Rudawka Rymanowska

wieś w województwie podkarpackim

Rudawka Rymanowskaosada w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Rymanów[3][4].

Artykuł

49°30′44″N 21°55′09″E

- błąd

39 m

WD

49°31'N, 21°56'E

- błąd

2335 m

Odległość

1200 m

Rudawka Rymanowska
osada
Ilustracja
Przełom Wisłoka w Rudawce Rymanowskiej
Państwo

 Polska

Województwo

 podkarpackie

Powiat

krośnieński

Gmina

Rymanów

Liczba ludności (2020)

43[1]

Strefa numeracyjna

13

Kod pocztowy

38-480[2]

Tablice rejestracyjne

RKR

SIMC

0359014[3]

Położenie na mapie gminy Rymanów
Mapa konturowa gminy Rymanów, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Rudawka Rymanowska”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Rudawka Rymanowska”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Rudawka Rymanowska”
Położenie na mapie powiatu krośnieńskiego
Mapa konturowa powiatu krośnieńskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Rudawka Rymanowska”
Ziemia49°30′44″N 21°55′09″E/49,512222 21,919167

Wieś leży u podnóża Wzgórz Rymanowskich, i Pogórza Bukowskiego na prawo przez Pastwiska przy drodze wojewódzkiej 889 z Rymanowa, przez Bukowsko do Szczawnego. Droga ta łączy się z drogą wojewódzką 892 prowadzącą przez Radoszyce na Słowację.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

HistoriaEdytuj

Rudawka Rymanowska (z 1589 r.) – wieś lokowana na prawie wołoskim w II poł. XVI wieku, nad rzeką Wisłok, w północnej części Pogórza Bukowskiego. W Jarze Wisłoka (40 m głęb.) malownicze miejsca do plażowania i kąpieli, największa w polskich Karpatach odkrywka łupków menilitowych zwana Ścianą Olzy. Potencjalne uzdrowisko.

W XIX wieku właścicielami dóbr tabularnych byli: biskupstwo łacińskie przemyskie[5], ks. Władysław Czartoryski (lata 80.)[6], Ferdynand Janowski (ok. 1890)[7], hr. Anna Potocka (koniec XIX wieku)[8], Józef Mikołaj Potocki (początek XX wieku)[9][10][11][12]

W latach 50. XX w. odkryto tu źródła mineralne siarczanowych i solanek jodowo-bromowych, w tym termę – zmineralizowaną cieplicę o temp. 48 st. C. W XIX w. i w okresie międzywojennym wydobywano tu ropę naftową.

Krajowa Wystawa Bydła SimentalskiegoEdytuj

We wsi co roku w każdą ostatnią niedzielę sierpnia odbywa się Krajowa Wystawa Bydła Simentalskiego organizowana przez Zakład Doświadczalny Instytutu Zootechniki w Odrzechowej koło Bukowska. W roku 2008 gośćmi wystawy byli m.in. prezes Polskiego Związku Hodowców Koni dr. inż. Władysław Brejta, prezes Polskiego Związku Hodowców Bydła Simentalskiego Edgar Beneš oraz dr Josef Kočera, dyrektor Federacji Hodowców Bydła Simentalskiego w Republice Czeskiej, a zarazem Prezydent Europejskiej Federacji Bydła Simentalskiego pełniący funkcję sędziego w czasie konkursu (w roku 2007 sędzią konkursu był Willi Bürger, prezes Związku Hodowców Bydła Simentalskiego w Bawarii), poseł Jan Bury, Eugeniusz Kłopotek, marszałek województwa podkarpackiego oraz wojewoda podkarpacki.

W roku 2009 w konkursie wzięli udział m.in. hodowcy z Odrzechowej, Bukowska, Beska, Nadolan, Bandrowa Narodowego, Trześniowa, i Nagórzan.

Regionalny Championat Konia HuculskiegoEdytuj

Bass CampEdytuj

Między 30 czerwca a 2 lipca, od 2015 odbywa się w pobliżu Ściany Olzy festiwal muzyczny wielkich głośników Bass Camp[13].

TurystykaEdytuj

 
Atrakcja turystyczna – lodospady
  •   Rowerowy szlak etnograficzny – 31 km. Pętla: Rymanów, Bartoszów, Sieniawa, Mymoń, Pastwiska, Rudawka Rymanowska, Wisłoczek, Rymanów-Zdrój, Rymanów.
  • W Rudawce Rymanowskiej mieści się także Ośrodek wypoczynkowy „Rudawka” Ze 130 miejscami noclegowymi. W ośrodku znajdują się m.in. domki dla gości, tężnie, basen solankowy oraz kompleks rekreacyjno-sportowy. Rudawka Rymanowska jest także atrakcyjnym miejscem „wypadowym” w Bieszczady. Około 3 km od Rudawki Rymanowskiej jest stacja narciarska „Kiczera” z wyciągiem krzesełkowym.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Strona gminy, ludność.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1097 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT.
  4. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  5. Konrad Orzechowski: Przewodnik statystyczno topograficzny i skorowidz obejmujący wszystkie miejscowości z przysiółkami w Królestwie Galicyi W.X. Krakowskiem i X. Bukowinie, według najświeższych skazówek urzędowych. Kraków: 1872, s. 71.
  6. Jan Bigo: Najnowszy skorowidz wszystkich miejscowości z przysiółkami w Królestwie Galicyi, Wielk. Księstwie Krakowskiem i Księs. Bukowińskiem z uwzględnieniem wszystkich dotąd zaszłych zmian terytoryalnych kraju. Złoczów: 1886, s. 167.
  7. Tadeusz Pilat: Skorowidz dóbr tabularnych w Galicyi z Wielkiem Ks. Krakowskiem. Lwów: 1890, s. 176.
  8. Jan Bigo: Najnowszy skorowidz wszystkich miejscowości z przysiółkami w Królestwie Galicyi, Wielkim Księstwie Krakowskiem i Księs. Bukowińskiem z uwzględnieniem wszystkich dotąd zaszłych zmian terytoryalnych kraju. Lwów: 1897, s. 164.
  9. Jan Bigo: Najnowszy skorowidz wszystkich miejscowości z przysiółkami w Królestwie Galicyi, Wielkim Księstwie Krakowskiem i Księstwie Bukowińskiem z uwzględnieniem wszystkich dotąd zaszłych zmian terytoryalnych kraju. Lwów: 1904, s. 152.
  10. Skorowidz powiatu sanockiego. Wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 8.
  11. Jan Bigo: Najnowszy skorowidz wszystkich miejscowości z przysiółkami w Królestwie Galicyi, Wielkiem Księstwie Krakowskiem i Księstwie Bukowińskiem z uwzględnieniem wszystkich dotąd zaszłych zmian terytoryalnych kraju. Lwów: 1914, s. 143.
  12. Jan Bigo: Najnowszy skorowidz wszystkich miejscowości z przysiółkami w Królestwie Galicyi, Wielkiem Księstwie Krakowskiem i Księstwie Bukowińskiem z uwzględnieniem wszystkich dotąd zaszłych zmian terytoryalnych kraju. Lwów: 1918, s. 143.
  13. Bass Camp, Rudawka Rymanowska, 1 lipca 2017 [dostęp 2017-07-01] [zarchiwizowane z adresu 2017-06-20].

Linki zewnętrzneEdytuj