Otwórz menu główne

Samopomoc[1] (ukr. Самопоміч lub Політична партія «Об’єднання САМОПОМІЧ»[2]) – ukraińska partia polityczna o profilu chrześcijańsko-demokratycznym i proeuropejskim[3].

Samopomoc
Ilustracja
Lider Andrij Sadowy
Data założenia 29 grudnia 2012
Adres siedziby Lwów
Ideologia polityczna konserwatyzm
Barwy zielona, niebieska
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Samopomoc została zarejestrowana 29 grudnia 2012[2], powstała we Lwowie z inicjatywy mera tego miasta Andrija Sadowego na bazie stworzonej przez niego w 2004 regionalnej organizacji pozarządowej o takiej samej nazwie[3]. Zyskała popularność i rozpoznawalność dzięki aktywności jej przywódcy w okresie wydarzeń Euromajdanu. Andrij Sadowy odmówił wejścia do utworzonego przez środowiska opozycyjne w lutym 2014 rządu. W kwietniu jego partia wystartowała w wyborach samorządowych w Kijowie, wprowadzając do rady miejskiej 5 swoich reprezentantów[3].

Samopomoc zdecydowała się na samodzielny starcie w przedterminowych wyborach do Rady Najwyższej VIII kadencji. Wystawiła relatywnie nieliczną listę krajową (około 60 osób), w ramach której jej lider wpisał się dopiero na 50. miejsce[4]. Zapleczem ugrupowania stali się eksperci z organizacji Reanimacyjny Pakiet Reform oraz dowódcy batalionu „Donbas”[3]. Listę krajową otworzyli dziennikarka Hanna Hopko oraz komendant Semen Semenczenko. Znaleźli się na niej w ramach zawartego porozumienia także przedstawiciele stronnictwa Wola, m.in. jej lider Jehor Sobolew[4].

Partia stopniowo zyskiwała w badaniach opinii publicznej. Ostatecznie w głosowaniu z 26 października 2014 partia otrzymała blisko 11,0% głosów[5], zajmując trzecie miejsce, co przy uwzględnieniu wysokiego poparcia zostało uznane za wyborczą niespodziankę[3]. Ugrupowanie otrzymało 32 mandaty z listy krajowej, wprowadziło też jednego swojego przedstawiciela w okręgu jednomandatowym[6]. Partia dołączyła do koalicji rządowej współtworzącej powołany po wyborach gabinet Arsenija Jaceniuka, który zakończył urzędowanie w kwietniu 2016.

W 2019 partia nie przekroczyła wyborczego progu (otrzymała 0,6% głosów), wprowadziła jednego posła w okręgu większościowym[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Tadeusz A. Olszański: Mocny głos na rzecz reform: Ukraina po wyborach parlamentarnych. osw.waw.pl, 29 października 2014. [dostęp 2014-11-09].
  2. a b Політичні партії (ukr.). drsu.gov.ua. [dostęp 2014-11-09].
  3. a b c d e Czarny koń ze Lwowa. Partia Samopomoc największym wygranym wyborów na Ukrainie. tvp.info, 27 października 2014. [dostęp 2014-11-09].
  4. a b Міський голова Львова – 50-й у виборчому списку партії «Самопоміч» (оновлено) (ukr.). dailylviv.com, 12 września 2014. [dostęp 2014-11-09].
  5. Serwis CVK – Wybory 2014 (ukr.). [dostęp 2014-11-07].
  6. Serwis CVK – Wybory 2014 (ukr.). [dostęp 2014-11-09].
  7. Serwis CVK – Wybory 2019 (ukr.). [dostęp 2019-07-24].

Linki zewnętrzneEdytuj