Otwórz menu główne

Skit Świętego Ducha w Poczajowie

kategoria w projekcie Wikimedia

Skit Świętego Duchaskit filialny ławry Poczajowskiej, podlegający eparchii tarnopolskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego[1].

Skit Świętego Ducha
Свято-Духівський Почаївський чоловічий монастир
Ilustracja
Cerkiew Świętego Ducha w kompleksie skitu
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Miejscowość Pocaiv.png Poczajów
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Rodzaj klasztoru skit
Eparchia tarnopolska
Archimandryta Pafnucy (Cełyk)
Typ monasteru męski
Obiekty sakralne
Cerkiew Świętego Ducha
Cerkiew nadbramna św. Onufrego
Data budowy 1204, 1901–1903 (przebudowa)
Data zamknięcia 1959
Data reaktywacji 1989
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Skit Świętego Ducha
Skit Świętego Ducha
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Skit Świętego Ducha
Skit Świętego Ducha
Ziemia49°59′44″N 25°32′48″E/49,995556 25,546667

Siedziby mnichów znajdowały się w miejscu funkcjonowania skitu jeszcze przed 1240, co oznacza, że powstały jeszcze przed uformowaniem się cenobitycznej wspólnoty w Poczajowie. Skit przez cały okres swojego funkcjonowania był filią Ławry[2]. Pierwotnie jego główną świątynią była drewniana cerkiew, która w latach 1901–1903 została przeniesiona do wsi Borszczówka. Na jej miejscu wzniesiono świątynię pod tym samym wezwaniem co cały skit (z dolną cerkwią św. Serafina z Sarowa), w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Obiekt ten zwieńczono pięcioma kopułami, nad przedsionkiem wzniesiono dzwonnicę. W XIX w. skit był przystosowany dla ok. trzydziestu mnichów, którzy zamieszkiwali w pojedynczym budynku mieszkalnym. Przełożony skitu posiadał odrębny dom z wewnętrzną cerkwią Wszystkich Świętych. Poza budowlami mieszkalnymi w skład kompleksu wchodziły obiekty gospodarcze – mnisi dysponowali sześcioma dziesięcinami ziemi i pasieką[3].

Skit funkcjonował bez przeszkód do 1959, gdy został zamknięty na polecenie władz radzieckich. Cerkiew nadbramną św. Onufrego[4] zaadaptowano na cele mieszkalne. Cerkiew Świętego Ducha została zamieniona na magazyn, zaś podziemna cerkiew św. Serafina na prosektorium. W budynkach mieszkalnych dla mnichów urządzony został szpital psychiatryczny[2].

Skit został zwrócony ławrze Poczajowskiej w 1989. Mnisi, oprócz modlitwy, pracują w nadal istniejącym szpitalu psychiatrycznym[2]. Szczególnym przedmiotem kultu w skicie jest krzyż, który według prawosławnej tradycji należał do św. Nikity Słupnika[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Wykaz monasterów
  2. a b c d A. Radziukiewicz, Skit który zrodził ławrę, Przegląd Prawosławny nr 8 (254), sierpień 2006
  3. Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 102. ISBN 978-83-7431-127-4.
  4. Skit na oficjalnej stronie Ławry Poczajowskiej