Otwórz menu główne

Ryszard Koncewicz

polski trener piłkarski

Ryszard Tadeusz Koncewicz (ur. 12 kwietnia 1911 we Lwowie, zm. 15 marca 2001 w Warszawie) – polski piłkarz, trener, działacz piłkarski, selekcjoner reprezentacji Polski, żołnierz, podporucznik WP.

Ryszard Koncewicz
Ilustracja
Ryszard Koncewicz (1974)
Pełne imię i nazwisko Ryszard Tadeusz Koncewicz
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1911
Lwów
Data i miejsce śmierci 15 marca 2001
Warszawa
Wzrost 162 cm
Pozycja napastnik, pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1927–1931 Lechia Lwów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1931–1939 Lechia Lwów 2 (0[a])
1945–1946 Polonia Bytom
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1946 OMTUR-Rozbark Bytom
1948 Polska (asystent)
1949 Lechia Gdańsk
1950–1952 Unia Chorzów
1950 Polska (trener)
1950 Polska
1951–1952 Polska
1952 Polska (asystent)
1952–1955 Ogniwo/Polonia Bytom
1953 Polska
1955–1956 Polska
1956–1958 CWKS/Legia Warszawa
1956–1957 Polska (trener)
1959 Polska (asystent)
1960–1962 Polska (trener)
1964 Polska (trener)
1964–1966 Polska
1966 Polska (asystent)
1968–1970 Polska
1975 Gwardia Warszawa

PiłkarzEdytuj

Grał na pozycjach pomocnika i napastnika. Występował w drużynach Lechii Lwów (1927–1939) i Polonii Bytom (1945–1946). Należał także do drużyny „Lwów” w oflagu IIC Woldenberg.

TrenerEdytuj

Prowadził drużyny OMTUR-Rozbark (1946?) Lechii Gdańsk (1949), Ruchu Chorzów (1950–1952, tytuł mistrza Polski przyznany za zdobycie Pucharu Polski w 1951), Polonii Bytom (1952–1955, mistrzostwo Polski 1954, Wicemistrzostwo Polski 1952), Legii Warszawa (1956–1958, mistrzostwo Polski i Puchar Polski 1956) oraz Gwardii Warszawa.

SelekcjonerEdytuj

Współpracę z reprezentacją Polski rozpoczął w 1948 jako pomocnik trenera Wacława Kuchara. W 1950 pełnił funkcję trenera, a następnie trenera-selekcjonera. Tę funkcję pełnił również w latach 1951–1952, w 1953 oraz w latach 1955–1956. W latach 1956–1957 ponownie zajmował stanowisko trenera drużyny narodowej. Podobną funkcję pełnił w kilkunastu meczach w latach 1959–1962 oraz od 1964. W latach 1964–1966 był również jednym z selekcjonerów reprezentacji. Samodzielny selekcjoner w okresie od lutego 1968 do końca listopada 1970.

DziałaczEdytuj

Wieloletni działacz Polskiego Związku Piłki Nożnej: członek Zarządu i szef Rady Trenerów (1951–1953), szef Rady Trenerów, szef szkolenia, szef sekcji trenerskiej (1954–1956 i 1961–1971) oraz wiceprezes ds. szkolenia (1979–1980).

Wojna i konspiracjaEdytuj

Zmobilizowany w sierpniu 1939, wziął udział w obronie Warszawy. Wzięty do niewoli spędził pierwszy jeniecki okres w obozach Nienburg i Spittal, a dalsze lata niewoli w oflagu II C Woldenberg, w dzisiejszym Dobiegniewie. Działał w konspiracji obozowej. Odpowiadał za sprawy organizacyjne i szkoleniowe klubu sportowego „Lwów” w oflagu, który założył z innymi lwowiakami. Pod koniec życia działał w Warszawskim Kole Woldenberczyków i był prezesem Koła Funduszu Koleżeńskiego Woldenberczyków. Bywał gościem honorowym Dobiegniew CUP (turniej piłkarski dla młodzieży). Jego imię nosi Gimnazjum w Dobiegniewie.

OdznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Dane tylko z sezonu 1931.

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017