Otwórz menu główne

Ryszard Czarnecki

polityk polski
Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Ryszard Czarnecki – żużlowiec.

Ryszard Henryk Czarnecki (ur. 25 stycznia 1963 w Londynie jako Richard Henry Czarnecki) – polski polityk, historyk, dziennikarz, działacz sportowy, poseł na Sejm I i III kadencji, deputowany do Parlamentu Europejskiego VI, VII i VIII kadencji (od 2014 do 2018 jego wiceprzewodniczący), w 1993 wiceminister kultury, w latach 1997–1998 przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej, od 1998 do 1999 minister-członek Rady Ministrów.

Ryszard Czarnecki
Ilustracja
Ryszard Czarnecki (2015)
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1963
Londyn
Wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego VIII kadencji
Okres od 1 lipca 2014
do 7 lutego 2018
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 27 lipca 1998
do 26 marca 1999
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej
Okres od 31 października 1997
do 27 lipca 1998
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Poprzednik Włodzimierz Cimoszewicz
Następca Jerzy Buzek
Prezes Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego
Okres od 4 października 1994
do 24 lutego 1996
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Poprzednik Wiesław Chrzanowski
Następca Marian Piłka
Odznaczenia
Krzyż Wolności i Solidarności Order Za Zasługi III klasy (Ukraina) Medal Mychitara Gosza (Armenia)
Prezydencki Order Zasługi (Gruzja)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie i praca zawodowaEdytuj

W 1981 ukończył XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Ludowego Lotnictwa Polskiego w Warszawie, a w 1986 studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego.

W 1988 studiował w Rzymie. W latach 1988–1990 był dziennikarzem „Dziennika Polskiego” wydawanego w Londynie, od 1990 do 1991 sekretarzem redakcji miesięcznika „Głos”, a w 1991 zastępcą redaktora naczelnego „Wiadomości Dnia”. W tym samym roku przez kilka miesięcy zajmował stanowiska redaktora naczelnego „Dziennika Dolnośląskiego” oraz członka zarządu wydawcy tego pisma, spółki Norpol-Press we Wrocławiu. Pełnił też nominalnie funkcję redaktora naczelnego tygodnika „Prosto z (...)”, który spółka ta zamierzała wydawać po zamknięciu „Dziennika Dolnośląskiego”, ale który ostatecznie się nie ukazał. W latach 1993–1997 kierował redakcją katolicką telewizji Polsat. Od 1999 do 2001 przewodniczył radzie programowej Radia Polonia.

Działalność społeczna i publicystycznaEdytuj

W 1990 założył fundację „Pro Patria”. Był wiceprezesem (1997–1999 i 2001–2003) i prezesem (1999–2001) klubu żużlowego WTS Atlas Wrocław, a także członkiem rady nadzorczej WKS Śląsk Wrocław (2002–2003). Od września 2001 do grudnia 2002 zajmował stanowisko prezesa Instytutu Prawa i Studiów Europejskich w Warszawie. W 2005 objął funkcję wiceprzewodniczącego Wydziału Zagranicznego Polskiego Związku Piłki Nożnej.

W 2017 planował ubiegać się o stanowisko prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego, jednak przed samym głosowaniem wycofał swoją kandydaturę[1]. W 2018 został wiceprezesem Polskiego Związku Piłki Siatkowej do spraw międzynarodowych[2]. W tym samym roku wszedł w skład zarządu PKOl[3].

Publikował lub publikuje m.in. w „Arcanach”, „Gazecie Polskiej”, „Nowym Państwie”, „Naszym Dzienniku”, „Gazecie Finansowej”, „Warszawskiej Gazecie”, „W Sieci Historii” i „Gazecie Polskiej Codziennie”. W 2011 objął funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej spółki Forum wydającej dziennik „Gazeta Polska Codziennie”[4][5].

Działalność polityczna i społecznaEdytuj

Od 1981 działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. Od 1984 do 1987 był członkiem prezydium krajowego podziemnych struktur NZS. Przewodniczył także NZS na Uniwersytecie Wrocławskim. Współpracował z Polską Niezależną Organizacją Młodzieżową oraz Archiwum Solidarności. 14 listopada 1987 był jednym z sygnatariuszy Ruchu Polityki Realnej przekształconego następnie w Unię Polityki Realnej. W październiku 1989 współtworzył Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe.

W wyborach parlamentarnych w 1991, otrzymawszy 12 199 głosów został wybrany w okręgu wrocławskim posłem na Sejm I kadencji z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. Od 1991 do 1993 był wiceprzewodniczącym Komisji Kultury i Środków Przekazu. Od czerwca do września 1993 sprawował funkcję wiceministra kultury w rządzie Hanny Suchockiej. W wyborach w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego „Ojczyzna”. W listopadzie 1993 został wiceprezesem ZChN[6]. Po rezygnacji Wiesława Chrzanowskiego, w październiku 1994 zastąpił go w kierowaniu partią[7], a w marcu 1995 został formalnie wybrany na prezesa ZChN[8]. Funkcję tę pełnił do lutego 1996[9].

W wyborach parlamentarnych w 1997, uzyskując 37 100 głosów zdobył mandat poselski z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Od 17 października 1997 do 27 lipca 1998 był przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej[10]. Od 27 lipca 1998 do 26 marca 1999 pełnił urząd ministra-członka Rady Ministrów w rządzie Jerzego Buzka. Po odejściu z rządu przewodniczył sejmowej Komisji Łączności z Polakami za Granicą.

W kwietniu 2001 został prezesem regionu dolnośląskiego ZChN[11]. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku ubiegał się ponownie o mandat posła z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy, która nie przekroczyła progu wyborczego (uzyskał 5261 głosów)[12]. W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia kandydował na prezydenta Wrocławia z ramienia Komitetu Wyborczego Wyborców Nasz Wrocław, zdobywając 8797 głosów (5,37%)[13].

W 2003 przez kilka miesięcy był doradcą prezydenta Włocławka do spraw integracji z Unią Europejską. Pozostając członkiem ZChN, w 2003 objął funkcję doradcy Andrzeja Leppera ds. polityki międzynarodowej. W lutym 2004 został członkiem Samoobrony RP[14], po czym w czerwcu tego samego roku uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z listy tego ugrupowania, otrzymując 31 717 głosów w okręgu dolnośląsko-opolskim. W Europarlamencie zajmuje się m.in. unijnymi przedsięwzięciami monitorującymi wybory w krajach Trzeciego Świata. Był członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005[15]. 16 lipca 2007 został wykluczony z Samoobrony RP za „nieuwzględnianie stanowiska partii” ws. opuszczenia przez ugrupowanie koalicji rządowej[16].

We wrześniu 2008 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[17]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009, kandydując z listy tej partii w okręgu kujawsko-pomorskim otrzymał 27 106 głosów i zdobył ponownie mandat europosła[18]. W styczniu 2011 wszedł w skład komitetu politycznego PiS[19]. W wyborach w 2014 z listy PiS po raz trzeci został wybrany do Europarlamentu, startując tym razem w okręgu wielkopolskim[20]. 1 lipca 2014 został wybrany na jednego z wiceprzewodniczących Parlamentu Europejskiego[21]. 7 lutego 2018 w głosowaniu tajnym został odwołany z tego stanowiska w następstwie jego wypowiedzi dotyczącej posłanki Platformy Obywatelskiej Róży Thun, w której polityk porównał ją do szmalcowników[22][23]. Był to pierwszy przypadek odwołania wiceprzewodniczącego w historii Parlamentu Europejskiego[24].

PublikacjeEdytuj

  • Lata niezakończonej walki. Polska i Polacy w latach 1939–45, Londyn 1989.
  • Droga do Polski – zbiór felietonów 1986–1989, Londyn 1990.
  • Widziane z Wrocławia – zbiór felietonów z lat 1998–2000, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2001.
  • W skórze reportera, Wydawnictwo Zysk, Poznań 2011.
  • Mój kraj, mój świat, Wydawnictwo Zysk, Poznań 2014.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Życie prywatneEdytuj

Urodził się w Londynie jako Richard Henry Czarnecki. W 2013 oficjalnie zmienił imiona na Ryszard Henryk[31]. Jest synem profesor Marii Bielińskiej-Czarneckiej i Henryka T. Czarneckiego[32], twórcy m.in. filmów polsko-radzieckich i drugiego reżysera filmu Hubal. Jego rodzice rozwiedli się rok po narodzinach syna[33].

Z pierwszego małżeństwa, które zakończyło się rozwodem, ma dwóch synów: Przemysława (ur. 1983), polityka, oraz Bartosza (ur. 1990), który został zatrudniony w Polskiej Grupie Zbrojeniowej[34][35]. Później zawarł związek małżeński z Emilią, córką Mirosława Hermaszewskiego, z którą ma syna Stanisława (ur. 2010)[36][37].

PrzypisyEdytuj

  1. Andrzej Kraśnicki ponownie wybrany na prezesa PKOl. rmf24.pl, 22 kwietnia 2017. [dostęp 22 kwietnia 2017].
  2. Czarnecki wiceprezesem Polskiego Związku Piłki Siatkowej. tvn24.pl, 18 kwietnia 2018. [dostęp 21 kwietnia 2018].
  3. Obradował Zarząd PKOl. olimpijski.pl, 28 czerwca 2018. [dostęp 29 czerwca 2018].
  4. FORUM S.A.. krs-online.com.pl. [dostęp 20 stycznia 2014].
  5. Redakcja gazety. gpcodziennie.pl. [dostęp 20 stycznia 2014].
  6. Czarnecki i Szyszko zamiast Goryszewskiego. rp.pl, 22 listopada 1993. [dostęp 20 stycznia 2014].
  7. Wiesław Chrzanowski odchodzi. rp.pl, 4 października 1994. [dostęp 20 stycznia 2014].
  8. Ryszard Czarnecki prezesem ZChN. rp.pl, 5 marca 1994. [dostęp 20 stycznia 2014].
  9. Informacje. Marian Piłka zastąpił Ryszarda Czarneckiego. rp.pl, 26 lutego 1996. [dostęp 20 stycznia 2014].
  10. Czarnecki bez teki. rp.pl, 28 lipca 1997. [dostęp 20 stycznia 2014].
  11. Czarnecki prezesem ZChN na Dolnym Śląsku. rp.pl, 30 kwietnia 2001. [dostęp 20 stycznia 2014].
  12. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 20 stycznia 2014].
  13. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 20 stycznia 2014].
  14. Czarnecki w Samoobronie. wp.pl, 27 lutego 2004. [dostęp 20 stycznia 2014].
  15. Skład Komitetu Wyborczego kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Leppera. samoobrona.org.pl, 5 sierpnia 2005. [dostęp 20 stycznia 2014].
  16. Czarnecki wykluczony z Samoobrony. tvn24.pl, 16 lipca 2007. [dostęp 20 stycznia 2014].
  17. Wyrzucili go z Samoobrony, przygarnął PiS. wp.pl, 18 września 2008. [dostęp 20 stycznia 2014].
  18. Dz.U. z 2009 r. nr 88, poz. 729
  19. Zmieniło się ścisłe kierownictwo PiS. wp.pl, 22 stycznia 2011. [dostęp 20 stycznia 2014].
  20. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 27 maja 2014].
  21. Ryszard Czarnecki został jednym z wiceprzewodniczących Parlamentu Europejskiego. wp.pl, 1 lipca 2014. [dostęp 1 lipca 2014].
  22. Europarlament odwołał Czarneckiego. tvn24.pl, 7 lutego 2018. [dostęp 7 lutego 2018].
  23. „Podczas wojny mieliśmy szmalcowników, dziś mamy Różę Thun”. Wiceprzewodniczący PE o antypolskim filmie. niezalezna.pl, 3 stycznia 2018. [dostęp 7 lutego 2018].
  24. Anna Słojewska. Odwołany za szmalcowników. „Rzeczpospolita”, s. A7, 8 lutego 2018. 
  25. M.P. z 2014 r. poz. 1171
  26. Polscy europosłowie otrzymali gruzińskie odznaczenia państwowe. rp.pl, 7 listopada 2013. [dostęp 29 sierpnia 2015].
  27. Президент відзначив нагородами іноземних діячів за внесок у зміцнення міжнародного авторитету України (ukr.). president.gov.ua, 24 sierpnia 2015. [dostęp 29 sierpnia 2015].
  28. Armenia President hands state awards to MEPs (ang.). news.am, 28 lutego 2017. [dostęp 28 lutego 2017].
  29. Marta Sienicka: Nominacje do nagród MEP Awards. UniaEuropejska.org, 13 listopada 2011. [dostęp 20 stycznia 2014].
  30. Ryszard Czarnecki uhonorowany tytułem doktora honoris causa uniwersytetu w Armenii. ryszardczarnecki.pl, 18 października 2015. [dostęp 18 października 2015].
  31. Europoseł PiS oficjalnie Ryszardem Henrykiem Czarneckim. onet.pl, 24 kwietnia 2014. [dostęp 24 kwietnia 2014].
  32. Dane osoby. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 12 maja 2014].
  33. Ryszard Czarnecki i jego rodzina, czyli hubal, kosmos i PiS. newsweek.pl, 30 stycznia 2014. [dostęp 4 stycznia 2017].
  34. Witold Ziomek: Bartosz Czarnecki, syn europosła. wp.pl, 20 listopada 2018. [dostęp 28 kwietnia 2019].
  35. Anna Dąbrowska: Jak Ryszard Czarnecki holuje syna. Nowy wątek na taśmach. polityka.pl, 5 października 2018. [dostęp 28 kwietnia 2019].
  36. Ryszard Czarnecki ma nowego syna!. fakt.pl, 16 marca 2016. [dostęp 28 kwietnia 2019].
  37. Robert Migdał: Ryszard i Przemysław Czarneccy – jaki ojciec, taki syn. gazetawroclawska.pl, 23 października 2010. [dostęp 28 kwietnia 2019].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj