Otwórz menu główne

Sindhijęzyk z grupy indyjskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się około 30 milionów ludzi, głównie w pakistańskiej prowincji Sindh.

सिन्धी / سنڌي
Obszar Pakistan, Indie, Hongkong, Oman, Singapur
Liczba mówiących ok. 30 mln[1]
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
 Języki indoirańskie
  Języki indoaryjskie
   Sindhi
Pismo/alfabet arabskie, dewanagari
Status oficjalny
język urzędowy Indie (Gujarat i Radżastan)
Ethnologue 2 prowincjonalny
Kody języka
Kod ISO 639-1, ISO 639-1 sd
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 snd
Kod ISO 639-3 snd
IETF sd
Glottolog sind1272
Ethnologue snd
GOST 7.75–97 снд 600
WALS sdh
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

W XIV-XVIII w. był popularnym językiem literackim, zwłaszcza poezji sufickiej. Sindhi wykazuje wpływ substratu drawidyjskiego, jego cecha szczególną jest bogaty system fonologiczny, (46 fonemów spółgłoskowych) oraz obecność spółgłosek iniektywnych oraz 16 samogłosek. Zarówno w Pakistanie jak i w Indiach ma status regionalnego języka urzędowego.

Zobacz teżEdytuj

 
Zasięg języka sindhi

PrzypisyEdytuj