Sadowie (województwo świętokrzyskie)

wieś w województwie świętokrzyskim
Zobacz też: Sadowie w innych znaczeniach tej nazwy.

Sadowiewieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Sadowie[2].

Sadowie
wieś
Ilustracja
Urząd gminy w Sadowiu
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat opatowski
Gmina Sadowie
Liczba ludności (2006) 600
Strefa numeracyjna 15
Kod pocztowy 27-580[1]
Tablice rejestracyjne TOP
SIMC 0806424
Położenie na mapie gminy Sadowie
Mapa lokalizacyjna gminy Sadowie
Sadowie
Sadowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sadowie
Sadowie
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Sadowie
Sadowie
Położenie na mapie powiatu opatowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu opatowskiego
Sadowie
Sadowie
Ziemia50°51′06″N 21°22′13″E/50,851667 21,370278

Miejscowość jest siedzibą gminy Sadowie.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.

Części miejscowościEdytuj

Integralne części wsi Sadowie[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0806430 Doły część wsi
0806482 Jacentów przysiółek
0806447 Kolonia Sadowie część wsi
0806453 Nowe Sadowie część wsi
0806460 Ogrody część wsi
0806476 Stara Wieś część wsi

Przez wieś przechodzi   czerwony szlak rowerowy do Opatowa.

HistoriaEdytuj

Pierwsze wzmianki pisemne o Sadowiu pochodzą z XV wieku. Wieś należała w tym czasie do Jana ze Sprowy, sędziego sandomierskiego. Było tu 9 łanów kmiecych, karczma i 4 zagrodników, oddających prebendzie szewieńskiej dziesięcinę o wartości do 10 grzywien. W kolejnym opisie Jana Długosza wieś wymianiana jest jako własność Eustachego Sprowskiego, kasztelana radomskiego. W 1508 r. część Sadowia należała do Jana Słupeckiego z Konar. W 1578 r. była własnością Adama Rzuchowskiego. W tym czasie Sadowie miało 9 osadników na 3,5 łanach, 5 zagrodników i 3 ubogich komorników[5].

Badania archeologiczneEdytuj

W 2015 r. odkryto na północno-wschodnim skraju wsi duże cmentarzysko neolityczne, kultury amfor kulistych, obejmujące zarówno groby ludzkie z kośćmi, jak i zwierzęce, zawierające szczątki kostne różnych zwierząt gospodarczych. Groby były typu skrzyniowego – prostokątne, miały ściany boczne oraz dna wykonane z kamieni. W środku znajdywały się również naczynia ceramiczne i różne wyroby z krzemieni oraz zębów. Tak w ludzkich, jak i zwierzęcych grobach, w jednym obiekcie pochowanych było zwykle kilka osobników[6]. Do schyłku 2019 r. odsłonięto na przebadanym obszarze 23 groby, a rozpoznanie geofizyczne sugeruje obecność kolejnych. Na tym stanowisku archeologicznym znaleziono też zabytki innych kultur archeologicznych[6].

ZabytkiEdytuj

Zespół pałacowy Jacentów (pałac, budynek gospodarczy, budynek służby, park), wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.563/1-4 z 14.12.1957 i z 27.05.1986)[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014-03-09].
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-03-06].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014-03-09]. 
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-11-18].
  5. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880-1885.
  6. a b Pasterkiewicz Wojciech. Wyniki badań archeologicznych na cmentarzysku z późnego neolitu w Sadowiu koło Opatowa. „Repozytorium Uniwersytetu Rzeszowskiego”, 2017. 
  7. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 40. [dostęp 2015-12-14].