Z powodu licznych połączeń przestrzeni i szerzenia się procesu zapalnego stanowi wciąż groźne dla życia powikłanie, chociaż z powodu rozwoju antybiotykoterapii jest obecnie rzadko spotykanym schorzeniem.

EtiologiaEdytuj

Ropowica przestrzeni przygardłowej jest najczęściej związana z przejściem procesu zapalnego z sąsiednich struktur anatomicznych i stanowi ich powikłanie:

Do ropowicy przestrzeni przygardłowej dochodzi zwykle na skutek przejścia zakażenia następującymi drogami:

  • drogą bezpośrednią (łac. per continuam) – przez ciągłość, poprzez szczeliny tkankowe
  • drogą objętych zapaleniem naczyń chłonnych (łac. lymphangitis)
  • drogą naczyń żylnych ulegających zakrzepowemu zapaleniu (łac. trombophlebitis)

ObjawyEdytuj

  • zwykle ciężki stan ogólny
  • wysoka gorączka
  • obrzęk i uwypuklenie twarzy na wysokości żuchwy mogące szerzyć się ku dołowi na szyję
  • silna bolesność szyi, palpacyjna i przy poruszaniu szyją
  • szczękościsk, często znacznie utrudniający badanie jamy ustnej i gardła
  • w jamie ustnej widoczne jest uwypuklenie bocznej ściany gardła
  • ból gardła po stronie ropowicy i odynofagia
  • ślinotok
  • bolesne powiększenie węzłów chłonnych szyi
  • niekiedy zaburzenia oddychania

PrzebiegEdytuj

Ropowica przestrzeni przygardłowej niekiedy może ulec ograniczeniu tworząc ropień przestrzeni przygardłowej (łac. abscessus spatii parapharyngealis), lub leż rozprzestrzeniać się ku górze w kierunku podstawy czaszki, a dalej do jamy czaszki lub ku dołowi do śródpiersia tylnego, a także do dołu podskroniowego, dołu skrzydłowo-podniebiennego, dna jamy ustnej, dołu zażuchwowego i tkanek miękkich szyi. Czasami może także dochodzić do posocznicy, na skutek przejścia zakażenia do naczyń szyjnych.

DiagnostykaEdytuj

  • TK głowy (i szyi) – określa stopień zajęcia przestrzeni przygardłowej, informuje o ewentualnym utworzeniu ropnia i stopniu rozprzestrzeniania się zakażenia na inne tkanki i przestrzenie

LeczenieEdytuj

Ropowica przestrzeni przygardłowej jest zawsze wskazaniem do hospitalizacji na oddziale otolaryngologicznym. Leczenie polega na stosowaniu dużych dawek antybiotyków dożylnie o szerokim spektrum działania – głównie cefalosporyny III generacji w połączeniu z metronidazolem. Ponadto stosuje się także nacięcie i szeroki drenaż ropnia z dojścia zewnętrznego.

Linki zewnętrzneEdytuj

PiśmiennictwoEdytuj

  • Otolaryngologia kliniczna. red. A. Zakrzewski. PZWL. Warszawa 1981. ISBN 83-200-0326-1
  • Otorynolaryngologia praktyczna - podręcznik dla studentów i lekarzy. Tom II. red. G. Janczewki. wyd. Via Medica. Gdańsk 2005. ISBN 83-89861-36-4