Rząd Fouada Siniory (2005)

Pierwszy rząd Fouada Siniory – rząd Republiki Libańskiej, istniejący od 19 lipca 2005 do 11 lipca 2008.

PowstanieEdytuj

W maju i czerwcu 2005 roku odbyły się wyborach parlamentarnych, które były uwieńczeniem cedrowej rewolucji. Zwyciężył w nich tzw. Sojusz 14 Marca, antysyryjska koalicja, zdobywając 72 ze 128 mandatów, po czym premierem został mianowany Fouad Siniora ze Strumienia Przyszłości. Nowy rząd powstał 19 lipca 2005 r., po 18 dnia negocjacji[1]. Gabinet liczył 24 ministrów, w tym 3 przedstawicieli prezydenta i 5 z Sojuszu 8 Marca, resztę stanowiły osoby związane z Sojuszem 14 Marca.

Kryzys rządowyEdytuj

W 2005 roku doszło do serii niewyjaśnionych morderstw znanych antysyryjskich polityków i intelektualistów: Samira Kassira, George’a Hawiego oraz Gebrana Tueniego. Natomiast w listopadzie 2006 roku zastrzelono Pierre'a Amina Dżemajela[2], ministra przemysłu. W następnych trzech latach w zamachach bombowych zginęli antysyryjscy deputowani Walid Eido i Antoine Ghanem oraz druzyjski polityk Saleh al-Aridi.

Osobny artykuł: II wojna libańska.

W lipcu 2006 roku Hezbollah sprowokował interwencję zbrojną Izraela. Doszło wówczas do miesięcznej wojny, która spowodował ogromne zniszczenia infrastruktury Libanu oraz śmierć prawie 2 tys. Libańczyków.

Osobny artykuł: Konflikt w Libanie 2008.

1 grudnia 2006 roku kilkaset tysięcy osób wzięło udział w Bejrucie w zorganizowanej przez Hezbollah i Wolny Ruch Patriotyczny demonstracji przeciw rządowi Siniory[3], a w styczniu 2007 roku opozycja przeprowadził dużą akcję strajkową w wielu miastach libańskich, podczas której w starciach z siłami bezpieczeństwa zginęły 3 osoby, a ponad 130 zostało rannych[4]. 11 listopada 2006 roku gabinet jedności narodowej opuścili ministrowie opozycji[5].

Sytuacja pogorszyła się w listopadzie 2007 r., gdy dobiegła końca kadencja prosyryjskiego prezydenta Emila Lahuda, a liczne próby wyłonienia głowy państwa przez Zgromadzenie Narodowe kończyły się fiaskiem. 7 maja 2008 roku wybuchły najkrwawsze starcia w Libanie od zakończenia wojny domowej. Powodem konfliktu była decyzja rządu o likwidacji sieci telekomunikacyjnej Hezbollahu i pozbawieniu stanowiska powiązanego z tą partią szefa bezpieczeństwa portu lotniczego w Bejrucie. W ciągu kilku dni bojówki Hezbollahu pokonały zwolenników rządu i służby bezpieczeństwa, wymuszając odwołanie wcześniejszych decyzji. Bilans ofiar walk ulicznych wyniósł ponad 80 zabitych.

21 maja 2008 roku skonfliktowane frakcje libańskie osiągnęły porozumienie dotyczące zakończenia przewlekłego kryzysu politycznego poprzez utworzenie rządu jedności narodowej i wybór Michela Sulaimana na prezydenta[6].

SkładEdytuj

Stanowisko Imię i nazwisko Wyznanie Powiązania
Premier Fouad Siniora Sunnita      Strumień Przyszłości
Min. spraw wewnętrznych Hassan Sabeh Sunnita      Strumień Przyszłości
Minister młodzieży i sportu Ahmad Fatfat Sunnita      Strumień Przyszłości
Minister edukacji Chalid Kabbani Sunnita      Strumień Przyszłości
Min. robót publicznych i transportu Mohammad Safadi Sunnita      Blok Trypolijski
Min. zdrowia Mohammad Dżawad Chalife (rezygnacja 11.11.2006 r.)) Szyita      Amal
Min. rolnictwa Talal Sahili (rezygnacja 11.11.2006 r.) Szyita      Amal
Min. spraw zagranicznych Fawzi Salloukh (rezygnacja 11.11.2006 r.) Szyita      Hezbollah
Min. pracy Trad Hamadeh (rezygnacja 11.11.2006 r.)) Szyita      Hezbollah
Min. energii i wody Mohammed Fneisz (rezygnacja 11.11.2006 r.) Szyita      Hezbollah
Min. informacji Ghazi al-Aridi Druz      Socjalistyczna Partia Postępu
Min. telekomunikacji Marwan Hamadeh Druz      Socjalistyczna Partia Postępu
Min. sprawiedliwości Charles Rizk Katolik-Maronita      prezydent
Min. finansów Jihad Azour Katolik-Maronita      Strumień Przyszłości
Min. przemysłu Pierre Amin Dżemajel (zastrzelony 21.11.2006 r.) Katolik-Maronita      Kataeb
Min. spraw socjalnych Najla Moawad Katolik-Maronita      Zgromadzenie Kurnet Szehwan
Min. turystyki Joseph Sarkis Katolik-Maronita      Siły Libańskie
Wicepremier i min. obrony Elias Murr Prawosławny      prezydent
Min. środowiska Jakub Sarraf (rezygnacja 11.11.2006 r.) Prawosławny      prezydent
Min kultury Tarek Mitri Prawosławny      niezależny, Sojusz 14 Marca
Min. ds. uchodźców Nehme Tohme Katolik-Melchita      Socjalistyczna Partia Postępu
Sekretarz stanu Michel Faraon Katolik-Melchita      niezależny, Sojusz 14 Marca
Sekretarz stanu ds. reformy administracji Jean Ogassapian Prawosławny Ormianin      Strumień Przyszłości
Min. ekonomii i handlu Sami Haddad Protestant      niezależny

PrzypisyEdytuj

  1. Fouad Siniora's government off to a start (ang.). www.asianews.it, 20 lipca 2005. [dostęp 08-08-2011].
  2. Chrześcijański minister zginął w zamachu (pol.). info.wiara.pl, 21 listopada 2006. [dostęp 08-08-2011].
  3. Huge Beirut rally demands prime minister quit (ang.). CNN.com, 1 grudnia 2006. [dostęp 08-08-2011].
  4. Protests paralyse Lebanon, 3 killed, 133 hurt (ang.). Daily Mail, 23 stycznia 2007. [dostęp 08-08-2011].
  5. Hezbollah protests threatened as Lebanese ministers quit (ang.). CNN.com, 11 listopada 2007. [dostęp 08-08-2011].
  6. Liban - Kryzys wewnętrzny (pol.). www.stosunkimiedzynarodowe.info, 21 stycznia 2011. [dostęp 08-08-2011].