Satledź (w dolnym biegu także Pandźnad, ang. Sutlej; hindi सतलुज नदी Satladź; urdu ستلج; chiń. 象泉河 Xiàngquán Hé; tyb. གླང་ཆེན་ཁ་འབབ, Wylie: gLang-chen Kha-'bab, ZWPY: Langqên Kanbab; pendżab. ਸਤਲੁਜ, starogr. Hesydrus) – rzeka płynąca przez Chiny, Indie oraz Pakistan. Ma długość 1500 km i dorzecze o powierzchni blisko 395 tys. km²[1].

Satledź
Ilustracja
Dolina rzeki ok. 1857 roku
Kontynent

Azja

Państwo

 Chiny
 Indie
 Pakistan

Rzeka
Długość 1500 km
Powierzchnia zlewni

ok. 395 tys. km²

Źródło
Miejsce La’nga Co
Współrzędne

30°50′39,1″N 81°12′16,6″E/30,844200 81,204600

Ujście
Recypient

Indus

Miejsce ?
Współrzędne

29°20′57,3″N 71°01′41,5″E/29,349260 71,028200

Położenie na mapie Indii
Mapa konturowa Indii, u góry znajduje się punkt z opisem „źródło”, natomiast u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „ujście”

Swoje źródła ma w jeziorze La’ang Cuo (Rakas), w południowo-zachodnim Tybecie. Przepływa przez Himalaje, płynąc głęboką, przełomową doliną, dalej płynie przez równinę Pandżabu oraz Nizinę Indusu. Tutaj uchodzi do Indusu, którego jest najdłuższym lewym dopływem. Jej główne dopływy to Bjas i Ćanab[1]. Jest wykorzystywana do nawadniania pól i produkcji energii elektrycznej (elektrownia Bhakra Nangal). W dolnym biegu stanowi granicę pakistańsko-indyjską.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 142.