Otwórz menu główne

Siegfried Borris (ur. 4 listopada 1906 w Berlinie, zm. 23 sierpnia 1987 tamże) – niemiecki kompozytor, muzykolog i nauczyciel muzyki.

ŻyciorysEdytuj

Studia rozpoczął na wydziale ekonomicznym. Jednak w roku 1929 zrezygnował z nich na rzecz muzyki. Zaczął wtedy uczyć się kompozycji od Paula Hindemitha. Dwa lata później podjął naukę muzykologii u Arnolda Scheringa. W 1933 r. zakończył studia uzyskując doktorat na podstawie pracy pt.: Kirnbergers Leben und WErk und seine Bedeutung in Berliner Musikkreis um 1750. W latach 1929-1933 był docentem berlińskiej Musikhochschule, później, przez cały okres rządów nazistów, nauczał prywatnie. W 1945 r. został profesorem tej właśnie szkoły, w której wcześniej był docentem. Działa wtedy jako pierwszy przewodniczący w Institut für Neue Musik und Musikerziehung w Darmstadcie. Wspólnie z Ernstem Krausem od 1969 r. redagował czasopismo Musik und Bildung. Borris jest autorem popularnego podręcznika harmonii oraz wielu prac dotyczących muzyki współczesnej, w których rozpatruje ją w aspekcie zróżnicowanych przejawów współczesnej kultury muzycznej.

PraceEdytuj

Siegfried Borris skomponował pięć symfonii, suity, koncerty na flet, na dwa klawesyny, na gambę, na róg, na organy i obój, wiele utworów kameralnych, utworów na fortepian i na organy oraz pieśni.

Napisał też wiele prac muzykologicznych:

  • Praktische Harmonielehre, Berlin 1938
  • Beiträge zu einer neuen Musikkunde, Berlin 1947/1948
  • Praktische Harmonielehre, Berlin 1950
  • Einführung in die moderne Musik, Halle 1950
  • Neue Formen der Mehrstimmigkeit, 1960
  • Der Schlüssel zur Musik von heute
  • Grundlagen einer musikalischen Umweltkunde
  • Kultur als Massenware

BibliografiaEdytuj

  1. Jarzębska Alicja: Borris Siegfried [w:] Encyklopedia muzyczna PWM. Część biograficzna, t. I, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1979