Shache (chiń. upr. 莎车县; pinyin Shāchē Xiàn; ujg. يەكەن ناھىيىسى, Yeken nahiyisi) – powiat w zachodnich Chinach, w regionie autonomicznym Sinciang, w prefekturze Kaszgar, nad rzeką Jarkend-daria. W 2010 roku liczył ok. 762 tys. mieszkańców.

Shache
莎车县, ‏يەكەن ناھىيىسى‎
Powiat
Państwo  Chiny
Region autonomiczny Sinciang
Prefektura Kaszgar
Siedziba Shache
Powierzchnia 9037 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności

762 385
Numer kierunkowy 0998
Kod pocztowy 844000
Tablice rejestracyjne 新Q
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Strona internetowa
Portal Chiny

Ośrodek rolniczy (uprawa pszenicy, bawełny, hodowla jedwabników, sady granatowców) i rzemieślniczy (produkcja dywanów, tkanin jedwabnych i kożuchów). Dawniej ważny węzeł szlaków karawanowych.

HistoriaEdytuj

Pierwsze wzmianki o królestwie Shache pochodzą z drugiej połowy II wieku p.n.e., gdy pełniło kontrolę nad szlakami w wyższych częściach Pamiru. Pod koniec I wieku, osłabione przez wojny z sąsiadami, zostało przejęte przez wojska chińskie pod dowództwem Ban Chao. Za czasów panowania dynastii Tang miasto zaczęło znowu stawać się ważnym ośrodkiem, po wcześniejszym przyćmieniu przez Kargilik i Kaszgar. Znaczenie miasta wzrosło jeszcze bardziej w XII i XIII wieku, kiedy stało się częścią chanatu czagatajskiego. Pod koniec XVI wieku zostało przyłączone do chanatu kaszgarskiego. Miasto dostało się ponownie pod kontrolę Chin w połowie XVIII wieku[1].

W piśmiennictwie przełomu XIX i XX w. Shache (pisane też Souche) jest tożsame[2] z występującym w literaturze anglosaskiej Yarkand[3] i polskiej Jarkend[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Yarkand (China) (ang.). Britannica Online Encyclopedia. [dostęp 2010-04-18].
  2. Section 20 – The Kingdom of Suoche 莎車 (Yarkand), depts.washington.edu [dostęp 2021-03-21].
  3. Edward Frederick Knight, Where three empires meet. A narrative of recent travel in Kashmir, western Tibet, Gilgit, and the adjoining countries, London, Bombay [etc.]: Longmans, Green and co., 1897 [dostęp 2021-03-21], Inni autorzy to np. F.E. Younghusband, A. Durand, J. Biddulph.
  4. Bronisław Grąbczewski, Przez Pamiry i Hindukusz do źródeł rzeki Indus, Warszawa: Gebethner i Wolff, 1924 [dostęp 2021-03-21].