Sergiusz (Pietrow), biskup czarnomorski

Ten artykuł dotyczy biskupa Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Zobacz też: Sergiusz (Pietrow) – metropolita odeski.

Sergiusz, imię świeckie Stiefan Aleksiejewicz Pietrow (ur. 30 stycznia 1864 w stanicy Aksajskiej, zm. 24 stycznia 1935 w monasterze Privina Glava na Fruškiej gorze) – rosyjski biskup prawosławny.

Sergiusz
Stiefan Pietrow
biskup czarnomorski i noworosyjski
Ilustracja
Kraj działania  Jugosławia
Data i miejsce urodzenia 30 stycznia 1864
stanica Aksajska
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1935
monaster Privina Glava
biskup czarnomorski i noworosyjski
Okres sprawowania 1913–1918(?)
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji
Śluby zakonne 1892
Diakonat 1892
Prezbiterat 7 listopada 1892
Sakra biskupia 12 lutego 1899
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 lutego 1899
Miejscowość Tomsk
Konsekrator Makary (Niewski)
Współkonsekratorzy Metody (Gierasimow), Innocenty (Sołodczin)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył Dońskie Seminarium Duchowne w 1886. Chociaż od dzieciństwa pragnął zostać kapłanem, podczas nauki w szkole przeżył okres wątpliwości i duchowych rozterek. Zamieszkał w Tomsku, gdzie jego wuj, biskup Włodzimierz, był ordynariuszem miejscowej eparchii. W Tomsku spotkał duchownych służących w misji duchownej na Ałtaju i zapragnął się do nich przyłączyć. Nie był jednak pewien powołania mniszego i dlatego wyjechał z Tomska do Moskwy, gdzie ukończył studia na wydziale historyczno-filologicznym w 1890[1]. Jeszcze w tym samym roku, po wysłuchaniu kilku wykładów na kursach dla misjonarzy przy Kazańskiej Akademii Duchownej, dołączył do misji ałtajskiej. W 1892 został postrzyżony na mnicha, zaś 7 listopada tego samego roku przyjął święcenia kapłańskie. Mianowano go asystentem przełożonego misji prawosławnej w Kirgizji[1].

12 lutego 1899 w prywatnej cerkwi biskupów tomskich przyjął chirotonię biskupią z rąk biskupa tomskiego i barnaułskiego Makarego. Został wówczas biskupem bijskim, wikariuszem eparchii tomskiej. Po dwóch latach Święty Synod wyznaczył go na ordynariusza eparchii omskiej. W 1903 został z kolei biskupem pomocniczym eparchii wileńskiej i litewskiej z tytułem biskupa kowieńskiego. W 1907 przeniesiono go do eparchii chersońskiej jako jej wikariusz, biskup nowomyrhorodzki. W 1913 stanął na czele eparchii suchumskiej[1]. Jeszcze w tym samym roku został biskupem czarnomorskim i noworosyjskim[2].

Podczas wojny domowej w Rosji emigrował do Konstantynopola, a stamtąd do Jugosławii. Przyłączył się do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, jednak nie objął żadnej katedry biskupiej, lecz zamieszkał w monasterze Privina Glava na Fruškiej gorze. Tam też zmarł i został pochowany[2].

PrzypisyEdytuj