Otwórz menu główne

Seweryn Eugeniusz Barbag (ur. 4 września 1891 w Przemyślanach, zm. 26 września 1944 w Otwocku) – polski muzykolog i kompozytor.

Barbag w roku 1914 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim. W latach 1919–1924 studiował muzykologię w Wiedniu u Guida Adlera uzyskując stopień doktora tej dziedziny na podstawie pracy o twórczości Césara Francka. Ponadto uczył się gry na fortepianie i kompozycji u Josepha Marxa, Ludomira Różyckiego i Henryka Melcera-Szczawińskiego. od 1925 r. był profesorem teorii muzyki we lwowskim konserwatorium. W tym czasie udzielał korepetycji w zakresie kompozycji i gry na fortepianie. Od 1939 r., pomimo radzieckiej okupacji Lwowa, nadal wykładał w konserwatorium. W 1942 r. zachorował na gruźlicę i wyjechał do sanatorium w Świdrze koło Warszawy. Jednak nie zdołał wyleczyć się z choroby i zmarł tam w 1944 r.

Seweryn Barbag komponował utwory orkiestrowe, kameralne i miniatury fortepianowe. szczególną aktywność rozwijał jednak jako muzykolog i krytyk muzyczny. Spośród jego prac naukowych na uwagę zasługuje Systematyka muzykologii. Autor przedstawił tam własną propozycję określenia zakresu przedmiotowego muzykologii. Ponadto Barbag pozostawił po sobie następujące rozprawy:

  • Dzieła Césara Francka, Wiedeń 1925
  • Studium o pieśniach Chopina, Lwów 1927
  • Systematyka muzykologii, Lwów 1928
  • Publiczność jako problemat kultury muzycznej, 1925/1926
  • Polska pieśń artystyczna, 1927
  • Projekt reformy szkoły muzycznej niższej, 1929
  • Żywa muzyka jako źródło wychowania muzycznego, 1931
  • Praca wyższej szkoły muzycznej, 1931
  • Propedeutyka teorii muzyki jako zagadnienie dydaktyczne 1931
  • Bojkot nowej muzyki, 1933
  • Radio i film – czy estrada i scena, 1936

BibliografiaEdytuj

  • Lissa Zofia: Barbag Seweryn, [w:] Encyklopedia muzyczna PWM. Część biograficzna, t. I, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1979