Sofroniusz (Starkow)

Sofroniusz, imię świeckie Siergij Prokopjewicz Starkow (ur. 1875 w Iljinskim, zm. 22 października 1932 w Arzamasie) – rosyjski biskup prawosławny.

Sofroniusz
Siergij Starkow
biskup arzamaski
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 1875
Iljinskoje
Data i miejsce śmierci 22 października 1932
Arzamas
biskup arzamaski
Okres sprawowania 1932
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1 kwietnia 1922
Diakonat 1 sierpnia 1896
Prezbiterat 2 sierpnia 1896
Chirotonia biskupia 23 kwietnia 1922
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 23 kwietnia 1922
Miejscowość Harbin
Miejsce Cerkiew Zwiastowania
Konsekrator Metody (Gierasimow)
Współkonsekratorzy Michał (Bogdanow), Nestor (Anisimow), Melecjusz (Zaborowski)

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny chłopskiej. W wieku dziewięciu lat rodzice oddali go do szkoły przy monasterze Trójcy Świętej w Sielendze, gdzie uczył się przez dwa lata. Naukę kontynuował w szkole duchownej w Nerczyńsku, a następnie w seminarium duchownym w Irkucku, które ukończył w 1896 jako jeden z najlepszych absolwentów w swoim roczniku. W tym samym roku, kolejno 1 i 2 sierpnia, przyjął z rąk arcybiskupa irkuckiego i wiercholeńskiego Tichona święcenia diakońskie i kapłańskie. Jako kapłan służył w stanicy Sielenga (1896-1899), Wierchniej Dudince (1899-1906), gdzie był również katechetą oraz w Czycie, gdzie był katechetą seminarium nauczycielskiego i proboszczem szkolnej cerkwi (1906-1912). W 1912 otrzymał godność protoprezbitera[1].

Brał udział w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917-1918. Po jego zakończeniu wrócił do Czyty i tam w czerwcu 1918 został aresztowany razem z grupą duchownych, którzy próbowali zapobiec konfiskacie archiwum eparchialnego. Opuścił więzienie po upadku władzy radzieckiej w Czycie w sierpniu 1918 i wrócił do pracy duszpasterskiej w soborze w tym samym mieście. 1 kwietnia 1922 w Harbinie w cerkwi Zwiastowania służył wieczyste śluby mnisze przed biskupem Melecjuszem (Zaborowskim), przyjmując imię zakonne Sofroniusz na cześć św. Sofroniusza Irkuckiego. 23 kwietnia tego samego roku został w Harbinie wyświęcony na biskupa sielengińskiego, wikariusza eparchii zabajkalskiej, po czym wrócił do Czyty, gdzie tymczasowo zarządzał całą eparchią[1]. Następnie został formalnie jej locum tenens, z tytułem biskupa nerczyńskiego. W styczniu 1923 aresztowany w Czycie, wyszedł na wolność po trzech miesiącach. W tym samym roku przeszedł do Żywej Cerkwi, jednak po kilku miesiącach porzucił tę organizację[1].

Aresztowany w końcu tego samego roku lub, według innego źródła, 1 maja 1924. Za "działalność kontrrewolucyjną" został skazany na trzy lata łagru. Karę odbywał w obozie w dawnym Monasterze Sołowieckim. Po upływie wyroku, nie mogąc zamieszkać w ciągu trzech lat w wybranych miastach ZSRR oraz na Syberii, osiadł w obwodzie archangielskim. W 1932 zastępca locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego, metropolita Sergiusz, wyznaczył go na biskupa arzamaskiego, wikariusza eparchii niżnonowogrodzkiej. 22 października 1932, w dniu powitania z wiernymi i duchowieństwem Arzamasu, zmarł na atak serca[1].

W 1992 został całkowicie zrehabilitowany[1].

PrzypisyEdytuj