Słowo Wileńskie

{{Czasopismo infobox}} Nieznane pola: "artystyczny" oraz "zastępca artystycznego". Słowo Wileńskiepolskojęzyczny tygodnik ukazujący się na Litwie w latach 1994-1996.

Słowo Wileńskie
Częstotliwość tygodnik
Państwo Litwa
Adres Wilno, Wróblewskiego/Vrublevskio g. 4-12
Wydawca Vilpress
Rodzaj czasopisma tematyka kulturalna, społeczna, polityczna, regionalna, polonijna
Pierwszy numer 1994
Ostatni numer 1996
Redaktor naczelny Stanisław Widtmann
Format 42 cm
ISSN 1392-0944

Pismo powołane zostało na jesieni 1994 roku z inicjatywy ówczesnego redaktora naczelnego „Rzeczpospolitej” Dariusza Fikusa, która wzięła na siebie ciężar prowadzenia i utrzymywania gazety. Pierwszy numer „Słowa Wileńskiego”, które wychodziło prawie dwa lata, ukazał się 28 października 1994 roku, ostatni 31 maja 1996 roku. Wśród dziennikarzy i korespondentów pisma znaleźli się zarówno Polacy z Wileńszczyzny – Zygmunt Żdanowicz, Stanisław Tarasiewicz, Aleksander Radczenko, Teresa Vyšniauskaitė, Aleksander Borowik, Irena Mikulewicz, Alina Kuźmina, Jolanta Lipniewicz, Alina Sobolewska, Wanda Zajączkowska, Jacek Jan Komar, Jan Górski, Aleksander Pawłowski jak i polscy dziennikarze związani z „Rzeczpospolitą” – Jerzy Haszczyński, Maja Narbutt, Kazimierz Groblewski, Paweł Reszka, Paweł Lisicki, Anna Marszałek, Jerzy Paciorkowski, Maciej Łukasiewicz. Szata graficzna pisma do złudzenia przypominała tę z warszawskiej „Rzeczpospolitej”.

Pismo dzieliło się na działy: Polityka i społeczeństwo, Polacy na Litwie, Ekonomia, Praw, Świat, Sport i Wilno. Do współpracy zapraszało autorów litewskich, często ukazywały się w „Słowie” wywiady z osobami znanymi nie tylko na Wileńszczyźnie, ale i na świecie, np. Zbigniewem Brzezińskim. Sporo miejsca poświęcano polityce międzynarodowej, w tym wojnie w Jugosławii i Czeczenii, światowej gospodarce, prawu, a także życiu politycznemu Litwy niezwiązanemu ściśle z problemami polskiej mniejszości. W piśmie był również miejsce na reportaż, najczęściej dotyczący Polaków z Wileńszczyzny – ich historii oraz życia obecnego.

„Słowo Wileńskie” drukowano w drukarni „Lietuvos rytas”. Jego redaktorem naczelnym był przez cały okres trwania gazety Stanisław Widtmann, a zastępcą wydawcy związany z „Rzeczpospolitą” Jerzy Haszczyński.

BibliografiaEdytuj

  • „Słowo Wileńskie”, 1994-1996, wyd. Vilpress, Wilno