Służebniczki starowiejskie

Służebniczki starowiejskie – żeńskie, habitowe zgromadzenie zakonne Kościoła katolickiego, będące jednym z czterech zgromadzeń zakonnych, wyodrębnionych ze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, założonego w Wielkopolsce 3 maja 1850 r. przez bł. Edmunda Bojanowskiego.

Służebniczki starowiejskie
Dewiza: Przez Maryję – do Jezusa
Pełna nazwa Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Status kanoniczny instytut życia konsekrowanego
Założyciel bł. Edmund Bojanowski
Data założenia 1850
Data zatwierdzenia 1930 na prawie papieskim - Pius XI
Liczba członków 1446[1]
Strona internetowa
Dom zakonny Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Starej Wsi
Klasztor w Starej Wsi przed 1895

HistoriaEdytuj

Jeszcze za życia założyciela, bł. Edmunda Bojanowskiego siostry służebniczki NMP podjęły pracę na terenach leżących poza granicami zaboru pruskiego. Najwcześniej, bo 31.XI.1861 r. została założona pierwsza ochronka w Galicji – we wsi Podzwierzyniec koło Łańcuta. Wkrótce zaczęły zgłaszać się kandydatki do życia zakonnego w nowym zgromadzeniu. Dlatego 12.IX.1862 roku także w Galicji został otwarty nowicjat. Dnia 2.X.1863 roku przeniesiono nowicjat z Podzwierzyńca, do Starej Wsi koło Brzozowa, w diecezji przemyskiej. Szybko powstawały kolejne galicyjskie placówki: w szpitalu w Łańcucie, ochronki w Biłce Szlacheckiej, Podhorcach, Żużelu i Krasiczynie. O otwarciu każdej placówki osobiście decydował Edmund Bojanowski, a z powodu złego stanu zdrowia nie mogąc już podróżować, delegował główną przełożoną z Wielkopolski, aby uczestniczyła w uroczystościach związanych z obejmowaniem przez siostry nowych domów w Galicji.

Rozwój zgromadzenia został zakłócony przez działania władz zaborczych. Wydawało się wówczas, że działalność służebniczek w Galicji zniweczą kolejne dekrety kasacyjne: z dnia 10 VIII 1864 r., 3 VII 1865r. i 1 XI 1865 r. Początkowo wszystkie starania o anulowanie rządowych dekretów podejmowane przez hrabiego Alfreda Potockiego, innych przedstawicieli ziemiaństwa oraz biskupa przemyskiego Antoniego Józefa Manastyrskiego, którego opiece – na prośbę E. Bojanowskiego – powierzył Zgromadzenie w Galicji abp Leon Przyłuski, pozostawały bezskuteczne, gdyż rząd domagał się zadeklarowania niezależności zgromadzenia od przełożonych z Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Dnia 14.IX.1866 r. domy położone na terenie Galicji (w diecezji przemyskiej i archidiecezji lwowskiej) otrzymały tymczasowe prawo istnienia, jednak jego ceną było formalne zerwanie jedności z siostrami w Wielkopolsce. Rząd austriacki żądał zadeklarowania niezależności od przełożonych z Wielkiego Księstwa Poznańskiego oraz wyjazdu wszystkich sióstr pochodzących z Wielkopolski, które przebywały dotąd na galicyjskich placówkach. W tej sytuacji bł. Edmund Bojanowski swą troskę skierował na utrzymanie duchowej jedności, czego wyrazem stała się jego korespondencja prowadzona z przełożoną w Starej Wsi s. Leoną Jankiewicz i innymi siostrami. „Edmundowy zasiew” znalazł sprzyjające warunki na ówczesnej galicyjskiej ziemi, gdyż zgromadzenie dynamicznie rozwijało się, poszerzając obszar swego oddziaływania. W 1904 roku Ojciec Święty Pius X wydał dla zgromadzenia dekret pochwalny, w 1930 roku Pius XI zatwierdził je, a w 1940 r. Pius XII ostatecznie zatwierdził także jego Konstytucje.

CharyzmatEdytuj

Realizowanie na co dzień ewangelicznego przykazania miłości Boga nade wszystko oraz miłości bliźniego, przejawiające się w naśladowaniu Maryi, najpokorniejszej Służebnicy Pańskiej oraz posłudze wobec potrzebujących, zwłaszcza dzieci, ubogich i chorych.

Charyzmatyczną misją sióstr jest pełnienie z miłości do Chrystusa posługi opiekuńczo-wychowawczej, katechetycznej oraz charytatywnej wśród dzieci, chorych i ubogich. Realizują ją przede wszystkim w przedszkolach, zwanych „ochronkami”, mieszczących się najczęściej w domach zgromadzenia, a także w pracy katechetycznej. Przez dzieci siostry oddziałują również na rodziny. Poza katechizacją, angażują się w prowadzenie grup modlitewno-apostolskich dla dzieci i młodzieży.

Służebniczki organizują rekolekcje i dni skupienia dla dziewcząt, docierają również z Dobrą Nowiną do dzieci ciężko chorych i dotkniętych sieroctwem. Prowadzą domy dziecka, ośrodki wychowawcze, świetlice, współdziałają z różnymi organizacjami społecznymi.

W duchu wierności wskazaniom Założyciela, służą chorym w szpitalach, przychodniach i domach opieki; pracują w ramach parafialnych grup charytatywnych, wspierając duchowo i materialnie ubogich, chorych i samotnych. Podejmują też inne formy apostolstwa i posługi, wynikające z aktualnych potrzeb Kościoła.

Mają swoje placówki na terenie Polski i poza jej granicami, także na terenach misyjnych.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj