Siedziba Dolnośląskiej Izby Architektów

Siedziba Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów – zrekonstruowany modernistyczny budynek dawnego przedszkola na osiedlu Dąbie przy ul. Wróblewskiego 18, wybudowany pierwotnie jako jeden z domów eksperymentalnego osiedla wystawy WUWA według projektu Paula Heima i Alberta Kemptera.

Siedziba Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów
dom nr 2 wzorcowego osiedla WUWA (przedszkole)
niem. Werkbundsiedlung Haus Nr. 2 (Kindergarten)
Ilustracja
Widok budynku od strony południowo-wschodniej
Państwo

 Polska

Miejscowość

Wrocław

Adres

ul. Wróblewskiego 18

Styl architektoniczny

modernizm

Architekt

Paul Heim i Albert Kempter (oryginał)
Zbigniew Maćków (rekonstrukcja)

Inwestor

Siedlungsgesellschaft Breslau A.G.

Wysokość całkowita

4,35 m

Kondygnacje

1

Rozpoczęcie budowy

marzec 1929

Ukończenie budowy

czerwiec 1929

Zniszczono

lipiec 2006

Odbudowano

lipiec–grudzień 2013

Pierwszy właściciel

Siedlungsgesellschaft Breslau A.G.

Obecny właściciel

Dolnośląska Okręgowa Izba Architektów RP

Położenie na mapie Wrocławia
Mapa konturowa Wrocławia, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Siedziba DSOIA”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Siedziba DSOIA”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Siedziba DSOIA”
Ziemia51°06′19,75″N 17°05′02,89″E/51,105486 17,084136

HistoriaEdytuj

Parterowy budynek przedszkola drewnianej konstrukcji z płaskim dachem powstał w roku 1929 jako modelowy przykład przedszkola na osiedlu wystawy WUWA. Jego projektantami byli Paul Heim i Albert Kempter, twórcy pobliskiego domu galeriowego nr 1. Przedszkole przeznaczone dla 60 dzieci było jedynym budynkiem nie pełniącym funkcji mieszkalnych spośród wszystkich 37 zaplanowanych budynków tego osiedla. Autorzy projektu zaprezentowali przedszkole, w którym dzieci wychowywane miały być zgodnie z koncepcjami pedagogicznymi Friedricha Fröbla oraz Marii Montessori, czyli rozwijania aktywności, samodzielności i nawyków współżycia z rówieśnikami poprzez gry i zabawy przy pomocy specjalnie opracowanych zabawek. Przedszkola takie miały dawać dzieciom to, czego nie mógł im zapewnić dom rodzinny. Kładziono też nacisk na pozostawienie dziecku maksymalnej swobody w jego aktywności i spontanicznym kształceniu zmysłów.

Realizację takich założeń zapewniała centralnie umieszczona duża sala zabaw doświetlona z góry świetlikiem w dachu. Wokół sali znajdowało się pięć mniejszych pokojów do zajęć w grupach. Bezpośrednio z sali zabaw można było przejść do ogrodu urządzonego po stronie południowej budynku. W części północnej przedszkola wokół holu rozmieszczono pokój przedszkolanek, kuchnię, sanitariaty oraz pomieszczenia gospodarcze.

W czasie działań wojennych w roku 1945 budynek przetrwał bez większych strat. W okresie powojennym budynek przez długi czas był nieużytkowany i niszczał. Nie został wpisany do rejestru zabytków tak jak pozostałe budynki wzorcowego osiedla. Na początku XXI w. był własnością prywatną. W czasie, gdy trwały procedury jego wpisania do rejestru zabytków spłonął w niewyjaśnionych okolicznościach w nocy z 6 na 7 lipca 2006 r. Później, gdy miasto odzyskało działkę, na której stał ruszyły prace mające na celu wykonanie jego rekonstrukcji.

W lipcu 2013 r. rozpoczęła się jego odbudowa, zakończona pięć miesięcy później. Projekt odbudowy na podstawie zachowanych oryginalnych rysunków Heima i Kemptera wykonała pracownia Zbigniewa Maćkowa. Otwarcie zrekonstruowanego budynku miało miejsce 21 stycznia 2014 r. Budynek od tej pory jest siedzibą Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów RP.

Galeria zdjęćEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011.
  • Jadwiga Urbanik: WUWA 1929–2009. Wrocławska wystawa Werkbundu. Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2009.