Silnik rakietowy HM-7

HM-7(B)francuski silnik rakietowy na mieszankę ciekłego tlenu i wodoru (w stosunku wagowym 5,14:1), stosowany w rakietach rodziny Ariane. W rakietach Ariane 2, 3, 4 i 5 używana jest jego rozwojowa wersja oznaczona dodatkową literę B.

HM-7(B)
w nawiasach różnice dla wersji B
Ilustracja
Kraj pochodzenia

 Francja

Projektant

SEP, Ottobrunn

Wykorzystanie

Ariane 2-3, Ariane 4-3, Ariane 5 ESC A

Materiały napędowe

ciekły tlen, ciekły wodór

Pierwszy lot

1979 (HM-7)
1984 (HM-7B)

Ostatni lot

1986 (HM-7)

Osiągi
Siła ciągu na poziomie morza

(43,6) kN

Siła ciągu w próżni

(70) kN

Impuls właściwy na poz. morza

(310) s

Impuls właściwy w próżni

(447) s

Maks. czas działania

570 (735) s

Parametry
Komory spalania

1

Ciśnienie w komorze

30 (35) bar

Stosunek ciągu do masy

(41,25)

Wymiary
Długość

1,8 m

Średnica

1 m

Masa

(155) kg

Wariant podstawowyEdytuj

Był używany w 3. stopniu rakiet Ariane 1, w latach 1979-1986. Istotne pomysły konstrukcyjne komory spalania silników HM-7 zostały, na licencji, użyte przez NASA w głównych silnikach amerykańskich promów kosmicznych (SSME).

Wersja BEdytuj

Po doświadczeniach z użyciem silnika HM-7 w rakietach Ariane 1, chciano podwyższyć jego parametry. Zwiększono ciśnienie w komorze spalania i powiększono dyszę, co zaowocowało zwiększeniem impulsu właściwego. Silnik został dopuszczony do użytku w 1983, a rok później użyto go po raz pierwszy. Użyto go w, wówczas nowej, rakiecie Ariane 3 z uwagi na bardzo dobre parametry i ugruntowaną niezawodność.