Rupert Goold (2019).jpg

Rupert Goold (ur. 18 lutego 1972 w Londynie)[1] – brytyjski reżyser teatralny i filmowy. Autor spektakli w londyńskim Almeida Theatre. W latach 2005-2013 dyrektor artystyczny w Headlong Theatre Company. W 2017 roku został mianowany dowódcą Orderu Imperium Brytyjskiego (CBE) za zasługi dla dramatu[2].

Początki karieryEdytuj

Rupert Goold urodził się w dzielnicy Highgate w Anglii, na przedmieściach północnego Londynu. Ojciec Rupert'a był konsultantem ds. zarządzania, natomiast mama była autorką książek dla dzieci[3]. Uczęszczał do niezależnego Uniwersytetu College School, a w roku 1944 ukończył Trinity College w Cambridge[4]. W późniejszych latach studiował na New York University, gdzie uczestniczył w Programie Fulbright. W roku 1995 otrzymał stanowisko stażysty dyrektora teatralnego w Donmar Warehouse. W tym czasie asystował przy produkcjach takich jak "Art" oraz "Speed the Plough w West End".

KarieraEdytuj

W latach 1996-1997 współpracował z Salisbury Playhouse (teatr w Anglii). W latach 2000- 2005 Rupert Goold był dyrektorem artystycznym w "Royal and Derngate Theatres" w Northampton w Anglii. W maju 2007 roku Goold wyreżyserował Makbeta w uznanej wystawie Minerva Studio Macbeth podczas festiwalu teatralnego Chichester[5]. We wrześniu 2007 roku produkcja została przeniesiona do Gielgud Theatre w Londynie, a następnie na Brooklyn Academy w Nowym Jorku. W 2007 roku na ceremonii Evening Standard Theatre Awards, sztuka Makbet otrzymała dwie nagrody: za najlepszego aktora za grę Patrick'a Stewart'a, oraz nagrodę Sydeny Edwards dla najlepszego reżysera[6]. W 2008 roku Goold otrzymał Nagrodę Oliviera dla najlepszego reżysera, dzięki wyreżyserowaniu sztuki "Makbet".

W 2008 roku Goold wyreżyserował brytyjską premier "The Last Days od Judas Iscariot" oraz radykalną reinterpretację powieści "Pirandello's Six Characters in Search of an Author".

W 2009 roku Goold wyreżyserował sztukę cieszącą się dużym uznaniem o tytule "West End revival of Lionel Bart's Oliver". Wyprodukowany przez Camerona Mackintosha. Sztuka była nominowana do trzech nagród Oliviera.

Dodatkowo w 2009 roku wyreżyserował "Shakespeare's King Lear" w Young Vic. Goold był zafascynowany faktem, że w latach 70 w północnej Anglii Wielka Brytania znosiła prawa kobiet. W związku z tym podszedł do spektaklu z zupełnie innym spojrzeniem, w wyniku czego produkcja otrzymała mieszane recenzje. W 2009 roku ponownie zdobył nagrodę dla najlepszego reżysera na Evening Standard Awards dla ENRON.

Od 2010 r. Goold był zastępcą dyrektora w Royal Shakespeare Company. W tym samym roku wyreżyserował telewizyjną wersję Makbeta w BBC4, używając sowieckich mundurów oraz broni.

Jego dorobek operowy obejmuje produkcje na Batignano Opera Festival i Garsington.

W 2019 roku wyreżyserował pierwszy biograficzny musical pod tytułem "Judy", który otrzymał nagrodę Złotego Globa za najlepszą aktorkę w dramacie za gre aktorską Renée Zellweger oraz 20 nominacji.

Produkcje sceniczneEdytuj

Reżyserował:

  • Travels with My Aunt (1997, Salisbury Playhouse / UK tour)
  • The End of the Affair (1997, Salisbury Playhouse / Bridewell Theatre)
  • Romeo and Juliet (1998, UK tour)
  • Dancing at Lughnasa (1998, Salisbury Playhouse)
  • Summer Lightning (1998, Salisbury Playhouse)
  • Habeas Corpus (1999, Salisbury Playhouse)
  • The Colonel Bird (1999, Gate Theatre)
  • Broken Glass (1999, Salisbury Playhouse/ Watford Palace Theatre)
  • Gone To LA (2000, Hampstead Theatre)
  • Privates on Parade (2001, New Vic Theatre)
  • Scaramouche Jones (2001, international tour)
  • The Wind in the Willows (2001, Birmingham Rep)
  • Arcadia (2002, Northampton)
  • Betrayal (2002, Northampton)
  • Waiting for Godot/ The Weir (2003, Northampton)
  • Sunday Father (2003, Hampstead Theatre)
  • Othello (2003, Northampton/ Greenwich Theatre)
  • Insignificance (2004, Northampton)
  • Summer Lightning (2004, Northampton)
  • Hamlet (2005, Northampton)
  • Speaking Like Magpies (2005, RSC)
  • The Tempest (2006, RSC)
  • Restoration (2006, Headlong/ Bristol Old Vic: UK tour)
  • Faustus (2006, Headlong/ Hampstead Theatre)
  • The Glass Menagerie (2007, Apollo Theatre)
  • Macbeth (2007, Chichester Festival Theatre/ West End/ NYC)
  • Rough Crossings (2007, Headlong: Lyric Hammersmith/ Birmingham Rep, Liverpool Everyman/ WYP)
  • The Last Days of Judas Iscariot (2008, Headlong: Almeida Theatre)
  • Six Characters in Search of an Author (2008, Headlong: Chichester / West End)
  • No Man's Land (2008, Gate Theatre, Dublin/West End)
  • King Lear (2008, Headlong: Liverpool Everyman/Young Vic)
  • Oliver! (2009, Theatre Royal Drury Lane)
  • ENRON (2009, Minerva Theatre / Royal Court Theatre)
  • Romeo and Juliet (2010, RSC)
  • Earthquakes in London (2010, National Theatre)
  • The Merchant of Venice (2011 RSC; 2014 Almeida Theatre)[7]
  • Decade (2011, Headlong)
  • The Effect (2012, National Theatre)
  • American Psycho: A new musical thriller (2013, Almeida Theatre)
  • King Charles III (2014, Almeida Theatre)
  • Made in Dagenham (2014, Adelphi Theatre)
  • Medea (2015, Almeida Theatre)
  • Richard III (2016, Almeida Theatre)
  • Albion (2017, Almeida Theatre)[1]
  • Ink (2017, Almeida Theatre / Duke of York's Theatre; 2019, Samuel J. Friedman Theatre)
  • Shipwreck (2019, Almeida Theatre)

Film i telewizjaEdytuj

  • Macbeth (TV, 2010)
  • Richard II (TV, 2012)
  • True Story (2015)
  • King Charles III (TV, 2017)
  • Judy (2019)

PrzypisyEdytuj

  1. Lizzie M. Hadley, Two February Birthdays, „Journal of Education”, 57 (3), 1903, s. 37–37, DOI10.1177/002205740305700309, ISSN 0022-0574 [dostęp 2020-01-23].
  2. "No. 61803". The London Gazette (Supplement). 31 December 2016. p. N9.
  3. Emma John, "Going for Goold", „The Observer, Londyn”, 4 grudnia 2008.
  4. "Interview with Alan Franks". Alanfranks.com. Archived from the original on 15 October 2013. Retrieved 15 October 2013.
  5. Cavendish, Dominic (16 July 2007). "Shakespeare is coursing through me". The Daily Telegraph. London. Retrieved 23 May 2010.
  6. Winning performances on the West End stage". This Is London.co.Uk. 28 November 2007. Archived from the original on 30 December 2007. Retrieved 30 June 2012.
  7. "The Merchant of Venice". Almeida Theatre. Retrieved 19 January 2019.

Linki zewnętrzneEdytuj