Otwórz menu główne

Sienno (biał. Сенна; ros. Сенно, hist. również Sienna[1]) – wieś na Białorusi, w rejonie nowogródzkim obwodu grodzieńskiego, nad rzeką Wołowicz (lewym dopływem Niemna), około 22 km na północny wschód od Nowogródka.

Sienno
Сенна
Państwo  Białoruś
Obwód grodzieński
Rejon nowogródzki
Sielsowiet Lubcz
Wysokość 137 m n.p.m.
Populacja (2009)
• liczba ludności

95
Nr kierunkowy +375 1597
Kod pocztowy 231425
Tablice rejestracyjne 4
Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu grodzieńskiego
Sienno
Sienno
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Sienno
Sienno
Ziemia53°43′22,7″N 26°05′48,2″E/53,722972 26,096722
Portal Portal Białoruś

HistoriaEdytuj

Pierwsza znana dziś wzmianka o Siennie pochodzi z 1494 roku, gdy wielki książę litewski Aleksander Jagiellończyk darował te dobra przywilejem Teodorowi Chreptowiczowi (zm. w 1528 roku). O ich granice Teodor sądził się z Janem Radziwiłłem (1474–1522), marszałkiem wielkim litewskim, a po jego śmierci – z wdową po nim – Hanną z Kiszków (~1480–1533). Przedmiotem sporów były krzywdy, jakich doznawał od Radziwiłłów, które czynili oni i ich poddani w dobrach Teodora – Siennie. Chodziło o zabójstwa ludzi, jaz na Niemnie, gony bobrowe, chmielniszcza itp. Król Zygmunt I Stary listem wydanym 1 grudnia 1522 roku uznał wszystkie pretensje Chreptowicza. W 1499 roku tenże król oddał mu Lubcz, który w 1528 roku nabył od Chreptowiczów wojewoda wileński Olbracht Gasztołd[2].

Od 1583 roku Siennem władał prawnuk Teodora, Adam Chreptowicz (1557–1628), podkomorzy nowogródzki.

W XVIII wieku Sienno należało do rodziny Obuchowiczów. Po wyjściu Eweliny Obuchowiczówny (zm. w 1880 roku) za Jana Pusłowskiego, dobra te przeszły z posagiem w ręce Pusłowskich i pozostawały w nich do końca XIX wieku, po czym zostały rozparcelowane[1].

Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Sienno, wcześniej należące do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazło się na terenie powiatu nowogródzkiego (ujezdu) guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Sienno wróciło do Polski, weszło w skład gminy Lubcz w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi[3].

W 2009 roku w Siennie mieszkało 95 osób[4].

Dawny dwórEdytuj

Obuchowiczowie, a później Pusłowscy mieszkali w dużym, jedenastoosiowym, drewnianym dworze. Był to parterowy dom ze środkową, trójosiową częścią piętrową, z wieńczącym ją trójkątnym szczytem. Budynek był przykryty wysokim, gontowym, płaskim, czteropadowym dachem z dwiema półokrągłymi lukarnami. Przed piętrową częścią, od strony podjazdu, był szeroki taras, nad którym zaprojektowano taras wsparty na dwóch konsolkach[1].

Przed domem rozciągał się wielki gazon, wokół domu – stary park. Poza nim stał murowany grobowiec z wielkim krzyżem otoczony żeliwnym płotem. Spoczywała w nim m.in. Ewelina Pusłowska oraz jej syn Adam Pusłowski, powstaniec styczniowy, rozstrzelany przez Rosjan[1].

Majątek w Siennie jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Sienna [w:] Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 2: Województwa brzesko-litewskie, nowogrodzkie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1993, s. 349, ISBN 83-04-03784-X, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  2. Grzegorz Ryżewski: Ród Chreptowiczów herbu Odrowąż. Kraków: Wydawnictwo Avalon, 2006. ISBN 978-83-60448-22-9.
  3. Sienno na stronie Radzima.net. [dostęp 2016-01-10].
  4. Liczby ludności miejscowości obwodu grodzieńskiego na podstawie spisu ludności – 14 października 2009. [dostęp 2016-01-10].