Shōkōbō Benchō

japoński patriarcha buddyjski

Shōkōbō Benchō (jap. 聖光房 弁長; ur. 20 czerwca 1162, zm. 16 marca 1238) – mnich buddyjski związany ze szkołą jōdo (Jōdo-shū). Uważany za drugiego patriarchę. Założyciel szkoły chinzei (Chinzei-ha). Stąd też jego imię i tytuł brzmi często także Chinzei Shōkō Shōnin[1] (鎮西聖光上人), gdzie Chinzei (鎮西) to dawna nazwa Kiusiu[2], a znaki 上人 pisane także 聖人 (w obu złożeniach czytane shōnin) oznaczają świętego męża, świętego mnicha, kapłana)[3]. Występuje także pod imionami Benchō (弁長) i Shōkō (聖光)[4].

Shōkōbō Benchō
弁長
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1162
prowincja Chikuzen
Data śmierci 16 marca 1238
Szkoła Jōdo-shū
Nauczyciel Hōnen
Następca Ryōchū
Zakon Mahajana
Słynny cytat Ludzie utrzymują, że najlepszym miejscem do życia na emeryturze jest świątynia Kokawa lub góra Kōya. Ale dla mnie nie ma nic lepszego od łóżka, z którego wstaję każdego ranka.
Główny pawilon świątyni Zendō
Pawilon Buddy w Zendō-ji

BiografiaEdytuj

Pochodził z prowincji Chikuzen (część dzisiejszej prefektury Fukuoka) znajdującej się w północnej części wyspy Kiusiu. Rodzina należała do odgałęzienia rodu Fujiwarów[5].

Już w dzieciństwie zainteresował się religią. W 1183 roku udał się na górę Hiei o wysokości 848,1 m, leżącą na granicy obecnych prefektur Kioto i Shiga, gdzie rozpoczął studiowanie doktryny szkoły tendai (Tendai-shū).

W 1190 roku powrócił w rodzinne strony. Ciężko przeżył śmierć swojego młodszego brata i odczuł wtedy nietrwałość wszystkiego. Udał się do Kioto, aby pozyskać posąg dla rodzinnej prowincji. Wtedy spotkał Hōnena. Po dostarczeniu posągu do Chikuzen, powrócił do Kioto i w 1199 roku został uczniem Hōnena. Po głębokich studiach doktrynalnych, w 1204 r. powrócił do swojej rodzinnej prowincji, gdzie rozpoczął szerzenie nauk o nembutsu (skrót od Namu Amida Butsu; „Chwała Buddzie Amidzie!” lub „Zbaw, Buddo Amida!”)[6].

Postawił także wiele budynków służących do praktyk religijnych. Według legendy, wybudował także w 1212 roku klasztor Zendō (Zendō-ji)[7], który stał się główną świątynią szkoły jōdo (Jōdo-shū) na Kiusiu[5].

Podczas pobytu w Ōjō-in w prowincji Higo (obecna prefektura Kumamoto) sformalizował tradycję szkoły jōdo, tworząc jej odłam o nazwie Chinzei-ha. Nauczał o możliwości odrodzenia się w Czystej Krainie dzięki różnym praktykom, chociaż nieustannie podkreślał ważność inwokacyjnego nembutsu. Zwracał uwagę na rolę niezakłóconego umysłu podczas recytacji nembutsu, także w chwili śmierci (rinjū shōnen, „utrzymanie właściwego stanu uwagi w momencie śmierci”). Krytykował interpretacje doktryny dokonywane przez innych uczniów Hōnena, zwłaszcza przez Jōkakubō Kōsaia i Zennebō Shōkū. Uważał, iż zbytnio podkreślają oni wiarę w nembutsu kosztem innych praktyk[5].

Gdy w ponad wiek po śmierci Hōnena mnisi chinzei wybudowali w Kioto mauzoleum Hōnena, uznali się za ortodoksyjny odłam jōdo. Wtedy też Benchō otrzymał tytuł Niso Shōnin – Święty Drugi Patriarcha[5].

Prace literackieEdytuj

  • Matsudai nembutsu jushuin (末代念仏授手印, Handprint for the Transmission of the Nembutsu to Future Generations, Odcisk dłoni do przekazania nembutsu przyszłym pokoleniom)
  • Nembutsu ōjō shugyōmon (The Way of Practice for Birth by the Nembutsu, Sposób praktykowania ascezy dla narodzenia poprzez nembutsu)

Szkoła jōdoEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zendoji Temple (ang.). Fukuoka City, 2016. [dostęp 2018-06-22].
  2. 新明解国語辞典. Tokyo: Sanseido Co., Ltd, 1974, s. 728.
  3. Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 1604. ISBN 4-7674-2015-6.
  4. Mark L. Blum: The Origins and Development of Pure Land Buddhism (ang. • jap.). Oxford University Press, 2002. s. 435. [dostęp 2018-06-22].
  5. a b c d Sharpers of Japanese Buddhism ↓, s. 266.
  6. Mikołaj Melanowicz: Historia literatury japońskiej. Warszawa: PWN, 2011, s. 130-131. ISBN 978-83-01-17214-5.
  7. 筑前博多善導寺の歴史 (historia świątyni Zendō-ji (jap.). 善導寺, 2006. [dostęp 2018-06-22].

BibliografiaEdytuj