Otwórz menu główne

Sewer (biskup praski)

Sewer, OSB (cz. Šebíř) (zm. 9 grudnia 1067) – czeski mnich, duchowny katolicki, biskup praski od 1030 r.

Sewer
Ilustracja
Płyta nagrobna biskupa
Data śmierci 9 grudnia 1067
biskup praski
Okres sprawowania 1031–1067
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja benedyktyni
Nominacja biskupia 1030
Sakra biskupia 1031

ŻyciorysEdytuj

Sewer pochodził z czeskiej rodziny szlacheckiej. Od najwcześniejszych lat służył na dworze książęcym jako kapelan księcia Oldrzycha. Później wstąpił do zakonu benedyktynów i wstąpił do klasztoru w Břevnovie. Dzięki poparciu władcy Severus został wybrany po śmierci biskupa praskiego Hizza jego następcą w 1030 r. Dopiero rok później otrzymał inwestyturę cesarską oraz został konsekrowany na biskupa. Powodem rocznego opóźnienia był trwający spór między cesarzem Henrykiem III a księciem czeskim.

W 1035 r. zmarł książę Jaromir, a jego następcą został Brzetysław I[1]. W tym czasie podjęto starania o podniesienie diecezji praskiej do rangi archidiecezji i metropolii, które ostatecznie nie zostały zrealizowane. Sewer założył w 1039 r. klasztor w Sazavie. Rozpoczął wprowadzanie w liturgii obrządku słowiańskiego przez co wszedł w konflikt z arcybiskupem metropolitą mogunckim, który groził biskupowi karami kościelnymi.

W 1038 lub 1039 r. wziął udział w najeździe na Polskę przeprowadzonym przez księcia Brzetysław I grabiąc z Gniezna m.in. relikwie św. Wojciecha[2]. 25 sierpnia 1039 r. zostały one uroczyście złożone w katedrze św. Wita w Pradze na Hradczanach. Od tej pory aż do XX w. dzień ten był obchodzona była uroczystość św. Wojciecha w Czechach. Po najeździe Sewer planował włączenie Śląska w obręb swojej diecezji oraz podjął starania w Rzymie o zdobycie paliusza arcybiskupiego[3].

Popierał następnie cesarza w konflikcie z księciem Brzetysławem przez co uszedł za granicę do Regensburgu, powracając do Czech po załagodzeniu konfliktu w 1041 r. Sewer wrócił do Pragi, gdzie został wkrótce pojmany i uwięziony. Dopiero po dalszych interwencji cesarza, uzyskał wolność.

W 1055 r. następca Brzetysława I, książę Spitygniew II poparł starania Severusa i ufundował kolegiatę w Litomierzycach, a trzy lata później zapoczątkowano budowę nowej katedry na Hradczanach.

W ostatnich latach swojego pontyfikatu jego władza została ograniczona w wyniku utworzenia nowej diecezji dla Moraw w Ołomuńcu. Zmarł w 1067 r.

PrzypisyEdytuj

  1. Słownik władców Europy średniowiecznej, pod red. J. Dobosza i M. Serwańskiego, Poznań 1998, s. 59.
  2. Słownik władców Europy średniowiecznej, op. cit., s. 60.
  3. Tomasz Jurek. Ryczyn biskupi. Studium z dziejów Kościoła polskiego w XI wieku. „Roczniki historyczne”. LX, s. 50, 1994. 

BibliografiaEdytuj

  • Čapka F. Dějiny zemí Koruny české v datech.
  • Frind A., Die Geschichte der Bischöfe und Erzbischöfe von Prag. Calve’sche Universitäts-Buchhandlung, Praga 1873, s. 20–24.