Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy miasta w Rosji. Zobacz też: inne obiekty o tej nazwie.

Samara (ros. Самара, w latach 1935–1991 Kujbyszew, cyrylica: Куйбышев) – miasto w Rosji, port rzeczny nad Wołgą. Stolica obwodu samarskiego. Wielki ośrodek przemysłu maszynowego, metalowego, petrochemicznego, spożywczego i lekkiego.

Samara
Самара
Ilustracja
Wieżowiec, Cerkiew św. Grzegorza, Monument chwały, Stary most, Makieta Burana, Historyczna część miasta
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Rosja
Obwód  samarski
Burmistrz Oleg Fursow
Powierzchnia 465,97 km²
Populacja (2014)
• liczba ludności

1 172 348
Nr kierunkowy +7 (846)
Kod pocztowy 443000-443125
Tablice rejestracyjne 63
Podział miasta 9 dzielnic
Położenie na mapie obwodu samarskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu samarskiego
Samara
Samara
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Samara
Samara
Ziemia53°12′07″N 50°09′34″E/53,201944 50,159444
Strona internetowa
Portal Portal Rosja

Spis treści

HistoriaEdytuj

Samara została założona w 1586 jako warownia do obrony przed najazdami Tatarów. Od 1688 jest miastem, w 1851 została stolicą guberni. Od drugiej połowy XIX wieku ważny węzeł kolejowy. W 1883 miasto miało 63,5 tys. mieszkańców, do 1897 liczba wzrosła do 91,6 tys. W latach 1918–1919 w rękach sił antybolszewickich, potem część ZSRR. Od 1928 stolica obwodu. W 1935 zmieniono nazwę Samary na cześć zmarłego Waleriana Kujbyszewa.

Podczas II wojny światowej w mieście znalazło się szereg instytucji ewakuowanych z zagrożonej nadejściem wojsk niemieckich Moskwy i tymczasowo pełniło ono niektóre funkcje stolicy ZSRR. Przeniesiono tu m.in. placówki dyplomatyczne. Ambasadorem Polski w ZSRR został w 1941 prof. Stanisław Kot, który niebawem przybył do Kujbyszewa, organizując wszechstronną pomoc dla Polaków, którzy masowo przybywali do tworzącej się Armii Polskiej.

TransportEdytuj

OświataEdytuj

Na terenie Samary (Kujbyszewa) mieściła się w latach 1944–1964 Kujbyszewska Suworowska Szkoła Wojskowa.

SportEdytuj

CiekawostkiEdytuj

Z okazji 150 rocznicy zamontowania pierwszego grzejnika w Sankt Petersburgu, którego wynalazcą był Franz San Galli, na początku sezonu grzewczego 2005, przed elektrociepłownią w Samarze stanął 31 tonowy pomnik żeliwnego kaloryfera (wykonany przez lokalnego artystę rzeźbiarza Nikołaja Kuklewa).

W latach 1941–1943 miasto przezywano Drugim Baku, gdyż sprowadzono tu ponad 5000 pracowników naftowych ze stolicy Azerbejdżanu w celu przyspieszenia wydobycia ropy.

W czasie bułgarskiego powstania kwietniowego 1876 r. mieszkańcy Samary materialnie i duchowo wspierali powstańców. Jednym z symboli mających wzmocnić ducha Bułgarów miała być chorągiew. Niestety powstanie upadło, zanim zdążono ją przekazać. Dopiero podczas rosyjsko-tureckiej wojny pod Ploeszti 18 maja 1877 r. oddano flagę bułgarskiemu wojsku.

Polacy w SamarzeEdytuj

 
Kościół Najświętszego Serca Jezusa

W Samarze urodzili się m.in.:

Polacy mieszkający w Samarze zbudowali w latach 1902–1906 działający do dziś tzw. Kościół Polski (architekt: Tomasz Bohdanowicz-Dworzecki)[1][2].

Miasta partnerskieEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj