Scott Moir

kanadyjski łyżwiarz figurowy

Scott Patrick Moir (ur. 2 września 1987 w London) – kanadyjski łyżwiarz figurowy, startujący w parach tanecznych z Tessą Virtue. Trzykrotny mistrz olimpijski – z Vancouver (2010) i Pjongczangu (2018, w parach tanecznych i drużynowo), dwukrotny wicemistrz olimpijski z Soczi (2014, w parach tanecznych i drużynowo), trzykrotny mistrz świata (2010, 2012, 2017), trzykrotny mistrz czterech kontynentów (2008, 2012, 2017), multimedalista finału Grand Prix (zwycięstwo w 2016 roku) oraz 8-krotny mistrz Kanady (2008–2010, 2012–2014, 2017, 2018).

Scott Moir
Ilustracja
Scott Moir (2017)
Reprezentacja  Kanada
Data i miejsce urodzenia 2 września 1987
London
Wzrost 180 cm
Konkurencja Pary taneczne
Partner sportowy Tessa Virtue
Trener Marie-France Dubreuil, Patrice Lauzon, Romain Haguenauer, Marina Zujewa, Oleg Epstein, Igor Szpilband, Johnny Johns, Carol Moir, Paul MacIntosh, Suzanne Killing
Klub Gadbois Montreal,
Arctic Edge FSC,
Ilderton SC
Zakończenie kariery 18 września 2019
Rekordy życiowe ISU (GOE±3)
Nota łączna 206,07
ZIO 2018
Taniec krótki 83,67
ZIO 2018
Taniec dowolny 122,40
ZIO 2018
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska olimpijskie
złoto Pjongczang 2018 pary taneczne
złoto Pjongczang 2018 drużynowo
złoto Vancouver 2010 pary taneczne
srebro Soczi 2014 pary taneczne
srebro Soczi 2014 drużynowo
Mistrzostwa świata
złoto Helsinki 2017 pary taneczne
złoto Nicea 2012 pary taneczne
złoto Turyn 2010 pary taneczne
srebro London 2013 pary taneczne
srebro Moskwa 2011 pary taneczne
srebro Göteborg 2008 pary taneczne
brąz Los Angeles 2009 pary taneczne
Mistrzostwa czterech kontynentów
złoto Gangneung 2017 pary taneczne
złoto Colorado Springs 2012 pary taneczne
złoto Goyang 2008 pary taneczne
srebro Osaka 2013 pary taneczne
srebro Vancouver 2009 pary taneczne
brąz Colorado Springs 2007 pary taneczne
brąz Colorado Springs 2006 pary taneczne
Finał Grand Prix
złoto Marsylia 2016 pary taneczne
srebro Nagoja 2017 pary taneczne
srebro Fukuoka 2013 pary taneczne
srebro Soczi 2012 pary taneczne
srebro Quebec 2011 pary taneczne
srebro Tokio 2009 pary taneczne
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Lublana 2006 pary taneczne
srebro Kitchener 2005 pary taneczne
Finał Junior Grand Prix
złoto Ostrawa 2005 pary taneczne
srebro Helsinki 2004 pary taneczne
Strona internetowa

Virtue i Moir wielokrotnie bili rekordy świata w notach otrzymywanych od sędziów. Należy do nich historyczny rekord świata w tańcu oryginalnym przed zmianą przepisów w 2010 roku. W latach 2008–2018, przez 8 sezonów ich występów na arenie międzynarodowej, para Virtue i Moir nie zajęła miejsca poniżej podium, a w trakcie całej kariery seniorskiej stało się to tylko trzykrotnie na 45 startów.

Po Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 w Soczi ogłosili zakończenie kariery, jednak po dwóch sezonach przerwy zdecydowali się na powrót do rywalizacji, co ogłosili 20 lutego 2016 roku. W pierwszym sezonie po powrocie (2016/2017) byli bezkonkurencyjni.

9 lutego 2018 roku Virtue i Moir byli chorążymi reprezentacji Kanady na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 w Pjongczangu. Po raz pierwszy w historii flaga Kanady była niesiona przez dwóch chorążych.

Dokładnie dwa lata po powrocie do zawodów, 20 lutego 2018 roku zdobyli swój trzeci złoty medal olimpijski, zostając najbardziej utytułowaną parą taneczną w historii łyżwiarstwa figurowego, niejednokrotnie określaną mianem legendarnej.

Po 22 latach wspólnej jazdy 18 września 2019 roku Virtue i Moir oficjalnie ogłosili zakończenie kariery.

Życie prywatneEdytuj

Scott Moir urodził się w London w kanadyjskiej prowincji Ontario, a dorastał w Ilderton, Ontario.

Scott pochodzi z łyżwiarskiej rodziny. Jego matka Alma była trenerką w lokalnym klubie łyżwiarskim[1], a ojciec Joe grał w hokeja[2]. Jego dwóch starszych braci, Danny (ur. 1980) oraz Charlie, również trenowali łyżwiarstwo[3][4]. Danny Moir wraz z ich kuzynką Sheri Moir zdobył brąz i srebro mistrzostw Kanady juniorów[5]. Obecnie Danny jest trenerem łyżwiarskim, a drugi brat Charlie jest strażakiem w Calgary[3]. Zaś jego kuzynki Sheri Moir i Cara Moir zdobyły brąz na mistrzostwach świata w łyżwiarstwie synchronicznym 2007 z kanadyjską drużyną Nexxice[6]. Scott jest współwłaścicielem rodzinnego sklepu ze sprzętem łyżwiarskim Moir's Skate Shop w London, Ontario[2].

Moir i Virtue deklarują, że w życiu prywatnym są przyjaciółmi[7].

W sierpniu 2019 roku ogłosił swoje zaręczyny z Jaclyn Mascarin[8].

KarieraEdytuj

PoczątkiEdytuj

Zaczął jeździć w wieku 3 lat. Początkowo jego pasją, tak jak większości chłopców w rodzinnym mieście był hokej na lodzie[9]. Jednak później, uległ sugestiom rodziny i zdecydował się spróbować swoich sił w łyżwiarstwie figurowym. W październiku 1997 roku jego partnerką sportową została Tessa Virtue. Oboje dotychczas trenowali jazdę indywidualną, jednak zostali dobrani w parę przez ciotkę Scotta (siostra bliźniaczka jego matki) i ich trenerkę – Carol Moir, która jako pierwsza postawiła ich obok siebie na lodowisku w Ilderton, żeby porównać, czy ich wzrost pozwoli im na wspólne występy[9]. Tessa po znalezieniu partnera, z którym mogłaby występować w konkurencji par tanecznych, natychmiast porzuciła jazdę indywidualną i w wieku 9 lat ostateczne zrezygnowała z oferty prestiżowej szkoły baletowej National Ballet School of Canada, do której uczęszczała latem[9][10][11]. Para Virtue i Moir oficjalnie rozpoczęła swoją współpracę, mając jedynie 7 i 9 lat[11], ale w pierwszych wspólnych zawodach wystąpili dopiero rok później. W styczniu 1999 roku wygrali pierwsze zawody rangi prowincjonalnej w Woodstock w Ontario[12].

Kariera juniorskaEdytuj

Sezon 2002–03Edytuj

Przed sezonem 13-letnia Tessa i 15-letni Scott przenieśli swoje treningi z rodzinnych stron do Kitchener-Waterloo, gdzie ich trenerką i choreografką była Suzanne Killing, zaś później ich drugim trenerem został Paul MacIntosh[9][13]. Ich kariera juniorska rozpoczęła się oficjalnie na mistrzostwach Kanady w 2003 roku, gdzie w tej kategorii zajęli 7. miejsce. Następnie w tym samym roku, mając jedynie 14 (Tessa) i 16 lat (Scott), wyjechali do Stanów Zjednoczonych, do Detroit w stanie Michigan, by tam trenować u rosyjskich trenerów – Igora Szpilbanda i Mariny Zujewej w klubie Arctic Edge FSC[10].

Sezon 2003–04Edytuj

W sezonie 2003/2004 zadebiutowali w zawodach z cyklu Junior Grand Prix. Po zwycięstwie w mistrzostwach Kanady juniorów, zakwalifikowali się na mistrzostwa świata juniorów, gdzie zajęli 11. pozycję[12].

Sezon 2004–05Edytuj

W sezonie 2004/2005 Virtue i Moir rozpoczęli rywalizację na zawodach krajowych jako seniorzy, pozostając przy tym juniorami na arenie międzynarodowej. Zdobyli swoje pierwsze medale Junior Grand Prix – srebro we Francji i złoto w Chinach. Dało im to kwalifikację do finału Junior Grand Prix 2004, w którym zdobyli srebro, ustępując jedynie amerykańskiej parze Matthews / Zavozin. W debiucie na seniorskich mistrzostwach Kanady zajęli 4. lokatę, a udany sezon zwieńczyli wicemistrzostwem świata juniorów w Kitchener, po raz drugi przegrywając z Amerykanami[14].

Sezon 2005–06Edytuj

W sezonie 2005/2006 byli niepokonani w zawodach juniorskich. W cyklu Junior Grand Prix zwyciężyli w zawodach w Andorze i Kanadzie. Po zakwalifikowaniu się do finału cyklu zdobyli złoto i pokonali w nim Amerykanów Meryl Davis i Charliego White’a, którzy później zostali ich największymi rywalami w całej karierze, oraz inną, utytułowaną w późniejszym czasie parę włoską – Annę Cappellini i Lucę Lanotte. Następnie Tessa i Scott zdobyli swój pierwszy medal mistrzostw Kanady w kategorii seniorów – brąz, dzięki czemu zostali pierwszą rezerwową parą na zbliżające się wtedy Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2006 w Turynie (Kanada miała w tamtym czasie dwie kwalifikacje olimpijskie w konkurencji par tanecznych). Jak stwierdzili w wywiadach po latach, mieli wtedy nadzieję na debiut olimpijski, jednak ostatecznie do niego nie doszło, a ich nowym celem automatycznie stały się kolejne igrzyska[13]. Zamiast występu na igrzyskach otrzymali możliwość debiutu w międzynarodowych zawodach seniorskich. Podczas mistrzostw czterech kontynentów w Colorado Springs zdobyli brązowy medal, ustępując na podium reprezentantom Stanów Zjednoczonych – parze Belbin / Agosto oraz Matthews / Zavozin. Na zwieńczenie sezonu Tessa i Scott jako pierwsza kanadyjska para w historii zostali mistrzami świata juniorów (13 lat później podczas mistrzostw świata juniorów 2019 ich sukces powtórzyła inna kanadyjska para Lajoie / Lagha[15]).

Kariera seniorskaEdytuj

 
Skate Canada International 2006

Sezon 2006–07Edytuj

W swoim pierwszym w pełni seniorskim sezonie prezentowali się w tańcu oryginalnym (OD) Assassination Tango oraz tańcu dowolnym (FD) Valse Triste. W swoim debiucie na zawodach z cyklu Grand Prix, Skate Canada International 2006 zdobyli srebrny medal, plasując się za rodakami – parą Marie-France Dubreuil i Patrice Lauzon, których niejednokrotnie wymieniali w wywiadach jako swój autorytet, inspirację i przyjaciół, którzy pomagają im w wejściu do seniorskiego łyżwiarstwa[9]. W następnych zawodach, Trophée Eric Bompard 2006 Virtue i Moir uplasowali się na 4. pozycji. W tym samym roku zostali wicemistrzami Kanady, ponownie ustępując jedynie Dubreuil i Lauzonowi, dla których był to ostatni sezon w karierze, a Virtue i Moir byli uważani za naturalnych następców tej pary. Następnie Tessa i Scott obronili brąz mistrzostw czterech kontynentów i zadebiutowali na mistrzostwach świata, gdzie zajęli 6. miejsce[16][17].

 
Pierwszy, srebrny medal mistrzostw świata (2008)

Sezon 2007–08Edytuj

W kolejnym sezonie wykonywali taniec oryginalny Dark Eyes oraz taniec dowolny do piosenek z filmu Parasolki z Cherbourga, uważany za jeden z pierwszych legendarnych tańców tej pary[18].

W tym sezonie zajmowali konsekwentnie pierwsze i drugie miejsce na Skate Canada International 2007 i NHK Trophy 2007. Wysokie lokaty w zawodach Grand Prix dały im awans do finału, gdzie jako debiutanci zajęli 4. miejsce. Następnie na mistrzostwach Kanady w 2008 roku zdobyli pierwszy tytuł mistrzowski. Dobrą passę kontynuowali na mistrzostwach czterech kontynentów w Goyang, gdzie zdobyli pierwszy (z trzech) tytuł mistrzowski, po raz kolejny pokonując amerykańską parę Davis / White, z którą kontynuowali rywalizację rozpoczętą jeszcze w czasach juniorskich, należąc jednocześnie do tego samego klubu i trenując u tych samych trenerów. Z kolei na kończących sezon mistrzostwach świata w Göteborgu zdobyli srebro tuż za Francuzami Isabelle Delobel i Olivierem Schoenfelderem, jednocześnie zwyciężając w segmencie tańca dowolnego. Od tego momentu Virtue i Moir nie zajęli w swojej późniejszej karierze miejsca poniżej podium[19].

 
„The Goose” na mistrzostwach świata (2009)

Sezon 2008–09Edytuj

W październiku 2008 roku zostało zdiagnozowane, że Tessa cierpi przewlekle na zespół ciasnoty przedziałów powięziowych (ang. chronic exertional compartment syndrome) spowodowany wysiłkowym przeciążeniem dolnej części nóg, który spowodował silne bóle i obrzęki. Tessa i Scott wycofali się ze startów w pierwszej części sezonu, Grand Prix, a Tessa poddała się pierwszej operacji. W czasie jej rehabilitacji Scott trenował indywidualnie, zaś Tessa utrzymywała, że operacja udała się i po raz pierwszy od dawna nie czuje bólu podczas jazdy na łyżwach. Do treningów wróciła już na początku grudnia 2008 roku, choć po kilku latach stwierdziła, że prawdopodobnie zrobiła to zbyt wcześnie[20].

Po powrocie do rywalizacji Tessa i Scott obronili tytuł mistrzów Kanady, a na mistrzostwach czterech kontynentów zdobyli srebro, przegrywając z Davis i White’em. Pomimo małej liczby treningów utrzymali medalową passę i stanęli także na podium mistrzostw świata, gdzie zdobyli brązowy medal za parą rosyjską Oksana Domnina / Maksim Szabalin oraz reprezentantami Stanów Zjednoczonych – parą Tanith Belbin / Benjamin Agosto[12].

W tym sezonie prezentowali taniec oryginalny Won't You Charleston with Me oraz taniec dowolny The Great Gig In The Sky do piosenek Pink Floyd, w którym po raz pierwszy wykonali swoje popisowe podnoszenie po linii prostej „The Goose”, które w przyszłości stało się ich znakiem rozpoznawczym i elementem wielu kolejnych programów, m.in. tańca dowolnego na igrzyskach olimpijskich w 2010 roku[21].

 
Taniec oryginalny Farrucas na igrzyskach olimpijskich (2010)
 
Virtue i Moir ze złotymi medalami olimpijskimi (2010)

Sezon 2009–10Edytuj

W sezonie olimpijskim Virtue i Moir byli typowani jako kandydaci do medalu olimpijskiego. Sezon otworzyli dwoma wyraźnymi zwycięstwami w zawodach Grand Prix. Podczas francuskiego Trophée Éric Bompard 2009 pokonali reprezentantów gospodarzy Nathalie Péchalat i Fabiana Bourzata z przewagą 16,07 pkt. Kolejne zwycięstwo odnieśli podczas rodzimych zawodów Skate Canada International 2009, ponownie wyprzedzając Francuzów, tym razem o 19,31 pkt. Ich nota łączna wyniosła 204,38 pkt, a jeden z sędziów przyznał im 10 pkt za komponenty, co zdarzyło się pierwszy raz w historii[22]. Po raz drugi w karierze zakwalifikowali się do finału Grand Prix w Tokio, ale tym razem zdobyli srebro, po raz kolejny przegrywając złoto z Davis i White’em, tym razem o 1,22 pkt pomimo zwycięstwa w segmencie tańca dowolnego[23].

W styczniu 2010 roku odbyły się mistrzostwa Kanady, które były ich ostatnim startem przed zimowymi igrzyskami olimpijskimi w Vancouver. Virtue i Moir po raz trzeci z rzędu wywalczyli tytuł mistrzowski, wyprzedzając drugą parę o ponad 37 pkt, co podkreśliło znaczącą różnicę między nimi a resztą stawki i dawało nadzieję na dobry wynik olimpijski przed własną publicznością. Uplasowali się pierwsi we wszystkich trzech segmentach zawodów i uzyskali w sumie 221,95 pkt, co było nowym rekordem w historii mistrzostw Kanady w notach za taniec dowolny i ocenę łączną[24].

Rywalizacja par tanecznych na igrzyskach olimpijskich w ich ojczyźnie rozpoczęła się 19 lutego tańcem obowiązkowym. W swoim debiucie olimpijskim Virtue i Moir wykonali Tango Romantica w ramach tańca obowiązkowego, ustanawiając przy tym rekord życiowy wynoszący 42,74 pkt. Po pierwszym dniu zmagań zajmowali 2. miejsce za Rosjanami, Oksaną Domniną i Maksimem Szabalinem, którzy wyprzedzali ich zaledwie o 1,02 pkt. Dwa dni później zdobyli najwyższą notę za taniec oryginalny, widowiskowe połączenie paso doble i flamenco Farrucas, obejmując prowadzenie w zawodach olimpijskich o 2,6 pkt przewagi nad Davis i White’em. W ostatnim dniu zawodów wykonali taniec dowolny do V Symfonii Gustava Mahlera w choreografii Mariny Zujewej, która wcześniej miała zamiar użyć tej melodii do stworzenia występu dla słynnej rosyjskiej pary sportowej Jekatieriny Gordiejewej i jej męża Siergieja Grińkowa, w czym przeszkodziła nagła śmierć Grińkowa[25]. Sama Gordiejewa wykonywała później solowy program do tej samej melodii ku czci męża, kończąc występ w podobnej pozie, jak Virtue i Moir kończyli swój taniec, wznosząc ręce ku górze[26]. Za taniec dowolny Tessa i Scott otrzymali 110,42 pkt, co w sumie dało im notę łączną 221,57 pkt i 5,83 pkt przewagi nad Meryl Davis i Charlie White’em. Aż od czterech sędziów otrzymali najwyższą możliwą notę[27]. W momencie zdobycia pierwszego mistrzostwa olimpijskiego, Tessa i Scott zostali pierwszymi łyżwiarzami, którzy zdobyli złoty medal olimpijski w debiucie olimpijskim oraz pierwszą parą taneczną, która dokonała tego w swojej ojczyźnie[28], zostając przy tym najmłodszymi mistrzami olimpijskimi w konkurencji par tanecznych, mając w czasie startu 20 i 22 lata. Ponadto zostali pierwszą w historii parą taneczną z Kanady, która zdobyła tytuł mistrzów olimpijskich[29]. Podczas pokazu mistrzów Tessa i Scott zaprezentowali taniec do Everybody Dance Now, w którym Tessa odgrywa rolę baleriny, którą planowała zostać, zaś Scott wciela się w hokeistę, którym chciał zostać w momencie nauki jazdy na łyżwach. Był to taniec z sezonu 2004/2005 i 2005/2006, który mieli pokazać na poprzednich igrzyskach, jednak nie otrzymali tej szansy[30].

Po sukcesie na igrzyskach Virtue i Moir wzięli udział w mistrzostwach świata w Turynie, gdzie już jako mistrzowie olimpijscy zostali mistrzami świata. Wyprzedzili Davis i White’a o 1,4 pkt, poprawiając przy tym swój rekord życiowy w tańcu obowiązkowym i ustanawiając rekord świata w tańcu oryginalnym (70,27 pkt), który został historycznym rekordem świata przed zmianą przepisów w konkurencji par tanecznych i wprowadzeniu od kolejnego sezonu tańca krótkiego w miejsce tańca obowiązkowego i oryginalnego[31].

Jak się później okazało, pomimo operacji Virtue w 2008 roku i jej zapewnieniom, że kontuzja została wyleczona, Tessa wciąż odczuwała silny ból nóg spowodowany zespołem ciasnoty przedziałów powięziowych. Kilka lat później potwierdziła, że na miesiąc przed debiutem olimpijskim nie była pewna, czy będzie w stanie wystąpić[13]. Ukrywała ten fakt, aby sędziowie nie dopatrzyli się w jej występie olimpijskim dyskomfortu spowodowanego utrzymującym się bólem[13].

 
Taniec krótki Noce i dnie na mistrzostwach świata (2011)

Sezon 2010–11Edytuj

W sezonie 2010/2011 Virtue i Moir zostali zgłoszeni do udziału w zawodach Grand PrixSkate Canada International 2010 i Trophée Éric Bompard 2010, jednakże w październiku konieczna okazała się ponowna operacja nóg Tessy. Wykluczyło to ich z udziału w Grand Prix, zaś trenerzy odradzili im udział mistrzostwach Kanady pomimo kolejnego, szybkiego powrotu Tessy do treningów pod koniec listopada[32]. Druga operacja Tessy była bardziej inwazyjna i dotyczyła nie tylko – tak jak w przypadku pierwszej operacji – uwolnienia przedziałów wewnętrznych, ale również przedziałów tylnych w jej łydce[32]. Po operacji Tessa musiała uczyć się na nowo techniki jazdy na łyżwach tak, aby nie przeciążać tych samych mięśni co poprzednio[13].

Tessa i Scott powrócili do udziału w zawodach z dwoma nowymi programami, tańcem krótkim Noce i dnie oraz latynoskim tańcem dowolnym Hip Hip Chin Chin. Na mistrzostwach czterech kontynentów prowadzili po tańcu krótkim, ale musieli się wycofać z powodu odnawiającej się kontuzji Tessy, która poczuła przeszywający skurcz w lewej nodze tuż po podnoszeniu i nie była w stanie kontynuować występu[33]. Pomimo trudności Tessa i Scott wystąpili na mistrzostwach świata, gdzie prowadzili z niewielką przewagą po tańcu krótkim, lecz nie udało się im jej utrzymać i ostatecznie przegrali po raz kolejny z duetem Davis / White, tym razem o 3,48 pkt[34].

Sezon 2011–12Edytuj

Virtue i Moir po raz pierwszy rozpoczęli sezon udziałem w zawodach spoza cyklu Grand Prix – Finlandia Trophy, w których odnieśli zwycięstwo. Następnie zwyciężali w dwóch zawodach z cyklu Grand Prix, Skate Canada International 2011, gdzie pokonali rodaków Kaitlyn Weaver i Andrew Poje o 22,35 pkt, a następnie w Trophée Éric Bompard 2011 z przewagą 12,37 pkt nad Nathalie Péchalat i Fabianem Bourzatem. W finale Grand Prix uplasowali się na drugiej pozycji, zdobywając srebrny medal za Davis i White’em. Później w tym samym miesiącu Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) poinformowała, że podczas oceniania tańca dowolnego nastąpił błąd – Virtue i Moir powinni otrzymać 0,5 pkt więcej za taniec dowolny, co dałoby im zwycięstwo[35]. Jednakże mimo to punktacja pozostała niezmieniona i nie przyznano im należnego zwycięstwa[36].

W styczniu 2012 roku Tessa i Scott zdobyli swój czwarty tytuł mistrzów Kanady[37], zaś miesiąc później zdobyli drugi tytuł mistrzów czterech kontynentów w karierze. Z kolei sezon zakończyli drugim tytułem mistrzów świata, zdobywając w Nicei złoty medal po wykonaniu latynoamerykańskiego tańca krótkiego, który był przeróbką ich zeszłorocznego tańca dowolnego oraz mistrzowskiego tańca dowolnego do muzyki z filmu Zabawna buzia. Obrońców tytułu, Meryl Davis i Charliego White’a pokonali o 4,03 pkt[38].

 
Taniec dowolny Carmen na Rostelecom Cup 2012

W czerwcu 2012 roku doszło do rozłamu w ich sztabie szkoleniowym. Z funkcji trenera na Arctic Edge Arena zrezygnował Igor Szpilband, dlatego wszystkie trenujące pary u duetu Zujewa i Szpilband musiały wybrać, u kogo chcą kontynuować treningi – u Zujewej w Canton lub u Szpilbanda w Novi. Virtue i Moir, tak jak ich najwięksi rywale Davis i White, zdecydowali się na pozostanie u Mariny Zujewej i automatyczną rezygnację z dalszej współpracy ze Szpilbandem[39].

Sezon 2012–13Edytuj

Tessa i Scott rozpoczynali sezon z tańcem krótkim And The Waltz Goes On i tańcem dowolnym Carmen, który został okrzyknięty jednym z legendarnych programów tej pary. Jednak pomimo zgłoszenia do Finlandia Trophy 2012 musieli się wycofać z powodu lekkiego urazu szyjnego Scotta[40]. Sezon rozpoczęli rywalizacją w dwóch zawodach Grand Prix. W październikowym Skate Canada International 2012 zdobyli złoto z notą łączną 169,41 pkt, wyprzedzając Włochów Annę Capellini i Lucę Lanotte o 9,35 pkt[41]. O ile występ odbył się bez większych problemów, to niepokojąco wyglądała sama ceremonia medalowa. Virtue i Moir pojawili się na najwyższym stopniu podium i pogratulowali Włochom, jednak, gdy na podium wchodziła trzecia para, Virtue i Moir zniknęli z podium. Po krótkiej chwili na podium wrócił tylko Scott, co mogło oznaczać kolejne problemy zdrowotne Tessy. Virtue wróciła na podium po dłuższej chwili i otrzymała medal, który wcześniej odebrał w jej imieniu jej partner. Jak się potem okazało Tessa poczuła się słabo, dlatego postanowiła na chwilę zejść z podium[42]. W listopadzie po raz kolejny zwyciężyli, tym razem w rosyjskim Rostelecom Cup 2012 z przewagą 15,53 pkt nad reprezentantami gospodarzy Jeleną Iljinych i Nikitą Kacałapowem[43]. W finale Grand Prix w Soczi, drugi raz z rzędu i trzeci raz ogółem, przegrali z Davis i White’em o 3,56 pkt[44].

 
Taniec krótki (IO 2014)

W drugiej części sezonu Tessa i Scott zdecydowali się zmodyfikować swój taniec krótki do muzyki Anthony’ego Hopkinsa The Waltz Goes On, a jego nową wersję zaprezentowali podczas mistrzostw Kanady w styczniu 2013 roku, gdy po raz piąty zdobyli krajowy tytuł mistrzowski[45]. Ich występy nie obyły się bez kłopotów, także ze względu na dużą liczbę zmian w tańcu krótkim i zmianie ostatniego podnoszenia w tańcu dowolnym. W tańcu dowolnym ich piruet otrzymał poziom 1 (na 4), podnoszenie poziom 2 (na 4) i otrzymali 2 pkt ujemne za zbyt długie podnoszenia. Pomimo tego udało im się utrzymać przewagę nad drugą parą Gilles / Poirier[45]. Podczas mistrzostw czterech kontynentów w Osace Virtue i Moir zajmowali pierwsze miejsce po tańcu krótkim z najlepszym rezultatem w sezonie[46]. Problemy pary rozpoczęły się podczas tańca dowolnego Carmen, gdy Tessa poczuła skurcz w nogach tuż przed podnoszeniem i para przerwała swój występ. Poprosili o przerwę medyczną, która trwała 3 minuty, a Tessa postanowiła dokończyć taniec pomimo bólu[47]. Finalnie zdobyli wicemistrzostwo za plecami Davis i White’a o 3,04 pkt. W marcu mistrzostwa świata odbywały się w ich rodzinnym London. Zostali wicemistrzami świata po raz trzeci w karierze, znów przegrywając z Davis i White’em, tym razem o 4,52 pkt[48].

Sezon 2013–14Edytuj

W trakcie sezonu olimpijskiego ich przygotowania do obrony tytułu mistrzów olimpijskich zostały uwiecznione w reality show Tessa&Scott. Z programu telewizyjnego wynikało, że napięcie między parą Virtue / Moir i Davis / White było ogromne, zważając na możliwe stronnicze traktowanie Kanadyjczyków przez trenerkę Marinę Zujewą i faworyzowanie Amerykanów (Davis ukrywała związek z synem Zujewej za którego wyszła za mąż w 2019 roku[49][50])[51]. Obie pary były wymieniane jako główni kandydaci do złotego medalu olimpijskiego. Virtue i Moir w tańcu krótkim wykonywali obowiązkowy pattern Finnstep do piosenek Dream a Little Dream of Me, Muskrat Ramble i Cheek to Cheek, z kolei ich taniec dowolny Seasons był interpretacją klasycznych utworów Aleksandra Skriabina[52].

Virtue i Moir rozpoczęli sezon kolejnym zwycięstwem w Finlandia Trophy 2013 (na trzecim stopniu podium stanęła obok nich polska para Justyna Plutowska i Peter Gerber)[53]. Następnie Virtue i Moir zdobyli dwa złote medale w zawodach z cyklu Grand Prix, Skate Canada International 2013 i Trophée Éric Bompard 2013. Podczas finału Grand Prix w Fukuoce po raz trzeci z rzędu zajęli drugie miejsce, ustępując Davis i White’owi o 1,35 pkt, jednocześnie poprawiając swój najlepszy wynik w sezonie do równych 190 pkt[54].

W trakcie sezonu pojawiły się pogłoski, iż Tessa i Scott zamierzają zakończyć karierę po Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 w Soczi, co sugerował również ich program telewizyjny[55]. Ich taniec dowolny Seasons, w którym końcowa poza polegała na ustawieniu się do hymnu z ręką na sercu, miała być zwieńczeniem ich olimpijskiej kariery[56].

W styczniu 2014 roku po raz szósty wygrali mistrzostwa Kanady[57]. W tym czasie podczas wywiadów obydwoje potwierdzili pogłoski o tym, iż poważnie myślą o zakończeniu kariery po występie w Soczi. Przed igrzyskami Tessa i Scott borykali się z narastającym napięciem na treningach i długoletnią rywalizacją z Amerykanami. Podczas przygotowań do olimpiady Scott miał problemy z plecami, jednak nie była to trwała kontuzja, która mogła wykluczyć ich z udziału w igrzyskach[58].

Po raz pierwszy w historii na zimowych igrzyskach olimpijskich rozgrywano konkurs drużynowy, w którym Virtue i Moir wystąpili zarówno w tańcu krótkim, jak i dowolnym. Wraz z reprezentacją Kanady zdobyli srebrny medal, ustępując jedynie Rosjanom[59]. W konkurencji par tanecznych po tańcu krótkim zajmowali zaskakujące i kontrowersyjne drugie miejsce, gdyż wielu ekspertów zaczęło głośno mówić o stronniczym głosowaniu i braku możliwości zdobycia złota przez Kanadyjczyków bez względu na jakość ich występu[60]. Ponadto aż 7 kanadyjskich łyżwiarzy występujących w zawodach drużynowych było wezwanych na kontrole antydopingowe, dwoje z nich w środku nocy, zaś Kaetlyn Osmond aż dwukrotnie. Miało to być spowodowane zmową rosyjsko-amerykańską, w której amerykańscy sędziowie punktowali na korzyść Rosjan w zawodach drużynowych, zaś sędziowie rosyjscy mieli punktować na korzyść Amerykanów w konkurencji par tanecznych, choć amerykańska federacja później ostro temu zaprzeczyła[61]. W kolejnym dniu zawodów Virtue i Moir ustanowili rekord świata w tańcu dowolnym, jednak kilka minut później został poprawiony po raz kolejny, tym razem przez amerykański zespół Davis / White. Finalnie, tak jak się spodziewano, Tessa i Scott zdobyli drugi srebrny medal na tych igrzyskach. Podczas pokazu mistrzów zaprezentowali taniec do piosenki Stay Rihanny. Od razu po igrzyskach zakończyli współpracę ze sztabem trenerskim Mariny Zujewej i wrócili do rodzinnej Kanady, kończąc sezon przed mistrzostwami świata[51].

Sezon 2014–15 i 2015–16Edytuj

Virtue i Moir opuścili sezon 2014/2015 oraz 2015/2016. W tym czasie realizowali swoje prywatne plany, jednocześnie nie zaprzestając treningów i występów w rewiach łyżwiarskich m.in. w Stars On Ice, Holidays On Ice, Art On Ice w wielu państwach, m.in. w Europie, Kanadzie, Chinach i Japonii[62]. W styczniu i w marcu 2016 roku współpracowali z kanadyjską telewizją sportową jako komentatorzy i konferansjerzy podczas mistrzostw Kanady i mistrzostw świata[63][64]. W kwietniu 2016 roku zostali zaproszeni do udziału w rewii Stéphane Lambiela Legends on Ice, której celem jest zaprezentowanie najlepszych programów legendarnych łyżwiarzy. Tessa i Scott zaprezentowali program Carmen z sezonu 2012/2013[65].

Jak się później okazało, po igrzyskach w Soczi, Moir borykał się z ułożeniem sobie życia bez łyżwiarstwa, był czas, że próbował odciąć się od spraw związanych ze sportem, a także dużo imprezował[13]. Pomimo że ich odejście z rywalizacji było łączone z zakończeniem kariery, to po szeregu rozmów Virtue i Moir stwierdzili, że potrzebują w swoim życiu kolejnego celu[13]. Jak wspominali ich pierwsza rozmowa o chęci powrotu miała miejsce podczas wycieczki na Wielki Mur Chiński[66]. W styczniu 2016 roku Tessa i Scott spędzili dwa tygodnie na treningach w Montrealu u Marie-France Dubreuil i Patrice Lauzona w Gadbois Centre, z którymi spotykali się przez ostatnie dwa lata na tych samych rewiach[66]. W późniejszych wywiadach Marie-France Dubreuil potwierdziła, że Tessa i Scott już w 2014 roku wyrazili pierwszą chęć dalszej rywalizacji i poprosili o ewentualne wsparcie ich powrotu w przyszłości. W momencie podjęcia przez nich ostatecznej decyzji o powrocie, w Montrealu trenowała już francuska para Gabriella Papadakis i Guillaume Cizeron, którzy konsekwentnie wygrywali kolejne tytuły mistrzowskie od 2015 roku i byli typowani jako kandydaci do złota olimpijskiego. Po raz kolejny Virtue i Moir mieli trenować w tym samym miejscu, co ich główni rywale do mistrzostwa olimpijskiego[13].

20 lutego 2016, dokładnie 2 lata przed planowanym finałem zawodów olimpijskich, Tessa i Scott potwierdzili, że w sezonie 2016/2017 wracają do udziału w zawodach krajowych i międzynarodowych[67]. Od 2 czerwca 2016 roku rozpoczęli treningi w Gadbois Center w Montrealu, a ich głównymi trenerami zostało małżeństwo Marie-France Dubreuil oraz Patrice Lauzon. W skład zespołu trenerskiego wchodził także Romain Haguenauer (główny trener Francuzów), zaś za choreografię odpowiadali David Wilson i Samuel Chouinard. Od początku ogłoszenia powrotu, Tessa i Scott potwierdzili, że ich głównym celem są dwa złota olimpijskie, w parach tanecznych i zawodach drużynowych z reprezentacją Kanady[66].

NHK Trophy 2016 – taniec krótki
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
 
Prince medley
MŚ 2017 – taniec dowolny
 
Pilgrims on a Long Journey / Latch
 
Pilgrims on a Long Journey / Latch
 
Pilgrims on a Long Journey / Latch
 
Pilgrims on a Long Journey / Latch
 
Pilgrims on a Long Journey / Latch
 
Pilgrims on a Long Journey / Latch
 
Pilgrims on a Long Journey / Latch
 
Pilgrims on a Long Journey / Latch

Sezon 2016–17Edytuj

Pomimo dwuletniej absencji, w sezonie 2016/2017 Virtue i Moir pozostali niepokonani[68]. Trzykrotnie bili rekord świata w tańcu krótkim i nocie łącznej. W tym sezonie prezentowali się w tańcu krótkim z obowiązkowym patternem Midnight Blues do piosenek Prince’aKiss, 5 Women, Purple Rain oraz w tańcu dowolnym łączącym piosenkę Pilgrims on a Long Journey i Latch. Zwrócono uwagę na widoczną zmianę stylu Kanadyjczyków, przy niezmiennie wysokim poziomie technicznym[69].

Pierwszymi zawodami Tessy i Scotta po powrocie był kanadyjski Autumn Classic International 2016 w Montrealu, należący do cyklu Challenger Series. Za taniec krótki uzyskali 77,72 pkt, ustanawiając swój rekord życiowy. W tańcu dowolnym uzyskali 111,48 pkt, a ogółem 189,20 pkt, co pozwoliło im na odniesienie pierwszego zwycięstwa w sezonie z przewagą 28,7 pkt nad amerykańską parą Kaitlin Hawayek / Jean-Luc Baker. Następnie zwyciężali w zawodach z cyklu Grand Prix, w Skate Canada International 2016 i NHK Trophy 2016. Podczas zawodów w Japonii pobili rekord świata w tańcu krótkim z wynikiem 79,47 pkt, poprawiając dotychczasowy rekord świata z igrzysk olimpijskich w Soczi, należący do Meryl Davis i Charliego White’a, o 0,58 pkt. Kolejnego dnia zawodów zdobyli 116,37 pkt za taniec dowolny, bijąc rekord życiowy i ustanawiając rekord świata w nocie łącznej 195,84 pkt, który poprzednio również należał do Amerykanów[70]. Ponadto podczas NHK Trophy 2016 Tessa i Scott zostali pierwszą parą taneczną, której udało się zwyciężyć nad dwukrotnymi mistrzami świata i Europy – niepokonanymi od dwóch sezonów Francuzami, Gabriellę Papadakis i Guillaume Cizerona. Ich przewaga wyniosła aż 9,18 pkt[71].

 
Pierwsze zwycięstwo w finale Grand Prix (2016)

Dwa tygodnie później, podczas grudniowego finału Grand Prix w Marsylii, Virtue i Moir poprawili własne rekordy życiowe. Stali się pierwszą parą taneczną w historii, która przekroczyła poziom 80 pkt w programie krótkim, zdobywając 80,50 pkt. Za taniec dowolny uzyskali 116,82 pkt, zaś łącznie 197,22 pkt, czym po raz kolejny ustanowili rekord świata. Tessa i Scott wygrali swój pierwszy w karierze finał Grad Prix (wcześniej czterokrotnie zajmowali 2. miejsce), przed francuskim duetem Papadakis / Cizeron oraz amerykańskim rodzeństwem Maia Shibutani / Alex Shibutani[72].

W styczniu 2017 Tessa Virtue i Scott Moir zdobyli siódmy tytuł mistrzów Kanady z notą łączną 203,45 pkt, ustanawiając nowy rekord kraju w tańcu krótkim, dowolnym i nocie łącznej. Sędziowie przyznali im maksymalną liczbę punktów za komponenty[73].

W lutym 2017 Virtue i Moir wystartowali w mistrzostwach czterech kontynentów w Gangneung w Korei Południowej. Mistrzostwa miały miejsce na lodowisku, gdzie dokładnie za rok miały odbyć się Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2018. Tessa i Scott zdobyli tam trzeci w karierze tytuł mistrzowski, wyprzedzając pary amerykańskie Shibutani / Shibutani oraz Chock / Bates, a także ustanowili przy tym swój rekord życiowy w tańcu dowolnym – 117,20 pkt[74]. Z kolei miesiąc później zostali mistrzami świata, zdobywając w Helsinkach swój trzeci tytuł w karierze[68]. Za taniec krótki otrzymali 82,43 pkt i prowadzili w zawodach o 5,5 pkt nad broniącymi tytułu Papadakis i Cizeronem, łamiąc po raz kolejny rekord świata. Przegrali segment tańca dowolnego ze względu na podparcie Scotta w sekwencji choreograficznej, uzyskując 116,19 pkt, jednak bez względu na to poprawili rekord świata w nocie łącznej (198,62 pkt)[75].

ZIO 2018 – taniec krótki
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va
 
Sympathy for the Devil / Hotel California / Oye Como Va

Sezon 2017–18Edytuj

Sezon olimpijski 2017/2018 był kluczowy w kontekście powrotu Virtue i Moira do rywalizacji. Każdy ich ruch był bacznie obserwowany nie tylko przez kanadyjskie media, ale i całe środowisko łyżwiarskie. Tessa i Scott prezentowali w tym sezonie taniec krótki, który zawierał obowiązkowy wzór rumby i był tańcem latynoamerykańskim do piosenek Sympathy for the Devil zespołu The Rolling Stones, Hotel California zespołu The Eagles oraz Oye Como Va Santany. Z kolei ich taniec dowolny był interpretacją muzyki z Moulin Rouge! – jednego z najpopularniejszych filmów w środowisku łyżwiarskim. W wywiadach zarówno Tessa i Scott, jak i trenerzy pary, podkreślali, że motyw przewodni ich tańca dowolnego jest osobistą decyzją pary tanecznej, gdyż chcieli oni zaprezentować historię, którą ludzie zapamiętają i pokochają tak jak oni pokochali tę muzykę. Ich taniec rozpoczął się od wstępu The Show Must Go On zespołu Queen, a następnie para zaczynała jazdę od El Tango De Roxanne do Come What May. Ich taniec dowolny w pierwszej części sezonu (do finału Grand Prix włącznie) różnił się od występu olimpijskiego wykorzystanymi fragmentami piosenek[76].

Tessa i Scott, tak jak przed rokiem, rozpoczęli sezon zwycięstwem we wrześniowych zawodach z cyklu Challenger Series Autumn Classic International 2017. Następnie wygrali oba zawody Grand Prix, Skate Canada International 2017 i NHK Trophy 2017. Po raz pierwszy w sezonie spotkali się z największymi rywalami do złota olimpijskiego w finale Grand Prix w Nagoi. Tam Gabriella Papadakis i Guillaume Cizeron pokonali ich o 2,3 pkt, zwyciężając zarówno w tańcu krótkim, jak i dowolnym[77].

W styczniu 2018 roku Tessa i Scott zdobyli ósmy tytuł mistrzów Kanady z notą łączną 209,82 pkt, zdobywając perfekcyjną notę za taniec dowolny. Pomimo uznania dla tańca dowolnego, z którym spotkali się w rodzimym kraju, jedno z podnoszeń zostało uznane przez opinię publiczną za ryzykowne i kontrowersyjne[78]. Tessa i Scott zdecydowali się zmodyfikować to podnoszenie jedynie na czas olimpijskiego konkursu drużynowego, jednak w ostatecznych zawodach par tanecznych powrócili do oryginalnej wersji[79].

9 lutego 2018 roku Virtue i Moir byli chorążymi reprezentacji Kanady na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018. Po raz pierwszy w historii flaga Kanady była niesiona przez dwóch chorążych[80].

W zawodach drużynowych byli reprezentantami Kanady zarówno w tańcu krótkim, jak i dowolnym. Wygrali rywalizację w obu segmentach, uzyskując odpowiednio 80,51 pkt i 118,10 pkt. 11 lutego reprezentacja Kanady zdobyła złoty medal, a Tessa i Scott swój drugi złoty, a czwarty ogółem medal olimpijski[81]. Virtue i Moir występowali w konkursie olimpijskim par tanecznych z numerem 20, który symbolicznie oznaczał 20-letnią współpracę Tessy i Scotta. 19 lutego Virtue i Moir wykonali swój taniec krótki bezbłędnie i otrzymali od sędziów 83,67 punktów, poprawiając przy tym własny rekord świata. Na tym etapie mieli 1,74 pkt przewagi nad drugimi Francuzami[82].

 
Ceremonia kwiatowa po zdobyciu drugiego mistrzostwa olimpijskiego wśród par tanecznych (2018)

Dzień później Virtue i Moir kończyli swoim występem zawody olimpijskie. Papadakis i Cizeron otrzymali za swój taniec dowolny do Sonaty Księżycowej 123,35 pkt, ustanawiając rekord świata zarówno w tańcu dowolnym, jak i nocie łącznej. Tessa i Scott przejechali swój program bezbłędnie, otrzymując od 122,40 pkt za taniec dowolny i przegrywając z Francuzami w segmencie tańca dowolnego, jednak ich przewaga wystarczyła do osiągnięcia 206,07 pkt w nocie łącznej i pobicia rekordu świata, a co za tym idzie pokonania Papadakis i Cizerona w klasyfikacji końcowej o 0,79 pkt[83]. Virtue i Moir zdobyli trzeci złoty, a piąty ogółem medal olimpijski dokładnie dwa lata po ogłoszeniu swojego powrotu do rywalizacji, zostając najbardziej utytułowaną parą taneczną w historii dyscypliny[84].

InneEdytuj

 
Poza kończąca ich program dowolny Mahler na mistrzostwach Kanady 2010, którą 9 lat później zakończyli swój ostatni występ w karierze podczas programu Fix You

Tessa Virtue i Scott Moir brali udział w największych rewiach i galach łyżwiarskich w wielu krajach. Począwszy od 2007 roku pojawili się w m.in. Festa On Ice, Shall We Dance On Ice, Stars On Ice (m.in. w Japonii i Korei), Medalists On Ice, All That Skate, Art on Ice, Ice Legends. Wchodzą w skład regularnej obsady Stars On Ice Canada, obok takich kanadyjskich gwiazd jak Kurt Browning, Elvis Stojko, Jeffrey Buttle, Patrick Chan, Kaetlyn Osmond, Meagan Duhamel / Eric Radford oraz Kaitlyn Weaver / Andrew Poje[85].

W 2010 roku, po zdobyciu pierwszego mistrzostwa olimpijskiego, Virtue, Moir oraz Steve Milton wydali książkę o charakterze biograficznym, opowiadającą o karierze Tessy i Scotta, zatytułowaną: Tessa And Scott: Our Journey From Childhood Dream To Gold[86]. W 2013 roku wraz ze Scottem wzięli udział w programie telewizyjnym Tessa and Scott, który opowiadał o ich przygotowaniach do Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 w Soczi[87]. W 2018 roku, po zdobyciu dwóch złotych medali na igrzyskach 2018 w Pjongczangu, wydali zaktualizowane wydanie swojej biografii[88].

W maju 2018 roku po ponad trzech miesiącach występów gościnnych w rewiach łyżwiarskich w Kanadzie, Japonii i Korei, Virtue i Moir ogłosili rozpoczęcie przygotowań do własnej rewii łyżwiarskiej The Thank You Canada Tour do której jako współproducenci zaprosili swoich rodaków m.in. Kaetlyn Osmond, Kaitlyn Weaver i Andrew Poje, Elvis Stojko, Patrick Chan, Meagan Duhamel i Eric Radford[89]. Tournee łyżwiarskie odbyło się w październiku i listopadzie 2018 r. w małych kanadyjskich miejscowościach jako podziękowanie za wsparcie jakie kibice okazywali duetowi przez ponad 20 lat kariery. W sierpniu 2019 ogłosili drugie tournee, do którego zaprosili Kaetlyn Osmond, Patricka Chana, Elvisa Stojko, Jeremy'ego Abbott, Carolinę Kostner, Tetianę Wołosożar i Maksima Trańkowa[90]. Trasa trwała około 2 miesiące i obejmowała kanadyjskie oraz amerykańskie miasta.

17 września 2019 roku Tessa i Scott ogłosili zakończenie kariery sportowej po 22 latach wspólnej jazdy[91][92]. Ich ostatni taniec miał miejsce 23 listopada 2019 roku w Saint John, podczas ostatniego występu w ramach trasy Rock The Rink[93]. Wykonali taniec do piosenki Fix You, do którego choreografię ułożył Charlie White[94][95].

OsiągnięciaEdytuj

Z Tessą Virtue

Zawody 01–02 02–03 03–04 04–05 05–06 06–07 07–08 08–09 09–10 10–11 11–12 12–13 13–14 16–17 17–18
Międzynarodowe[19]
Igrzyska olimpijskie 1 2 1
Mistrzostwa świata 6 2 3 1 2 1 2 WD 1 WD
Mistrzostwa czterech kontynentów 3 3 1 2 WD 1 2 1
GP Finał Grand Prix 4 2 2 2 2 1 2
GP NHK Trophy 2 1 1
GP Rostelecom Cup 1
GP Skate Canada International 2 1 1 1 1 1 1 1
GP Trophée Eric Bompard 4 1 1 1
Finlandia Trophy 1 1
Autumn Classic International 1 1
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe[19]
Mistrzostwa świata juniorów 11 2 1
JGP Finał 2 1
JGP w Andorze 1
JGP w Chinach 1
JGP w Chorwacji 4
JGP we Francji 2
JGP w Kanadzie 1
JGP w Słowacji 6
NACS Thornhill 1
Krajowe[19]
Mistrzostwa Kanady 3 N 7 J 1 J 4 3 2 1 1 1 WD 1 1 1 1 1
Western Ontario 1 J 1 J 1 J
Zawody drużynowe[19]
Igrzyska olimpijskie 2 T
2 P
1 T
1 P
World Team Trophy 2 T
2 P
3 T
2 P

ProgramyEdytuj

Tessa Virtue / Scott Moir

 
Long Time Running (ZIO 2018)
 
Latch (SCI 2016)
 
Taniec krótki Hip Hip Chin Chin (MCK 2012)
 
Everybody Dance Now (MŚ 2010)
 
Taniec dowolny Mahler (ZIO 2010)
 
Tango Romantica (ZIO 2010)
 
Umbrellas of Cherbourg (MŚ 2008)
Sezon Pokazy mistrzów
2019–20

2018–19
Sezon Taniec krótki (SD) Taniec dowolny (FD) Pokazy mistrzów
2017–18
[96]
  • The Show Must Go On
  • El Tango De Roxanne
  • Come What May




  • Long Time Running – The Tragically Hip
    choreografia: Tessa Virtue, Scott Moir
2016–17
[97]
Sezon Pokazy mistrzów
2015–16

  • Have Yourself a Merry Little Christmas
2014–15



  • All We Have
Sezon Taniec krótki (SD) Taniec dowolny (FD) Pokazy mistrzów
2013–14
[98]


2012–13
[99]


2011–12
[100]
  • Samba: Hip Hip Chin Chin – Club des Belugas
  • Rumba: Temptation – Diana Krall
  • Samba: Mujer Latina – Thalía


2010–11
[101]
  • Tango: Schenkst Du Beim Tango Mir Dein Herz – Dajos Bela & Sein Tanzorchester
  • Walc: Nights and days (z filmu Noce i dnie)Waldemar Kazanecki
  • Hip Hip Chin Chin – Club des Belugas
  • Temptation – Diana Krall
  • Mujer Latina – Thalía
Sezon Taniec oryginalny (OD) Taniec dowolny (FD) Pokazy mistrzów
2009–10
[102]


2008–09
[103]
  • Charleston: Won't You Charleston with Me? (z musicalu The Boy Friend)
2007–08
2006–07
  • Tennessee Waltz – Holly Cole Trio
2005–06
  • Beautiful Maria (z filmu Królowie mambo)
  • Do You Only Wanna Dance – Julio Daviel Big Band
  • Malagueña – Raúl di Blasio

2004–05
2003–04
2002–03

Trenerzy i choreografowieEdytuj

Tessa Virtue i Scott Moir trenowani byli przez:

Choreografię do ich programów układali:

  • 2016–2018: David Wilson, Marie-France Dubreuil, Samuel Choinard
  • 2012–2014: Marina Zujewa
  • 2003–2012: Marina Zujewa, Igor Szpilband

Rekordy świataEdytuj

 
Ówczesny rekord świata w tańcu krótkim na igrzyskach olimpijskich (2018)
 
Ówczesny rekord świata w tańcu dowolnym na igrzyskach olimpijskich (2014)
 
Historyczny rekord świata w tańcu oryginalnym na mistrzostwach świata przed zmianą przepisów (2010)

Rekordy i inne osiągnięcia, w parze z Tessą Virtue:

  • Najbardziej utytułowana para taneczna w historii Igrzysk Olimpijskich
  • Najbardziej utytułowana para taneczna w Kanadzie
  • Czwarte miejsce wśród najbardziej utytułowanych Olimpijczyków kanadyjskich w historii
  • Najdłużej trwające partnerstwo wśród kanadyjskich par tanecznych
  • Pierwsza i jedyna para taneczna, która zdobyła złoty medal olimpijski w debiucie olimpijskim
  • Pierwsza i jedyna para taneczna, która zdobyła złoty medal olimpijski niebędąca wcześniej mistrzami świata
  • Najmłodsza para taneczna, która zdobyła złoty medal olimpijski
  • Jedyna para taneczna, która zdobyła złoty medal olimpijski w swojej ojczyźnie
  • Pierwsza para taneczna z Ameryki Północnej, która zdobyła złoty medal olimpijski
  • Pierwsza para taneczna, która zdobyła złoty medal olimpijski będąca wcześniej mistrzami świata juniorów
  • Pierwsza i jedyna kanadyjska para taneczna, która wygrała finał Grand Prix juniorów
  • Pierwsza i jedyna para taneczna, która wygrała mistrzostwa świata i finał Grand Prix na poziomie juniorskim i seniorskim
  • Pierwsza para, która otrzymała cztery noty 10,0 pkt od sędziów ISU
  • Pierwsi łyżwiarze figurowi od 38 lat, którzy zdobyli 3 złote medale olimpijskie
  • 3-krotni mistrzowie świata
  • 7-krotni medaliści mistrzostw świata
  • 8-krotni mistrzowie Kanady
  • 10-krotni medaliści mistrzostw Kanady
  • Historyczni rekordziści w tańcu oryginalnym
  • Pierwsza para w Kanadzie, która była chorążymi olimpijskimi

Przed sezonem 2018/2019

Data Punkty Zawody Uwagi
Rekordy w nocie łącznej[104]
20 lutego 2018 206,07 Igrzyska olimpijskie 2018
28 października 2017 199,86 Skate Canada International 2017
1 kwietnia 2017 198,62 Mistrzostwa świata 2017
10 grudnia 2016 197,22 Finał Grand Prix 2017
27 listopada 2016 195,84 NHK Trophy 2016
7 grudnia 2013 190,00 Finał Grand Prix 2013
30 kwietnia 2011 181,79 Mistrzostwa świata 2011
Rekordy w tańcu dowolnym[105]
17 lutego 2014 114,66 Igrzyska olimpijskie 2014
11 grudnia 2011 112,33 Finał Grand Prix 2012
30 kwietnia 2011 107,50 Mistrzostwa świata 2011
Rekordy w tańcu krótkim[106]
19 lutego 2018 83,67 Igrzyska olimpijskie 2018
27 października 2017 82,68 Skate Canada International 2017
31 marca 2017 82,43 Mistrzostwa świata 2017
9 grudnia 2016 80,50 Finał Grand Prix 2017
26 listopada 2016 79,47 NHK Trophy 2016
6 grudnia 2013 77,59 Finał Grand Prix 2014
29 kwietnia 2011 74,29 Mistrzostwa świata 2011
17 lutego 2011 69,40 Mistrzostwa czterech kontynentów 2011

Przed sezonem 2010/2011

Data Punkty Zawody Uwagi
Rekordy w tańcu oryginalnym[107]
25 marca 2010 70,27 Mistrzostwa świata 2010 Historyczny rekord świata przed sezonem 2010/2011

Rekordy życioweEdytuj

Tessa Virtue / Scott Moir

Historyczne rekordy życiowe przed sezonem 2018/2019[108]
Segment Data Punkty Zawody Uwagi
TSS 20 lutego 2018 206,07 Igrzyska olimpijskie 2018 Rekord świata do 24 marca 2018.
SD 19 lutego 2018 83,67 Igrzyska olimpijskie 2018 Rekord świata do 23 marca 2018.
SD TES 19 lutego 2018 44,53 Igrzyska olimpijskie 2018
SD PCS 19 lutego 2018 39,14 Igrzyska olimpijskie 2018
FD 20 lutego 2018 122,40 Igrzyska olimpijskie 2018
FD TES 20 lutego 2018 63,35 Igrzyska olimpijskie 2018
FD PCS 20 lutego 2018 59,05 Igrzyska olimpijskie 2018
Historyczne rekordy życiowe przed sezonem 2010/2011[108]
Segment Data Punkty Zawody Uwagi
CD 23 marca 2010 44,13 Mistrzostwa świata 2010
CD TES 23 marca 2010 22,22 Mistrzostwa świata 2010
CD PCS 23 marca 2010 21,91 Mistrzostwa świata 2010
OD 25 marca 2010 70,27 Mistrzostwa świata 2010 Historyczny rekord świata w tańcu oryginalnym.
OD TES 14 lutego 2008 34,74 Mistrzostwa czterech kontynentów 2008
OD PCS 25 marca 2010 35,97 Mistrzostwa świata 2010

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

  • Canada's Walk of Fame – 1 grudnia 2018[109]

PrzypisyEdytuj

  1. Alma Moir (ang.). westernmustangs.ca, 2017-05-24. [dostęp 2020-03-27].
  2. a b Moir's Skate Shop - A little about us (ang.). Moir's Skate Shop. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-14)].
  3. a b Rosie Dimanno: Ice dancer Moir celebrated gold by kissing the ice (ang.). The Star, 2010-02-23. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-30)].
  4. Melissa Locker: Gold Medal Ice Dancer Scott Moir Did His Most Impossible Jump for a Hug (ang.). Time, 2018-02-21. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-28)].
  5. International Skating Union Biography - Sheri Moir / Danny Moir (ang.). ISU. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-03)].
  6. Ryan Pyette: Moir no stranger to world events (ang.). canoe.com, 2007-03-29. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-29)].
  7. Bianca Britton, Amanda Davies: Skaters Tessa Virtue and Scott Moir on their relationship: It's 'unique' (ang.). CNN, 2018-02-22. [dostęp 2018-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-18)].
  8. Chloe Hatzitolios: Scott Moir’s engagement is another ‘pinch me’ moment in his happy life (ang.). theloop.ca, 2019-08-14. [dostęp 2020-03-27].
  9. a b c d e Interview with Tessa Virtue and Scott Moir (ang.). goldenskate.com. [dostęp 2007-09-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-25)].
  10. a b Barry Mittan: Virtue and Moir Win Canada’s First Junior Worlds Dance Crown (ang.). Skate Today. [dostęp 2006-05-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-23)].
  11. a b Sarah Hampson: The platonic passion of Tessa Virtue and Scott Moir (ang.). The Globe and Mail, 2018-05-08. [dostęp 2018-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-25)].
  12. a b c Camille Laventure: Tessa Virtue and Scott Moir’s career highlights (ang.). olympic.ca, 2019-09-18. [dostęp 2019-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  13. a b c d e f g h Genna Buck: The Olympics Are Over, but Tessa Virtue Is Just Getting Started (ang.). thewalrus.ca, 2019-05. [dostęp 2019-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-25)].
  14. ISU World Junior Figure Skating Championships 2005 – Junior Ice Dance – Result (ang.). ISU. [dostęp 2019-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-08)].
  15. The beat goes on for Canada in ice dancing: Lajoie and Lagha win world junior gold (ang.). Skate Canada, 2019-03-09. [dostęp 2019-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-25)].
  16. ISU Four Continents Figure Skating Championships 2007 – Ice Dancing – Result (ang.). ISU. [dostęp 2019-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-08)].
  17. ISU World Figure Skating Championships 2007 – Ice Dance – Result (ang.). ISU. [dostęp 2019-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-04)].
  18. Amanda Prahl: 12 Times Tessa Virtue and Scott Moir Nearly Melted the Ice During Their Legendary Career (ang.). popsugar.co.uk, 2019-09-19. [dostęp 2019-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-25)].
  19. a b c d e Competition Results – Tessa VIRTUE / Scott MOIR (ang.). ISU. [dostęp 2018-05-30].
  20. Barry Mittan: Virtue and Moir in Prime Form for Olympics (ang.). goldenskate.com, 2009-08-30. [dostęp 2019-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-30)].
  21. Virtue, Moir fly to title with 'The Goose' (ang.). winnipegfreepress.com, 2009-11-23. [dostęp 2019-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  22. J. Barry Mittan: Virtue, Moir win dance at Skate Canada (ang.). icenetwork.com, 2009-11-22. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-15)].
  23. ISU Grand Prix of Figure Skating Final 2009 – Senior Ice Dance – Result (ang.). ISU. [dostęp 2019-02-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-20)].
  24. 2010 Canadian Figure Skating Championships – Ice Dance – Result (ang.). Skate Canada. [dostęp 2020-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-07)].
  25. Nancy Macdonald, Kate Lunau: Canada’s Sweethearts: Tessa Virtue and Scott Moir (ang.). macleans.ca, 2010-03-01. [dostęp 2019-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-18)].
  26. Gordeeva returns to ice with tribute to Grinkov (ang.). washingtonpost.com, 1996-02-28. [dostęp 2019-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  27. XXI Winter Olympics, Ice Dance FD Scores – Judges Details per Skater (ang.). ISU. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-29)].
  28. Figure Skating at the Olympics Ice dancing Champions (ang.). olympiandatabase.com. [dostęp 2020-01-25].
  29. Three-time Olympic Champions Tessa Virtue and Scott Moir Retire from Competitive Skating (ang.). Skate Canada, 2019-09-18. [dostęp 2020-01-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-07)].
  30. Lyndon Little: Canadian figure skaters can't rest on Olympic laurels (ang.). vancouversun.com, 2010-02-28. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  31. Virtue, Moir set original dance record (ang.). cbc.ca, 2010-03-25. [dostęp 2019-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  32. a b Lynn Rutherford: Virtue, Moir withdraw from Canadian Champs (ang.). icenetwork.com, 2011-01-17. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-26)].
  33. Injury knocks Virtue, Moir out of Four Continents (ang.). CBC. [dostęp 2011-02-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-02-20)].
  34. ISU World Figure Skating Championships 2011 – Ice Dance – Result (ang.). ISU. [dostęp 2019-11-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-03)].
  35. Beverley Smith: Fixed scoring error hands Moir, Virtue free-dance victory in Quebec (ang.). theglobeandmail.com, 2012-01-10. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  36. Virtue/Moir actually won the Free Dance at GP Finale! (ang.). virtuemoir.livejournal.com, 2011-12-28. [dostęp 2019-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  37. Melanie Hoyt: Virtue and Moir win fourth title at Canadian Nationals (ang.). goldenskate.com, 2012-01-22. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  38. Anna Kondakova: Virtue and Moir recapture World title (ang.). goldenskate.com, 2012-03-29. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  39. U.S. endures ice dance shakeup (ang.). ESPN, 2012-06-05. [dostęp 2019-09-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-19)].
  40. Scott Moir out of Finland tuneup (ang.). ESPN, 2012-10-04. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  41. Virtue, Moir's 'Carmen' program a hit in gold-medal performance at Skate Canada (ang.). ctvnews.ca, 2012-10-27. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  42. Tatjana Flade: Virtue and Moir golden at Skate Canada (ang.). goldenskate.com, 2012-10-28. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  43. Canada's Chan takes gold at Rostelecom Cup, Virtue and Moir win ice dancing (ang.). guelphmercury.com, 2012-11-11. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  44. ISU Grand Prix of Figure Skating Final 2012 – Ice Dance – Result (ang.). ISU. [dostęp 2019-02-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-21)].
  45. a b Melanie Hoyt: Virtue and Moir win fifth title at 2013 Canadian Nationals (ang.). goldenskate.com, 2013-01-21. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  46. Four Continents figure skating: Virtue, Moir record personal best in short dance (ang.). thestar.com, 2013-02-08. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  47. Ryan Pyette: Official not fussed about Virtue's legs (ang.). lfpress.com, 2013-02-18. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  48. Canada’s Virtue, Moir win silver at Worlds (ang.). sportsnet.ca, 2013-03-16. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  49. Kristina Skorbach: Meryl Davis Boyfriend 2014 Rumors; ‘Dancing With the Stars’ Winner Dating Fedor Andreev? (ang.). theepochtimes.com, 2014-05-23. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  50. Lauren Hubbard: Meryl Davis and Fedor Andreev's Wedding Was a Provencal Dream (ang.). townandcountrymag.com, 2019-07-29. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-03)].
  51. a b Grant Robertson: Virtue and Moir reveal rift with coach who also coaches U.S. rivals (ang.). theglobeandmail.com, 2014-02-18. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-21)].
  52. Charming, Classy, Challenging: Virtue & Moir’s 2013-2014 Programs (ang.). Skate Canada, 2013-09-11. [dostęp 2020-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-23)].
  53. Polacy na podium prestiżowych zawodów (pol.). Przegląd Sportowy, 2013-10-11. [dostęp 2018-08-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-05)].
  54. ISU Grand Prix of Figure Skating Final 2013 – Ice Dance – Result (ang.). ISU. [dostęp 2019-02-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-21)].
  55. Rosie DiManno: Sochi 2014: Tessa Virtue, Scott Moir skate around retirement talk (ang.). thestar.com, 2014-01-10. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-29)].
  56. Dave Pollard: Chan, Virtue and Moir skip worlds, retirement possible (ang.). torontosun.com, 2014-03-03. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-14)].
  57. Rob Goldberg: Canadian Figure Skating Championships 2014: Winners Who Should Medal in Sochi (ang.). bleacherreport.com, 2014-01-14. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  58. Canadian pair Scott Moir, Tessa Virtue continue to deal with injuries (ang.). CBC, 2012-10-18. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  59. Asif Hossain: Canada skates to silver in first Olympic team figure skating event (ang.). olympic.ca, 2014-02-09. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-30)].
  60. Rosie DiManno: Virtue-Moir suspicious second after Olympic ice dance short: DiManno (ang.). thestar.com, 2014-02-16. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  61. Grant Robertson: Reports of judges’ pact, flurry of drug tests, leave Canada’s figure skaters feeling targeted (ang.). theglobeandmail.com, 2014-02-08. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-11)].
  62. Tessa Virtue & Scott Moir (ang.). Stars On Ice. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-17)].
  63. The new Tessa Virtue and Scott Moir (ang.). wnyt.com, 2018-02-06. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  64. Virtue and Moir announce plans for 2014-2015 season (ang.). Skate Canada, 2014-09-22. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-13)].
  65. 2016 Ice Legends. Second Act: a marathon of masterpieces. A photo story (ang.). insideskating.net. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-28)].
  66. a b c Robert Brodie: Virtue and Moir shake up establishment (ang.). ifsmagazine.com, 2016-05-09. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  67. Tessa Virtue and Scott Moir returning to competition for 2016-2017 season (ang.). Skate Canada, 2016-02-20. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-19)].
  68. a b Paula Nichols: Virtue and Moir cap undefeated comeback season with third world title (ang.). olympic.ca, 2017-04-01. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  69. Jacquelyn Thayer: Top Canadian Couples Gearing Up for 2016 Skate Canada International (ang.). twofortheice.com, 2016-10-19. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-06)].
  70. Tessa Virtue and Scott Moir storm to NHK Trophy title with world-record performance (ang.). Eurosport, 2016-11-27. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-16)].
  71. ISU GP 2016 NHK Trophy – Ice Dance – Result (ang.). ISU. [dostęp 2019-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-15)].
  72. Anna Kondakova: Virtue and Moir set a new world record in Marseille (ang.). goldenskate.com, 2016-12-11. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-06)].
  73. Gord Holder: Tessa Virtue, Scott Moir set national record at Canadian figure skating championships (ang.). ottawasun.com, 2017-01-20. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  74. Tessa Virtue, Scott Moir claim ice dance gold at Four Continents (ang.). CBC, 2017-02-17. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-26)].
  75. Paulina Nowicka: Kanadyjscy mistrzowie znów ze złotem (pol.). rp.pl. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-28)].
  76. Ryan Pyette: Virtue and Moir pick Moulin Rouge as Olympic-year music (ang.). torontosun.com, 2017-08-31. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  77. ISU Grand Prix Final 2017 Senior and Junior – Senior Ice Dance – Result (ang.). ISU, 2017-12-09. [dostęp 2018-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-01)].
  78. Paula Nichols: Virtue & Moir’s perfect score, Chan’s 10th title at national championships (ang.). olympic.ca, 2018-01-13. [dostęp 2019-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-01)].
  79. Lori Ewing: Virtue and Moir tweak provocative lift for free program at Olympics to be more family-friendly (ang.). thestar.com, 2018-02-07. [dostęp 2019-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-11)].
  80. Pjongczang: dwoje chorążych reprezentacji Kanady (pol.). Onet, 2018-01-17. [dostęp 2018-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-18)].
  81. Paula Nichols: Figure skaters win Team Canada’s first gold of PyeongChang 2018 (ang.). olympic.ca, 2018-02-11. [dostęp 2019-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-24)].
  82. Kristina Rutherford: World record puts Virtue, Moir in prime position for gold (ang.). sportsnet.ca, 2018-02-19. [dostęp 2018-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-17)].
  83. Virtue, Moin win second ice dance gold with world record (ang.). ewn.co.za, 2018-02-20. [dostęp 2018-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-22)].
  84. Rachel Lutz: Tessa Virtue and Scott Moir are the most decorated figure skaters in Olympic history (ang.). NBC, 2018-02-20. [dostęp 2018-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-06)].
  85. Bruce Demara: Stars on Ice skaters — Moir and Virtue among them — have too much fun as they put competitive skating behind them (ang.). thestar.com, 2018-05-02. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-26)].
  86. Tessa Virtue and Scott Moir: Our Journey from Childhood Dream to Gold (Lifeskate) (ang.). Life Skate. [dostęp 2015-12-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-14)].
  87. Tessa & Scott (ang.). WNetwork. [dostęp 2018-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-18)].
  88. Tessa Virtue, Scott Moir Release Book 'Our Journey from Childhood Dream to Gold' (ang.). Huffington Post. [dostęp 2019-02-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-27)].
  89. The Thank You Canada Tour 2018 (ang.). thethankyoucanadatour.ca. [dostęp 2018-07-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-18)].
  90. Tessa Virtue, Scott Moir Announce ‘Rock The Rink’ Tour (ang.). etcanada.com. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-15)].
  91. Canada’s Tessa Virtue, Scott Moir to ‘step away’ from ice dance (ang.). sportsnet, 2019-09-18. [dostęp 2019-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-18)].
  92. Canadian ice dancing stars Virtue, Moir announce retirement (ang.). miamiherald.com, 2019-09-18. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-21)].
  93. Final dance: Virtue and Moir have their last skate together at Mile One in St. John's (ang.). thetelegram.com, 2019-11-25. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-26)].
  94. Jacquelyn Thayer: Rock the Rink Offers a Pure Vision of Skating (ang.). twofortheice.com, 2019-11-20. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-26)].
  95. Charlie White: So! Rock The Rink has debuted! (...) (ang.). Twitter. [dostęp 2019-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-06)].
  96. Tessa VIRTUE / Scott MOIR: 2017/2018 (ang.). ISU. [dostęp 2018-02-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-11)].
  97. Tessa VIRTUE / Scott MOIR: 2016/2017 (ang.). ISU. [dostęp 2017-04-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-11)].
  98. Tessa VIRTUE / Scott MOIR: 2013/2014 (ang.). ISU. [dostęp 2014-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-11)].
  99. Tessa VIRTUE / Scott MOIR: 2012/2013 (ang.). ISU. [dostęp 2013-03-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-11)].
  100. Tessa VIRTUE / Scott MOIR: 2011/2012 (ang.). ISU. [dostęp 2012-01-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-11)].
  101. Tessa VIRTUE / Scott MOIR: 2010/2011 (ang.). ISU. [dostęp 2011-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-11)].
  102. Tessa VIRTUE / Scott MOIR: 2009/2010 (ang.). ISU. [dostęp 2010-04-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-11)].
  103. Tessa VIRTUE / Scott MOIR: 2008/2009 (ang.). ISU. [dostęp 2009-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-11)].
  104. Progression of Highest Score (Historic Record achieved before 2018/2019 season) – Ice Dance – Total Score (ang.). ISU, 2018-03-24. [dostęp 2018-08-21].
  105. Progression of Highest Score (Historic Record achieved before 2018/2019 season) – Ice Dance – Free Dance Score (ang.). ISU, 2018-03-24. [dostęp 2018-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-29)].
  106. Progression of Highest Score (Historic Record achieved before 2018/2019 season) – Ice Dance – Short Dance Score (ang.). ISU, 2018-03-24. [dostęp 2018-08-21].
  107. Personal Best – Ice Dance (historic records achieved before 2010/2011) – Original Dance Score (ang.). ISU. [dostęp 2018-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-29)].
  108. a b Personal Bests (Historic Record achieved before 2018/2019 season) – Tessa VIRTUE / Scott MOIR (ang.). ISU. [dostęp 2018-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-18)].
  109. Virtue and Moir among Canada’s Walk of Fame inductees (ang.). Sportsnet, 2018-07-23. [dostęp 2018-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-19)].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj