Otwórz menu główne
Zobacz też: stronę ujednoznaczniającą.

Rozejm w Compiègneukład o zawieszeniu broni między Niemcami a Francją podpisany 22 czerwca 1940 o godzinie 18:50 w lesie Compiègne.

Rozejm w Compiègne
Ilustracja
Generał Wilhelm Keitel przekazuje generałowi Charles'owi Huntzigerowi dokument z treścią rozejmu
Data 22 czerwca 1940
Miejsce Wagon salonowy w lesie Compiègne
Przyczyna Kampania francuska 1940
Terytorium Francja
Strony traktatu
 III Rzesza  III Republika Francuska
Przywódcy
Wilhelm Keitel Charles Huntziger

Układ został podpisany przez szefa sztabu Oberkommando der Wehrmacht, generała pułkownika Wilhelma Keitla, posiadającego upoważnienie Führera Rzeszy Niemieckiej i Wodza Naczelnego niemieckich sił zbrojnych oraz generała armii Charles'a Huntzigera, przewodniczącego delegacji wyposażonego w należyte pełnomocnictwa rządu francuskiego.

W składzie delegacji francuskiej znajdowali się: ambasador Leon Noël, wiceadmirał eskadry Maurice Le Luc, generał lotnictwa Jean Bergeret i generał korpusu armijnego Georges Parisot.

Na żądanie Adolfa Hitlera układ został podpisany w tym samym miejscu i w tym samym wagonie salonowym (wagon Compiègne), w którym 11 listopada 1918 Cesarstwo Niemieckie podpisało zawieszenie broni kończące I wojnę światową. Wspomniany wagon został później przewieziony do Crawinkel jako zdobycz wojenna i tam w 1945 został zniszczony przez SS. Rama wagonu prawdopodobnie przetrwała pożar i wagon został odbudowany pod koniec lat czterdziestych jako wagon roboczy. Został ponownie przebudowany w 1970 i używany jako wagon zakładowy w Weichenwerk Gotha. Był nazywany kanapą ze względu na jego miękkie zawieszenie. Jedynym wskazaniem pochodzenia były odlane litery na maźnicach wagonu. Po wypadku został złomowany w 1986.

Układ wszedł w życie w dniu 25 czerwca 1940, po zawarciu porozumienia między rządem francuskim a rządem włoskim w sprawie przerwania działań wojennych (Włoska inwazja na Francję 1940).

W wyniku podpisanego układu:

  • Północna część Francji, wraz z całym francuskim wybrzeżem Atlantyku, znalazła się pod okupacją niemiecką (obszar na północ i zachód od linii GenewaDoleToursMont-de-Marsan), aż do granicy z Hiszpanią.
  • III Rzesza pozostawiła lokalne władze francuskie w „Strefie okupowanej” (fr. Zone occupée), z wyjątkiem Alzacji i Lotaryngii (bezpośrednio przyłączonych do Niemiec), jednakże ustalono, że Wehrmacht ma „prawa okupanta”, co oznacza, że lokalne władze powinny współpracować z Niemcami we „właściwy sposób”.
  • Pozostała część Francji (Państwo Francuskie) nie była okupowana;
    • mogła posiadać Armię Rozejmową (fr. Armée d'armistice), liczącą do 100 tys. ludzi (8 dywizji i 4 pułki kawalerii) we Francji metropolitalnej, bez czołgów, broni przeciwpancernej i przeciwlotniczej oraz artylerii powyżej kalibru 75 mm, i ponad 200 tys. w koloniach (Francuska Afryka Północna, Syria i Liban, Indochiny Francuskie), wyposażonych w czołgi, artylerię dużego kalibru oraz broń przeciwpancerną i przeciwlotniczą.
  • Francja wydała Niemcom cały sprzęt wojenny armii lądowej i zobowiązała się do utrzymywania okupacyjnej armii niemieckiej.
  • Dodatkowo strona niemiecka zobowiązała rząd francuski do zabezpieczenia i rozbrojenia floty, zapewniając jednocześnie, że nie zostanie ona wcielona do Kriegsmarine.
  • Francja pozostawała zatem w posiadaniu jednej z czołowych co do siły flot wojennych świata[1][2], posiadającej bazę częściowo w Tulonie, częściowo w portach Afryki francuskiej (Al-Marsa al-Kabir koło Oranu, Dakar). Warunek rozbrojenia okrętów nie został wykonany i nie był egzekwowany wobec podjętej już na początku lipca 1940 próby brytyjskiej przejęcia siłą francuskiej marynarki wojennej, lub jej internowania (Operacja Catapult).

Rząd francuski przeniósł się do Vichy. W niewoli znalazło się około 2 mln żołnierzy, którzy mieli stanowić siłę roboczą Niemiec do czasu zawarcia ostatecznego układu pokojowego. Niemcy zdobyli ekwipunek mogący wyposażyć 55 dywizji. Alzacja i Lotaryngia zostały faktycznie anektowane przez III Rzeszę i poddane niemieckiej administracji cywilnej.

Spis treści

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Shahan Russell, July 3rd 1940, No Longer Allies, The British Sank The French Fleet At Mers-el-Kebir, „WAR HISTORY ONLINE”, 3 lipca 2016 [dostęp 2018-11-28] (ang.).
  2. Fleets 1939, „WW2 Weapons”, 22 maja 2018 [dostęp 2018-11-28] (ang.).

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj