Rupia morska (Ruppia maritima L.) – gatunek roślin z rodziny rupiowatych (Ruppiaceae Horan. ex Hutch.).

Rupia morska
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd żabieńcowce
Rodzina rupiowate
Rodzaj rupia
Gatunek rupia morska
Nazwa systematyczna
Ruppia martima L.
Sp. Pl.: 127 (1753)

Rozmieszczenie geograficzneEdytuj

Gatunek kosmopolityczny[2]. W Polsce największe skupienie stanowisk znajduje się w Zatoce Puckiej[3].

MorfologiaEdytuj

Łodyga 
Cienka (ok. 1 mm grubości), obła, do 20 cm długości, płożąca się po dnie, zakorzeniona w węzłach.
Liście 
Jasnozielone, równowąsko-nitkowate, ustawione w dwóch rzędach.
Kwiaty 
Drobne, pozbawione okwiatu.
Owoce 
Skupione w baldaszek.

Biologia i ekologiaEdytuj

Bylina, hydrofit. Rośnie w słonych wodach w przybrzeżnych partiach mórz. Kwitnie od czerwca do września. Liczba chromosomów 2n=20. Gatunek charakterystyczny klasy Ruppietea maritimae[4].

ZagrożeniaEdytuj

Kategorie zagrożenia gatunku:

PrzypisyEdytuj

  1. P.F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-08].
  2. Ruppia maritima na eMonocot [dostęp 2013-10-20]
  3. A. Urbisz, A. Urbisz 2001. Rupia morska. s. 408-410. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001. ​ISBN 83-85444-85-8​.
  4. Władysław Matuszkiewicz, Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2001, ISBN 83-01-13520-4, OCLC 749271059.
  5. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  6. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  7. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.