Otwórz menu główne

Serafin (Głagolewski)

Serafin, imię świeckie Stiefan Wasiljewicz Głagolewski (ur. w 1757 w Kałudze, zm. 17 stycznia 1843 w Petersburgu) – rosyjski metropolita prawosławny, wolnomularz[1].

Serafin
Stefan Głagolewski
metropolita nowogrodzki, petersburski, estoński i fiński
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 1757
Kaługa
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1843
Petersburg
metropolita nowogrodzki, petersburski, estoński i fiński
Okres sprawowania 1821–1843
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia nowogrodzka, petersburska, estońska i fińska
Śluby zakonne 2 grudnia 1787
Sakra biskupia 25 grudnia 1799
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 grudnia 1799
Konsekrator Platon (Lewszyn)

Był absolwentem Moskiewskiej Akademii Duchownej oraz uniwersytetu w Moskwie. W marcu 1785 został zatrudniony jako nauczyciel w seminarium przy Ławrze Troicko-Siergijewskiej, zaś od 1787 wykładał retorykę i katechizm w akademii, której był absolwentem. 2 grudnia 1787 w monasterze Zaikonospasskim złożył wieczyste śluby zakonne. Od 1791 pracował jako cenzor, zaś 12 lutego 1795 otrzymał godność archimandryty i został przełożonym Monasteru Łużeckiego w Moskwie. Od 1798 przełożony Monasteru Zaikonospasskiego oraz rektor Moskiewskiej Akademii Duchownej.

25 grudnia 1799 metropolita moskiewski Platon wyświęcił go na biskupa wikariusza eparchii moskiewskiej z tytułem biskupa dmitrowskiego. Od 1804 Serafin (Głagolewski) był biskupem wiackim i słobodzkim, zaś 7 lipca 1805 objął katedrę smoleńską. Po siedmiu latach otrzymał godność arcybiskupią i został przeniesiony na katedrę mińską. W 1814 został arcybiskupem twerskim i kaszyńskim, zaś w 1819 – metropolitą moskiewskim i kołomieńskim. W 1821 otrzymał godność metropolity nowogrodzkiego, petersburskiego, estońskiego i fińskiego, którą tradycyjnie łączył z funkcją przełożonego ławry św. Aleksandra Newskiego. Od 1824 był także przewodniczącym Towarzystwa Biblijnego[2]. Zmarł po dwudziestu dwóch latach pełnienia urzędu i został pochowany w ławrze w cerkwi Św. Ducha. W ciągu ostatnich pięciu lat życia był już ciężko chory i nie prowadził praktycznie żadnej działalności publicznej.

Szczególnie angażował się w zwalczanie masonerii w Rosji, zajmował się rozwojem drukarni związanych z Kościołem oraz działał na rzecz podniesienia poziomu kazań głoszonych przez duchownych Cerkwi Rosyjskiej. Sprzeciwiał się wszelkim próbom reform w Kościele[3].

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ludwik Hass, Wolnomularstwo w Europie środkowo-wschodniej w XVIII i XIX wieku, 1982, s. 304.
  2. Billington J. H.: Ikona i topór. Historia kultury rosyjskiej. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 273. ISBN 978-83-233-2319-8.
  3. G. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia. Crisis, Reform, Counter-Reform, Princeton University Press, Princeton 1983, s.23


Poprzednik
Eulampiusz (Wwiedienski)
Rektor Moskiewskiej Akademii Duchownej
1798 – 1799
Następca
Włodzimierz (Trietjakow)
Poprzednik
Ambroży (Jakowlew-Orlin)
Biskup wiacki
1804 – 1805
Następca
Gedeon (Ilin-Zamacki)
Poprzednik
Hiob (Potiomkin)
Biskup miński
1812 – 1814
Następca
Anatol (Maksimowicz)
Poprzednik
Metody (Smirnow)
Biskup twerski
1814 – 1819
Następca
Filaret (Drozdow)
Poprzednik
Augustyn (Winogradski)
Metropolita moskiewski
1819 – 1821
Następca
Filaret (Drozdow)
Poprzednik
Michał (Diesnicki)
Metropolita petersburski
1821 – 1843
Następca
Antoni (Rafalski)