Salino

wieś w województwie pomorskim

Salino (kaszb. Sôlëno lub też Solëno, niem. Saulin)[2]kaszubska wieś letniskowa w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Gniewino nad jeziorem Salino, w obrębie "Choczewsko-Salińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu". Wieś jest częścią składową sołectwa Mierzynko.

Artykuł 54°40′42″N 17°55′27″E
- błąd 38 m
WD 54°41'N, 17°55'E
- błąd 2262 m
Odległość 777 m
Salino
wieś
Ilustracja
Dworek szlachecki
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat wejherowski
Gmina Gniewino
Sołectwo Mierzynko
Liczba ludności (2011) 128[1]
Strefa numeracyjna 58
Tablice rejestracyjne GWE
SIMC 0161938
Położenie na mapie gminy Gniewino
Mapa lokalizacyjna gminy Gniewino
Salino
Salino
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Salino
Salino
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Salino
Salino
Położenie na mapie powiatu wejherowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wejherowskiego
Salino
Salino
Ziemia54°40′42″N 17°55′27″E/54,678333 17,924167
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Pierwsze informacje dotyczące Salina pochodzą z XII wieku. W tym czasie na wyspie jeziora Salino znajdował się gród należący do kasztelanii białogrodzkiej. W 1268 r. dobra salińskie nadane zostały przez księcia pomorskiego Warcisława II cystersom z klasztoru w Bukowie. Jako świadek wymieniony w dokumencie został proboszcz-propozyt Michael de Salin. W 1344 roku wielki mistrz krzyżacki Ludolf König nadał dochody ze wsi (4 i pół łana) jako uposażenie dla szpitala św. Ducha w Gdańsku. Jednak już w 1378 roku szpital pozbawiony został tych dochodów, zachowując probostwo. Pod koniec XV wieku Wawrzyniec Krokowski zwany "Mocnym" bezprawnie zajął Salino. W wyniku tego aż do 1517 roku toczył się proces zakończony nakazem zwrotu wsi kościołowi. Pomimo wyroku dobra salińskie były w posiadaniu Wawrzyńca. Kolejnym właścicielem, w drodze zastawu, został szlachcic Boain Solicki. W 1748 roku Salino zostało oddane w dzierżawę rodzinie Lipińskich. Od 1762 roku wieś należała do rodziny Rexinów. Około 1890 roku na przyległym cmentarzu wybudowano rodzinną klapicę Rexinów. W 1911 roku Salino sprzedane zostało rodzinie von Krauze i było w ich posiadaniu aż do 1945 roku. Po wojnie majątek przeszedł na własność Skarbu Państwa.

ZabytkiEdytuj

 
Kościół filialny w Salinie
 
Stary cmentarz (część zdewastowana)
 
Kaplica na cmentarzu
  • Unikatowy, zabytkowy dworek szlachecki z XVIII wieku (połączenie tradycji polskiego dworu szlacheckiego i typowego pomorskiego budownictwa ryglowego).
  • XIX-wieczny neoromański kościół parafialny (obecnie filialny) z 1839 roku, zbudowany z kamienia polnego (z bogatym wyposażeniem wnętrz pochodzącym z wcześniejszego okresu – m.in. ręcznie wykonany przez złotnika Franciszka Grützmachera złoty kielich mszalny).
  • Klasyczna kaplica (rodziny von Rexinów na starym, częściowo zdewastowanym obecnie cmentarzu).
  • Pozostałości starego grodziska na wyspie na Jeziorze Salińskim.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  2. Dr F. Lorentz "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (​ISBN 83-60437-22-X​) (​ISBN 978-83-60437-22-3​)