Otwórz menu główne

Rytuał Pieczęci był gnostyckim rytem zapewniającym ochronę pneumy podczas jej przechodzenia do Pełni (z greckiego: Pleromy), czyli podczas jej jednoczenia się z Bogiem. Zapewniał więc duchowi ludzkiemu nieśmiertelność i symbolizował wyzwolenie ze świata cielesnego. Znamy go między innymi z apokryficznych "Dziejów Tomasza", gdzie ma on także za zadanie chronić przed opętaniem przez złe moce (DT 49), oraz pozwalać Bogu zamieszkać i działać przez pieczętowaną osobę (DT 87; 150). Moc Pieczęci była nadrzędna względem chrztu i mogła następować przed jego przyjęciem.

Rytuał polegał na nałożeniu rąk przez osobę w imieniu której działał Chrystus. Potem następowało wylanie świętego oleju, pochodzącego z rajskiego Drzewa Życia, na głowę pieczętowanego, oraz namaszczenie nim ciała, wraz z jednoczesnym wzywaniu imienia Trójcy Świętej i Mądrości (DT 27).

O Pieczęci mówi także Jan Ewangelista (J 6,7), twierdząc iż Jezus został nią naznaczony przez Boga. W apokalipsie (Ap 7,1-8) Pieczęcią oznaczani są ludzie mający dostąpić zbawienia.