Siarczan amonu

związek chemiczny

Siarczan amonu (nazwa Stocka: siarczan(VI) amonu), (NH
4
)
2
SO
4
nieorganiczny związek chemiczny, sól amonowa kwasu siarkowego. Dobrze rozpuszcza się w wodzie[2].

Siarczan amonu
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny (NH4)2SO4
Masa molowa 132,14 g/mol
Wygląd bezbarwne kryształy lub białe lub prawie białe granulki[1]
Identyfikacja
Numer CAS 7783-20-2
PubChem 24538
Podobne związki
Podobne związki azotan amonu
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

OtrzymywanieEdytuj

Siarczan amonu jest otrzymywany przez rozpuszczanie amoniaku w kwasie siarkowym[4]:

2NH
3
+ H
2
SO
4
→ (NH
4
)
2
SO
4

Można go też otrzymywać z zawiesiny gipsu poprzez reakcję z amoniakiem i dwutlenkiem węgla, w wyniku czego powstaje też osad węglanu wapnia[4]:

CaSO
4
+ H
2
O + CO
2
+ NH
3
→ (NH
4
)
2
SO
4
+ CaCO
3

Po jego odfiltrowaniu roztwór siarczanu amonu odparowuje się.

ZastosowanieEdytuj

Dawniej frakcje białek, które wytrącają się z roztworu pod wpływem 50% siarczanu amonu, nazywano globulinami, a białka pozostające w tych warunkach w roztworze – albuminami.

PrzypisyEdytuj

  1. Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4.
  2. a b c d CRC Handbook of Chemistry and Physics, David R. Lide (red.), wyd. 88, Boca Raton: CRC Press, 2007, s. 4-48, ISBN 978-0-8493-0488-0.
  3. Siarczan amonu (nr RES1427A-A7) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2018-03-28]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  4. a b c d e Karl-Heinz Zapp i inni, Ammonium Compounds, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, 2005, DOI10.1002/14356007.a02_243 (ang.).