Otwórz menu główne

Rozmowy kontrolowane

Rozmowy kontrolowane – polski film komediowy z 1991 w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego, druga część trylogii filmowej mieszczącej również Misia (1980) i Rysia (2007). Akcja filmu toczy się w czasach Polski Ludowej.

Rozmowy kontrolowane
Gatunek komedia
Rok produkcji 1991
Data premiery 13 grudnia 1991
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 93 min
Reżyseria Sylwester Chęciński
Scenariusz Stanisław Tym
Główne role Stanisław Tym
Krzysztof Kowalewski
Marian Opania
Jerzy Turek
Irena Kwiatkowska
Alina Janowska
Jerzy Bończak
Bożena Dykiel
Muzyka Jerzy Matuszkiewicz
Zdjęcia Jerzy Stawicki
Scenografia Andrzej Kowalczyk
Kostiumy Małgorzata Obłoza
Montaż Krzysztof Osiecki
Produkcja Studio Filmowe Zodiak
Poprzednik Miś (1980)
Kontynuacja Ryś (2007)

FabułaEdytuj

Akcja filmu toczy się w czasie stanu wojennego, co jest okazją do zaprezentowania rozmaitych postaw społecznych obywateli PRL oraz absurdów systemu. Ryszard Ochódzki, prezes klubu "Tęcza" i przyjaciel komunistycznych luminarzy, musi się ukrywać i wbrew swej woli zostaje bohaterem zdelegalizowanej „Solidarności”.

W grudniu 1981 Ryszard Ochódzki (Stanisław Tym), zwany „Misiem” otrzymuje od znajomego pułkownika SB Zygmunta Molibdena (Krzysztof Kowalewski) zadanie przeniknięcia do struktur „Solidarności” w Suwałkach. Nie może odmówić z dwóch powodów: po pierwsze, łączą go z Molibdenem różne pokątne interesy (nielegalny handel, przemyt), po drugie, pułkownik nakrył go in flagranti ze swoją żoną (Małgorzata Ostrowska-Królikowska).

Wyposażony w legitymację „Solidarności” i wspólne zdjęcie z Lechem Wałęsą Ochódzki udaje się w Suwalskie. Tam zastaje go stan wojenny. Po spowodowaniu wypadku samochodowego Ochódzki porzuca swojego Mercedesa i pożyczoną Syreną wraca do stolicy. Zatrzymuje go patrol wojska. W bagażniku samochodu znajduje solidarnościowe materiały. Bojąc się aresztowania, Ochódzki rzuca się do ucieczki. Przez przypadek unieszkodliwia ścigający go czołg i staje się bohaterem walczącego podziemia. SB ściga go teraz po całej Polsce listem gończym, zwłaszcza że pułkownik Moliben chce odzyskać torebkę swojej żony, która zostawiła ją u Ochódzkiego (w torebce znajduje się przepis na potrawę wigilijną).

Tymczasem generał Zambik (Marian Opania) – przełożony pułkownika Molibdena – w dwuznaczny sposób oznajmia mu, że wie o jego wcześniejszych kontaktach z Ochódzkim. W trosce o własną karierę i bezpieczeństwo Molibden postanawia zabić prezesa klubu „Tęcza”. Porucznik SB Jan Nogałka (Tadeusz Szymków) próbuje udusić Ochódzkiego w lesie, ale wpada we wnyki kłusownicze i zawisa w powietrzu. Ochódzki ucieka do ciotki Lusi (Irena Kwiatkowska) w Rembertowie, gdzie odnajduje go Molibden i proponuje pomoc w ucieczce w kobiecym przebraniu do Szwecji, którą wcześniej zorganizował dla Ochódzkiego trener Wacław Jarząbek (Jerzy Turek). Niestety Molibden nie dotrzymuje słowa, ucieczka nie udaje się; poza tym o szczegółach ucieczki wie już też Zambik. W Sylwestra Ochódzki w sportowym dresie, uciekając przed żołnierzami, ukrywa się w toalecie Pałacu Kultury i Nauki, w którym nadejście Nowego Roku świętują wszyscy wysoko postawieni dygnitarze, w tym Zambik i Molibden. Gdy Ochódzki pociąga za spłuczkę, pałac zawala się. Jako jedyny wydostaje się spod gruzów i mówi: Jeszcze nie zginąłem? To się odbuduje.

PleneryEdytuj

Zdjęcia do filmu kręcono, między innymi, w Pałacu Kultury i Nauki, na placu Trzech Krzyży i ulicy Rakowieckiej w Warszawie oraz w hotelu „Kasprowy” w Zakopanem.

ObsadaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj