Ruch 2 Czerwca

Logo formacji

Ruch 2 Czerwca (niem. Bewegung 2. Juni) – organizacja terrorystyczna z Niemiec.

NazwaEdytuj

Data 2 czerwca znajdująca się w nazwie organizacji upamiętniała dzień śmierci Benno Ohnesorga – studenta biorącego udział w manifestacji przeciwko wizycie szacha Iranu, Mohammada Rezy Pahlawiego w Berlinie[1].

HistoriaEdytuj

Powstał w 1969 roku[2], a jego pierwsi członkowie wywodzili się ze środowiska berlińskiej Kommune I. Trzon ruchu tworzyli: Fritz Teufel, Yerena Becker, Gabrielle Kröcher-Tiedemann, Ingrid Siepmann, Rolf Pohle, Rolf Gerhard Heissler, Inge Viett, Juliannę Plambeck, Gabrielle Rollnick i Angela Luther[3]. W latach 70. był drugą co do wielkości organizacją terrorystyczną w Niemczech (największa była RAF, czyli Frakcja Czerwonej Armii)[2]. Jego aktywiści wyróżniali się na tle innych grup terrorystycznych przynależnością do kontrkultury hipisowskiej. Okazjonalnie współpracował z RAF, do trwałej współpracy jednak nie doszło ze względu na różnice ideowe[1]. W przeciwieństwie do RAF, która uważała, że grupa terrorystyczna w toku walki przekształci się w wielką armię ludową, Ruch 2 Czerwca głosił konieczność pracy politycznej i propagandowej przygotowującej grunt dla przyszłych działań militarnych. Odrzucał działalność kryminalną, jako izolującą grupę od społeczeństwa i nie zamierzał rezygnować z korzyści, jakie daje legalność. Dążąc do oparcia się na robotnikach i w ogóle warstwach uboższych, zamierzał podejmować w swej walce problemy bliskie tym kręgom[3].

Trzon grupy został wyeliminowany po fali aresztowań w sierpniu 1973 roku[2]. Na przełomie lat 70. i 80. Ruch 2 Czerwca podzielił się na dwie frakcje: pierwsza („Nieugięci nad Sprewą") pod wodzą F. Teufela i Gerarda Klöppera chcą utrzymać dawną linię - terror indywidualny jako „sabotaż funkcjonowania władzy” w imię doraźnych interesów uciskanych grup społecznych. Druga grupa (G. Kröcher-Tiedemann, G. Rollnick, Christian Müller) nawiązuje do ideologii RAF-u – walka zbrojna jest „walką klasową, będącą częścią wojny wyzwoleńczej w III Świecie” – i w czerwcu 1980 roku ogłasza połączenie z Frakcją Armii Czerwonej[4]. Po rozpadzie Ruchu część jego dotychczasowych aktywistów zasiliła berlińskie Komórki Rewolucyjne[2][5].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupęEdytuj

  • 2 lutego 1972 roku anarchiści zorganizowali zamach bombowy na brytyjski jachtklub, w eksplozji zginęła jedna osoba. Atak przeprowadzony został na znak solidarności z IRA[2]. Kilka tygodni później bojówkarze napadli na bank i zaatakowali konsulat Turcji w Berlinie[2].
  • 27 lutego 1975 roku anarchiści porwali polityka CDU Petera Lorenza. W zamian za wypuszczenie Lorenza zażądali uwolnienia sześciu przebywających w więzieniach towarzyszy. Rząd zgodził się na wymianę[2][5].
  • W listopadzie 1977 roku bojownicy z pomocą austriackich studentów porwali przemysłowca Michaela Palmersa. W zamian za uwolnienie biznesmena wyłudzili okup w wysokości 4,3 miliona marek[2].

Wsparcie zagraniczneEdytuj

Jego pierwsi członkowie przeszli szkolenia militarne w obozach Organizacji Wyzwolenia Palestyny w Jordanii[1].

IdeologiaEdytuj

Był formacją anarchistyczną, której celem było zachwianie ustroju Republiki Federalnej Niemiec[2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Oblicza terroryzmu s. 79.
  2. a b c d e f g h i j Terroryzm s. 78–79.
  3. a b Tomasiewicz 2000 ↓, s. 110.
  4. Tomasiewicz 2000 ↓, s. 113.
  5. a b Terroryzm w Europie Zachodniej s. 80.

BibliografiaEdytuj

  • Bruce Hoffman: Oblicza terroryzmu. Warszawa: Bertelsmann Media, 2001. ISBN 978-83-7311-295-7.
  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-16019-7.
  • Victor Grotowicz: Terroryzm w Europie Zachodniej. Wrocław-Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 978-83-01-13114-2.
  • Jarosław Tomasiewicz: Terroryzm na tle przemocy politycznej (Zarys encyklopedyczny). Katowice, 2000. ISBN 83-907096-2-7.