Sieweczka syberyjska

Sieweczka syberyjska[3], sieweczka mongolska[3] (Eupoda mongola) – gatunek średniej wielkości ptaka wędrownego z rodziny sieweczkowatych (Charadriidae).

Sieweczka syberyjska
Eupoda mongola
(Pallas, 1776)
Ilustracja
Szata godowa
Ilustracja
Szata spoczynkowa
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

siewkowe

Podrząd

siewkowce

Rodzina

sieweczkowate

Podrodzina

sieweczki

Rodzaj

Eupoda

Gatunek

sieweczka syberyjska

Synonimy
  • Charadrius mongolus Pallas, 1776[1]
Podgatunki
  • E. m. pamirensis (Richmond, 1896)
  • E. m. schaeferi (Meyer de Schauensee, 1937)
  • E. m. mongola (Pallas, 1776)
  • E. m. stegmanni (Portenko, 1939)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Podgatunki i zasięg występowaniaEdytuj

Sieweczka mongolska zamieszkuje w zależności od podgatunku[4][5]:

Do Polski zalatuje wyjątkowo. Odnotowano tylko dwa pojawienia – w 1977 przy ujściu Wisły i w 2005 koło Jastarni na Półwyspie Helskim[6].

MorfologiaEdytuj

Wygląd
W szacie godowej samiec ma boki i przód głowy oraz gardło, brzuch i podogonie białe. Przód ciemienia i kantarek oraz pokrywy uszne czarne (na czole pozostaje jednak biała plama). Wierzch głowy, kark i wole jasnordzawe. Grzbiet i skrzydła szare z brązowym odcieniem. Dziób czarny, nogi ciemne. Samiec w szacie spoczynkowej, samica i osobniki młodociane mają barwy bardziej stonowane. Bardzo podobna sieweczka pustynna jest nieco większa, ciemniejsza, bardziej kontrastowa oraz ma dłuższy, grubszy dziób i dłuższe nogi.
Wymiary średnie
długość ciała 18–21 cm[4]
rozpiętość skrzydeł 45–58 cm[4]
masa ciała 39–110 g[4]

Ekologia i zachowanieEdytuj

Biotop
Niezalesione tereny, zazwyczaj w pobliżu zbiorników wodnych.
Gniazdo
W zagłębieniu, na ziemi.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w maju – czerwcu 2–3 jaja.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres 22 do 24 dni przez obydwoje rodziców.
Pożywienie
Drobne bezkręgowce.

Status i ochronaEdytuj

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje sieweczkę mongolską za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji, według szacunków organizacji Wetlands International z 2006 roku, mieści się w przedziale około 310–390 tysięcy osobników. Ogólny trend liczebności populacji nie jest znany[2].

W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[7].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. P.S. Pallas: Reise durch verschiedene Provinzen des Rußischen Reichs. T. 3: Reise aus Sibirien zurück an die Wolga im 1773sten Jahr. Cz. 2. St. Petersburg: Kayserl. Akademie der Wissenschaften, 1776, s. 700. (łac.).
  2. a b BirdLife International, Charadrius mongolus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2022-1 [dostęp 2022-10-09] (ang.).
  3. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Charadriinae Leach, 1820 - sieweczki (wersja: 2022-09-26). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2022-10-09].
  4. a b c d Wiersma, P., Kirwan, G.M., Christie, D.A. & Boesman, P.: Lesser Sandplover (Charadrius mongolus). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-04-07].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Buttonquail, thick-knees, sheathbills, plovers, oystercatchers, stilts, painted-snipes, jacanas, Plains-wanderer, seedsnipes. IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-04-22]. (ang.).
  6. M. Stopiński, W. Półtorak, A. Sikora, P. Zieliński. Drugie stwierdzenie sieweczki mongolskiej Charadrius mongolus w Polsce. „Notatki Ornitologiczne”. 47 (4), s. 262–266, 2006. 
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).

Linki zewnętrzneEdytuj