Serwal sawannowy

(Przekierowano z Serwal)

Serwal sawannowy[9], serwal[10][a] (Leptailurus serval) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny kotów (Felinae) w rodzinie kotowatych (Felidae).

Serwal sawannowy
Leptailurus serval[1]
(Schreber, 1776)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina kotowate
Podrodzina koty
Rodzaj Leptailurus
Severtzov, 1858[2]
Gatunek serwal sawannowy
Synonimy

Rodzaju:

Gatunku:

  • Felis serval Schreber, 1776[6][7]
  • Caracal serval (Schreber, 1776)
Gatunki
  • L. s. serval (Schreber, 1776)
  • L. s. brachyurus (Wagner, 1841)
  • L. s. constantinus (Forster, 1780)
  • L. s. hindei (Wroughton, 1910)
  • L. s. lipostictus (Pocock, 1907)
  • L. s. phillipsi (G.M. Allen, 1914)
  • L. s. tanae (Pocock, 1944)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[8]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Zasięg występowaniaEdytuj

Serwal sawannowy występuje Afryce zamieszkując w zależności od podgatunku[11]:

TaksonomiaEdytuj

Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1776 roku niemiecki przyrodnik Johann Christian Daniel von Schreber nadając mu nazwę Felis serval[6][7]. Jako miejsce typowe Schreber wskazał „wschodnie Indie i Tybet na terenach górskich, być może także na Przylądku Dobrej Nadziei i w gorącej Afryce”[7]; ograniczone w 1924 roku przez J.A. Allena do „regionu Przylądku Dobrej Nadziei w Południowej Afryce”[12]. Jedyny przedstawiciel rodzaju serwal[9] (Leptailurus) opisanego w 1858 roku przez rosyjskiego przyrodnika Nikołaja Siewiercowa[2]. Wyróżniono siedem podgatunków L. serval[11].

EtymologiaEdytuj

  • Leptailurus: gr. λεπτος leptos „delikatny, drobny”; αιλουρος ailouros „kot”[13].
  • Galeopardus: gr. γαλεή galeē lub γαλή galē „łasica”; παρδος pardos „samiec pantery”[14].
  • Serval: epitet gatunkowy Felis serval Schreber, 1776[15].
  • Servalina: zdrobnienie nazwy rodzaju Serval J.E. Gray, 1867[15].
  • serval: fr. serval „serwal”, od port. cerval „ryś iberyjski”, od łac. cervus „jeleń”[16].

SiedliskoEdytuj

Najchętniej żyją na terenach porośniętych wysoką trawą (głównie obszary stepowe), z łatwym dostępem do wody. Nie występuje w lesie tropikalnym ani na terenach pustynnych.

Charakterystyka ogólnaEdytuj

Długość ciała (bez ogona) 59–92 cm, długość ogona 20–38 cm; masa ciała 7–13,5 kg; dorosłe samce są nieco większe i cięższe od dorosłych samic[11]. Jest kotem średniej wielkości. Ma smukłe ciało osadzone na długich kończynach. Na małej głowie, osadzonej na długiej szyi, znajdują się duże uszy, które wychwytują każdy dźwięk. Sierść serwala jest jasnożółta, ozdobiona czarnymi cętkami. Dość krótki, sięgający pięt ogon zdobią czarne plamki i pierścienie. Nogi serwala przypominają kończyny geparda, ale mają inne zadanie do spełnienia. Są one najdłuższe w stosunku do wielkości ciała u kotów. Gepard posiada długie kości przedramienia, które sprawiają, że jest świetnym sprinterem. Serwal za to ma długie stopy, co czyni z tego kota wspaniałego skoczka a także zwiększa zakres widoczności w bardzo wysokich trawach, w których czuje się zdecydowanie najlepiej.

PokarmEdytuj

Żywi się gryzoniami i innymi drobnymi kręgowcami (zającowate, wiewiórkowate, góralki, kretoszczury), a także ptakami (flamingami, wikłaczami czerwonodziobymi, cyraneczkami), łowi ryby i nie gardzi małymi gadami i płazami oraz owadami (w tym szarańczą)[17]. Dietę uzupełniają świeżą trawą i owocami. Poluje prawie wyłącznie z ziemi. Atakuje skacząc wysoko, odrywając wszystkie 4 kończyny. Skacze także w celu wypłoszenia zwierzyny z gęstej roślinności. Gdy poluje na większą zwierzynę, atakuje wszystkimi czterema kończynami, gryzie i odskakuje. Serwal, aby zdobyć pokarm potrafi nawet kopać, aby wygrzebać ofiarę z podziemnego tunelu (np. po kretoszczura).

Tryb życiaEdytuj

Prowadzi samotniczy tryb życia. Samce mają zazwyczaj większe rewiry niż samice. Zdarza się, że terytoria kilku kotek nakładają się na siebie, jednak rzadko można spotkać dwa dorosłe osobniki chętnie przebywające ze sobą. Terytorium samca może nakładać się na rewiry kilku samic. Granice są utrzymywane przez częste znakowanie zapachowe i drapanie pni. Komunikują się za pomocą ostrych krzyków, warczenia, syczenia i mruczenia.

RozródEdytuj

Gody odbywają się w różnych porach roku. Po których następuje ciąża trwająca od 67 do 77 dni (około 2-2,5 miesiąca), a po niej rodzi się 1-5 młodych (ważą ok. 250 gramów), najczęściej troje. Rodzą się w opuszczonej norze lub szczelinie skalnej. Zaraz po porodzie samica większość czasu przebywa w gnieździe. Mleko ssą przez 4-7 tygodni. Samica z młodymi musi polować dwa razy więcej by wykarmić młode. Potomstwo zostaje z matką przez około rok (9-12 miesięcy). W tym czasie uczą się od niej. Samica z młodymi poluje zazwyczaj w dzień, chowając przedtem młode w norze lub w wysokiej, gęstej trawie, często zmieniając kryjówkę. Toleruje własnych synów tylko do chwili, gdy mogą się usamodzielnić, córki mogą przebywać na terenie matki dłużej, bo aż do osiągnięcia dojrzałości płciowej (osiągają ją po 2 latach).

OchronaEdytuj

Dawniej był obiektem polowań. Obecnie jest chroniony przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES). Pod ochroną znajduje się 13 podgatunków (w tym jeden jest na granicy wymarcia), ale tylko 9 na 41 krajów, w których występuje, obowiązuje całkowity zakaz polowania.

CiekawostkiEdytuj

Kot ten łatwo daje się oswoić i niektórzy ludzie trzymają je jako zwierzęta domowe. Ludzie tworzą hybrydy serwali z kotami domowymi (w wyniku takiej krzyżówki powstaje Savannah). Serwal nie jest tępiony przez miejscowych, nieraz jest wręcz mile widziany jako tępiciel gryzoni. Choć oczywiście nie zawsze tak jest, czasami ludzie widzą w nich tylko morderców hodowlanego drobiu.

UwagiEdytuj

  1. Nazwa serwal używana jest również w odniesieniu do rodzaju Leptailurus.

PrzypisyEdytuj

  1. Leptailurus serval, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b N. Severtzov. Notice sur la classification multisériale des Carnivores, spécialement des Félidés, et les études de zoologie générale qui s’y rattachent. „Revue et magasin de zoologie pure et appliquée”. 2e Série. 10, s. 389, 1858 (fr.). 
  3. T. von Heuglin. Systematische Übersicht der Säugethiere Nordost - Afrika's mit Einschluß der arabischen Küste, des rothen Meeres, der Somáli- und der Nilquellen-Länder, südwärts bis zum vierten Grade nördlicher Breite. „Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften. Mathematisch-Naturwissenschaftliche Classe”. 54 (1), s. 557, 1866 (niem.). 
  4. J.E. Gray. Notes on the Skulls of the Cats (Felidæ). „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1867, s. 272, 1867 (ang.). 
  5. C. Greve. Die geographische Verbreitung der jetzt lebeuden Raubthieree. „Nova acta Academiae Caesareae Leopoldino-Carolinae Germanicae Naturae Curiosorum”. 63, s. 76, 1895 (niem.). 
  6. a b J.Ch.D. von Schreber: Die Säugthiere in Abbildungen nach der Natur, mit Beschreibungen. Erlangen: Expedition des Schreber’schen säugthier- und des Esper'schen Schmetterlingswerkes, 1776, s. ryc. 108. (niem.)
  7. a b c J.Ch.D. von Schreber: Die Säugthiere in Abbildungen nach der Natur, mit Beschreibungen. Erlangen: Expedition des Schreber'schen säugthier- und des Esper’schen Schmetterlingswerkes, 1777, s. 407. (niem.)
  8. Nowell, K., Hunter, L., Hoffmann, M., Breitenmoser-Würsten, C., Lanz, T. & Breitenmoser, U. 2008, Leptailurus serval, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.1 [dostęp 2015-06-28] (ang.).
  9. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 136. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  10. K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 327, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  11. a b c M.E. & F.C. Sunquist: Family Felidae (Cats). W: D.E. Wilson, R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 141–142. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  12. J.A. Allen. Carnivora collected by the American Museum Congo Expedition. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 47, s. 266, 1924 (ang.). 
  13. Palmer 1904 ↓, s. 370.
  14. Palmer 1904 ↓, s. 288.
  15. a b Palmer 1904 ↓, s. 629.
  16. E.C. Jaeger: Source-book of biological names and terms. Wyd. 1. Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 211. (ang.)
  17. Walentynki w ZOO pod znakiem Światowego Dnia Kota, Herold Gdański nr 2/2017

BibliografiaEdytuj

  1. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904 (ang.). 
  2. Seidensticker J., Lumpkin S. (red): 1992. Wielkie koty, królewskie stworzenia dzikiego świata. Elipsa. Warszawa
  3. Kaleta T., Rzączyńska K. 1999. The reproduction of serval (Felis serval) and ocelot (Felis paradalis) in zoological gardens in the Northern Hemisphere, 1970-1995. Animal Science 35: 53-61
  4. Geertsema A. 1976. Impressions and observations on serval behaviour in Tanzania, East Africa. Mammalia 1, 40: 13-19
  5. 1979, Serval, Chester ZOO news, 8:11-12