Otwórz menu główne

Sieć Ruchu Europejskiego Niemcy

Sieć Ruchu Europejskiego Niemcy (niem. Europäische Bewegung Deutschland) – ponadpartyjne stowarzyszenie grup interesu z zakresu polityki europejskiej w Niemczech. Kooperuje ze wszystkimi aktorami zarówno na arenie narodowej, jak i europejskiej, w głównej mierze z rządem i Ministerstwem Spraw Zagranicznych Republiki Federalnej Niemiec, Komisją Europejską i Parlamentem Europejskim. Zrzesza 226 organizacji członkowskich, reprezentujących niemal wszystkie grupy społeczne: organizacje gospodarcze i zawodowe, związki zawodowe, oświatę, instytuty naukowe, fundacje, partie i inne. Współpraca Ruchu Europejskiego Niemcy z politycznymi instytucjami ma na celu rozwój dialogu w obszarze polityki europejskiej, jej przyszłej formy i koordynacji w Niemczech. Sieć Ruchu Europejskiego Niemcy jest częścią Międzynarodowego Ruchu Europejskiego[1].

Sieć Ruchu Europejskiego Niemcy
Netzwerk Europäische Bewegung Deutschland
Ilustracja
Państwo  Niemcy
Siedziba Berlin
Data założenia 13 czerwca 1949
Rodzaj stowarzyszenia stowarzyszenie
Profil działalności polityka europejska, komunikacja polityczna, społeczeństwo obywatelskie
Członkowie Dieter Spöri, Michael Gahler, Axel Schäfer, Michaele Schreyer, Franz Schoser, Bernd Hüttemann
brak współrzędnych
Strona internetowa

Spis treści

Misja i celeEdytuj

Ruch europejski Niemcy jest organizacją instytucjonalnie wspieraną przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Budżet Federalny. Nie jest zatem organizacją pozarządową w wąskim tego słowa znaczeniu. Z prawnego punktu widzenia i charakteru stosunków instytucjonalnych z Ministerstwem Spraw Zagranicznych zbliżona jest do Instytutu Goethego, nie posiada jednak umowy ramowej z MSZ, ale ściśle współpracuje merytorycznie i organizacyjnie z departamentem ds. europejskich. W ramach koncepcji „Europa-Kommunikation & Europäische Vorausschau” (komunikacja i perspektywa europejska) uzgadnianej wspólnie z Departamentem ds. europejskich, Ruch Europejski Niemcy oferuje organizacjom członkowskim spotkania informacyjne dotyczące aktualnych konsultacji Komisji Europejskiej, jak i postanowień Rady Unii Europejskiej. Ponadto Ruch Europejski Niemcy przeprowadza postępowanie rekrutacyjne wśród niemieckich studentów do Kolegium Europejskiego w Brugii i Natolinie. Biuro Ruchu Europejskiego w Bonn organizuje z kolei tzw. Konkurs Europejski, w którym corocznie bierze udział ok. 70 tys. uczniów. Ze względu na różnorodność ponad 200 organizacji członkowskich, Ruch Europejski Niemcy nie zawsze jest w stanie zajmować jednolite stanowisko. Typowe dla organizacji pozarządowych podejmowanie decyzji zatem nie jest możliwe. Zakres tematyczny obejmuje zarówno stanowisko w stosunku do ram niemieckiej polityki europejskiej, europejskiej opinii publicznej, jak i zapytania dotyczące przyszłości Unii Europejskiej.

Współpraca z innymi organizacjamiEdytuj

Sieć Ruchu Europejskiego Niemcy nie zrzesza osób fizycznych. Jednym z kluczowych zadań RE Niemcy jest wspieranie aktywnego i zaangażowanego społeczeństwa obywatelskiego. RE Niemcy unika jednocześnie podejmowania aktywności leżących w zakresie działania organizacji członkowskich. Wspólnie z przedstawicielami landów, RE Niemcy wspiera rząd, Parlament Europejski i Komisję Europejską w obszarze koordynacji działań public relations w procesie tworzenia polityki europejskiej. Wraz z Ministerstwem Spraw Zagranicznych RE Niemcy prowadzi dialog, którego grupą docelową są reprezentanci Unii Europejskiej, Republiki Federalnej, landów, regionów i społeczeństwa obywatelskiego.

Liczne briefingi i analizy dotyczące tematyki europejskiej przyczyniły się do zintensyfikowania współpracy RE Niemcy z organizacjami członkowskimi, przedstawicielstwem Komisji Europejskiej, jak i z poszczególnymi ministerstwami. W 2009 roku aktywność ta została wyróżniona nagrodą Euractiv za Narodową Debatę o Europie.

StrukturaEdytuj

Organami stowarzyszenia są: Zgromadzenie Organizacji Członkowskich, Zarząd oraz Sekretarz Generalny.

Zgromadzenie Organizacji Członkowskich spotyka się raz do roku. Każda z organizacji dysponuje jednym głosem.

Zarząd kieruje stowarzyszeniem i reprezentuje obszary działalności organizacji: gospodarkę, związki zawodowe, oświatę, partie i inne. Od czerwca 2006 roku prezydentem jest Dieter Spöri. Wiceprezydentami są Michael Gahler (członek Parlamentu Europejskiego), Axel Schäfer (członek Bundestagu), Michaele Schreyer (była członkini Komisji Europejskiej). Do zarządu należą według podziału tematycznego:

  • kwestie związków zawodowych: Annelie Buntenbach, DGB; Kirsten Lühmann (czł. Bundestagu), Federacja Służby Cywilnej;
  • gospodarka: Fabian Wehnert, Markenverband; Thomas Stammen, Federalny Związek tzw. Volksbanken i Raiffeisenbanken;
  • oświata, fundacje: Karen Hauff, Hertie School of Governance gGmbH; Dr. Christine Pütz, Heinrich-Böll-Stiftung;
  • integracja europejska: Ernst Johansson, Europa-Union Deutschland; Carola Lakotta-Just, Europäische Bewegung Sachsen-Anhalt;
  • partie: Rainder Steenblock, BÜNDNIS 90/DIE GRÜNEN; Michael Stübgen MdB, CDU; Ursula Männle MdL, była minister, CSU; Oliver Luksic MdB, FDP; Frank Zimmermann, SPD;
  • bez przydziału tematycznego: Michael Dollinger, Młodzi Europejscy Federaliści (JEF); Dieter-Lebrecht Koch MdEP, Ruch Europejski Thüringen; Walter Leitermann, Rada Gmin i Regionów Europy – Niemiecka Sekcja; Katharina Wolf, Stowarzyszenie Niemieckich Prawników.

Sekretarzem Generalnym jest od 2003 roku Bernd Hüttemann.

Poprzedni Prezydenci to Hans-Dietrich Genscher, były Minister ds. Zagranicznych.; Philipp Jenninger, były Prezydent Bundestagu; Annemarie Renger †, była Prezydent Bundestagu; Walter Scheel, były Prezydent Bundestagu; Rita Süssmuth, była Prezydent Bundestagu; Wolfgang Thierse, były Prezydent Bundestagu; Monika Wulf-Mathies, była członkini Komisji Europejskiej.

RE Niemcy w zarządzie Międzynarodowego Ruchu Europejskiego reprezentują wiceprezydent Jo Leinen i, jako zwykły członek, Bernd Hüttemann. Pozostali niemieccy reprezentanci to Rainer Wieland, Europejska Konfederacja Związków Zawodowych i Katharina Erdmenger, Europejska Partia Ludowa.

HistoriaEdytuj

Ruch Europejski został założony 13 czerwca 1949 r. jako niemiecka Rada Ruch Europejskiego w Wiesbaden. Założycielem był, do 1954 roku Prezydent Reichstagu, Paul Löbe.

PoczątkiEdytuj

Nawet jeśli idea Europy liczy sto lat, pierwszym konkretnym powojennym impulsem integracyjnym była słynna mowa Winstona Churchilla wygłoszona 19.09.1946 r. na Uniwersytecie w Zurychu. Sformułował on w niej nowy porządek Europy mający się opierać na współpracy niezależnych państw. Zięć Churchilla, Duncan Sandys, przejął inicjatywę wprowadzenia tej idei w życie. Jako przewodniczący brytyjskiego Zjednoczonego Ruchu Europejskiego (eng. United Europe Movement) zorganizował, wraz z Józefem Retingerem (pierwszy Sekretarz Generalny Ruchu Europejskiego) w maju 1948 roku Kongres Haski, który zapoczątkował powstanie Ruchu Europejskiego. Celem Kongresu było utworzenie narodowych Rad Ruchu Europejskiego, które należałyby do Międzynarodowej Rady na poziomie europejskim. Eugen Kogon, pierwszy prezydent Europa Union Deutschland, znacznie wsparł utworzenie niemieckiej Rady Ruchu Europejskiego zapraszając w styczniu 1949 roku ok. 90 osobistości ze świata publicznego by wraz z Sandysem skonstruować prowizoryczny Komitet Wykonawczy.

Ruch Europejski został założony 13 czerwca 1949 r. jako niemiecka Rada Ruchu Europejskiego w Wiesbaden. Na spotkaniu inicjatywnym zostało wyłonionych 252 członków z różnych partii i dziedzin życia społecznego Zachodnich Niemiec. Pierwszym prezydentem został Paul Löbe spełniający tę funkcję do 1954 r. Na stanowisku przewodniczącego Komitetu Wykonawczego zasiadł Kogon. Drugim przewodniczącym został Hermann Brill. Do pozostałych członków należeli m.in. Konrad Adenauer, Ludwig Erhard i Theodor Heuss. Po pierwszym posiedzeniu Bundestagu powstała w niemieckim parlamencie sekcja Ruch Europejskiego, na czele której stanął Carlo Schmid. Schmid już wcześniej został wybrany na wiceprezydenta parlamentarnej grupy Międzynarodowego Ruchu Europejskiego. Drugim przewodniczącym sekcji, do której do 1950 roku wstąpiło jeszcze 244 innych posłów, został Heinrich von Brentano, a sekretarzem Fritz Erler. Już w okresie powstawania Ruch Europejski miał ponadpartyjny charakter. Praca niemieckiej Rady Ruchu Europejskiego zaś była finansowana ze środków publicznych, w pierwszych miesiącach ze składek landów, a od 1950 roku przez Urząd Kanclerza Federalnego.

Rozwój i reformyEdytuj

Z czasem wykształciła się konkretna rola niemieckiej Rady Ruchu Europejskiego. Komitet Wykonawczy pod przewodnictwem Eugena Kogona obradował regularnie jednocześnie odnosząc się do europejskiej polityki, w szczególności w obszarach takich jak gospodarka, polityka społeczna, prawo i kultura, a także przedstawianiem niemieckiemu rządowi propozycji dotyczących koordynacji polityki europejskiej. Wraz z utworzeniem Europejskiego Centrum Kultury w Genewie i Kolegium Europejskiego w Brugii, Rada przyjęła nową funkcję jednostki rekrutującej stypendystów Kolegium. W 1983 roku została także organizatorem Europejskiego Dnia w Szkole (od 1978 r. pod nazwą Konkursu Europejskiego), który miał przybliżyć uczniom ideę integracji europejskiej. Uczestnicząc w międzynarodowych kongresach, przeprowadzając demonstracje, ankiety badające opinię publiczną i publikując informacje dla prasy i członków, Rada starała się zaangażować społeczeństwo niemieckie w politykę europejską.

Pomimo,iż proces integracji europejskiej postępował, w 1951 roku powstała Europejska Wspólnota Węgla i Stali, w 1957 EWG i EURATOM na podstawie Traktatów Rzymskich, zdania na temat przyszłości Europy były zarówno wśród międzynarodowej, jak i niemieckiej Rady podzielone.

W 1954 r., na skutek mało przejrzystego sposobu przewodzenia, Kogona zastąpił na stanowisku Prezydenta Ernst Friedlaender, który zreformował strukturę niemieckiej Rady. Friedlaender niespodziewanie zachorował i w 1958 r. Hans Furler został mianowany na jego następcę.

Lata 60. i 70. pod znakiem wyborów bezpośrednich do Parlamentu EuropejskiegoEdytuj

W latach 60. niemiecka Rada wraz z Europa-Union Deutschland zintensyfikowały współpracę tworząc wspólny dział prasowy. Wybory do Parlamentu Europejskiego, jak i wzrost jego kompetencji miały przybliżyć Europę obywatelom. W związku z bezpośrednimi wyborami do Parlamentu Europejskiego, w roku 1979 kładziono szczególny akcent na zachęcanie obywateli do udziału w wyborach i informowaniu o jednoczeniu się partii na poziomie europejskim.

Równolegle wzrosła liczba organizacji członkowskich i zaczęły powstawać regionalne siostrzane organizacje – do dziś istnieją komitety w 14 landach.

Przezwyciężanie „Eurosklerozy” lat 80.Edytuj

Pomimo iż niemiecka Rada Ruchu Europejskiego liczyła coraz więcej organizacji członkowskich musiała się coraz częściej konfrontować z problemami natury finansowej. W efekcie serwis informacyjny zawiesił swoją działalność. Jednak jego wypróbowana struktura posłużyła w trakcie kolejnych wyborów do Parlamentu Europejskiego.

Lata 80. minęły pod znakiem tzw. eurosklerozy, powstałej w wyniku kontrowersji jakie wzbudzały subwencje do wspólnej polityki rolnej. Wydarzenia te wpłynęły również negatywnie na aktywność Niemieckiej Rady Ruchu Europejskiego. Kryzys ustał wraz z przyjęciem Jednolitego Aktu Europejskiego, i kolejno, Traktatu z Maastricht i Traktatu Amsterdamskiego. W tym kontekście rząd federalny i niemiecka Rada zaczęła coraz ściślej ze sobą współpracować w celu promowania publicznej dyskusji o polityce europejskiej.

Postęp ostatnich 20 latEdytuj

W latach 90. nazwy narodowych sekcji Międzynarodowego Ruchu Europejskiego zostały ujednolicone. Od tego czasu Niemiecka Rada przyjęła nazwę Europejski Ruch Niemcy (niem. Europäische Bewegung Deutschland (EBD)).

Zakres aktywności edukacyjnej i medialnej stale się powiększał. W 1991 r. została ustanowiona nagroda „Kobiety Europy – Niemcy” (niem. „Frauen Europas – Deutschland”), zaczęto także organizować fora dyskusyjne dotyczące Unii Gospodarczej i Walutowej, Traktatu Konstytucyjnego, czy rozszerzenia Unii Europejskiej na Wschód. Ponadto RE Niemcy we współpracy z Europa-Union Deutschland utworzył grupę studyjną mającą wpływ na przebieg prac Konwentu Europejskiego. Przewodniczącemu Konwentu – Valéry Giscard d’Estaing – został przedłożony dokument odnoszący się do poprawy legitymizacji Unii Europejskiej.

Od 2004 roku praca w obszarze polityki europejskiej dalej się rozwijała, bazując na konkretnych projektach jak „Europa-Kommunikation und Europäischen Vorausschau” (komunikacja i perspektywa europejska). Najbardziej znaną formą działalności są tzw. Eu-De-Briefings i EU-Briefings odbywające się na przemian w siedzibach organizacji członkowskich bądź ambasadach.

Biuro w Berlinie zostało otwarte pod koniec lat 90. i stało się główną siedzibą RE. Od 2006 r. znajduje się ono przy Sophienstraße w dzielnicy Mitte. W tym samym roku zostało ustanowione, iż każda z organizacji członkowskich dysponuje jednym głosem i jest zobowiązana do uiszczania corocznej składki. z czasem RE zaczął zrzeszać coraz bardzie różnorodne organizacje.

W 2009 r. RE Niemcy obchodził Jubileusz 60-lecia swego istnienia. Rok później osiągnął rekordową liczbę organizacji członkowskich, tj. 202. Oznacza to, że w ciągu 7 lat dołączyło 70 nowych organizacji. By proces przystępowania do RE przebiegał sprawniej, decyzję o przyjęciu organizacji podejmuje Zarząd. W 2010 r. Zgromadzenie Organizacji Członkowskich postanowiło skupić się w kolejnych latach na wspieraniu realizacji koncepcji „good governance” zarówno w kontekście europejskim, jak i narodowym. Biorąc pod uwagę Traktat Lizboński program na lata 2010/2011 podkreśla wymóg zajęcia nowego stanowiska w stosunku do grup interesu, jak i społeczeństwa obywatelskiego. Relatywnie nowym instrumentem działania RE Niemcy jest przeprowadzanie, wśród organizacji członkowskich, co pół roku ankiety mającej na celu ustalenie głównych tematów jakimi się zajmują. Ze względu na zwiększające się kompetencje Parlamentu Europejskiego w procesie legislacyjnym, RE organizuje od 2011 r. tzw. „EP-Berichterstatter im Dialog”, kiedy to zaprasza parlamentarzystów europejskich do dialogu.

PrezydenciEdytuj

Organizacje członkowskieEdytuj

Ruch Europejski Niemcy zrzesza aktualnie 221 organizacji[2].

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj