Solheim Cup 1994

1994 Solheim Cup, czyli trzecia edycja meczów o puchar Solheima miał miejsce od piątku, 21 października 1994 do niedzieli, 23 października 1994 na polu golfowym resortu The Greenbrier w White Sulphur Springs, Wirginia Zachodnia, USA. W imprezie tej rywalizowały dwie drużyny, reprezentacja zawodowych golfistek Stanów Zjednoczonych oraz Europy. Puchar zdobyły golfistki amerykańskie pokonując rywalki wynikiem 13 do 7[1].

FormatEdytuj

Do zdobycia przez obie drużyny była pula 20 punktów. Golfistki walczyły o nie w dwóch turach meczów drużynowych, po których nastąpiła tura meczów singlowych. Pierwsza tura miała miejsce w piątek i stanowiło ją pięć meczów foursome (5 punktów). Dzień później rozgrywana była druga tura, czyli 5 meczów fourball (5 punktów). Ostatniego dnia miała miejsce trzecia tura, którą stanowiło 10 pojedynków (10 punktów). Taka organizacja gry zapewniała, że każda z reprezentantek uczestniczyła w każdej z trzech tur.

DrużynyEdytuj

    Drużyna Europy
Uczestniczka Wiek Miejsce zamieszkania lub pochodzenia Uwagi
Mickey Walker 41   Essex, Anglia niegrający kapitan
Helen Alfredsson 29   Göteborg, Szwecja
Laura Davies 31   Coventry, Anglia
Lora Fairclough 24   Chorley, Anglia debiutantka
Trish Johnson 28   Bristol, Anglia dzika karta
Liselotte Neumann 28   Gmina Finspång, Szwecja
Alison Nicholas 32   Gibraltar dzika karta
Catrin Nilsmark 27   Göteborg, Szwecja dzika karta
Dale Reid 35   Ladybank, Szkocja dzika karta
Annika Sörenstam 24   Sztokholm, Szwecja debiutantka
Pam Wright 30   Torphins, Szkocja dzika karta

 

    Drużyna USA
Uczestniczka Wiek Miejsce zamieszkania lub pochodzenia Uwagi
JoAnne Carner 55   Kirkland, Waszyngton niegrający kapitan
Donna Andrews 27   Lynchburg, Wirginia debiutantka
Brandie Burton 22   San Bernardino, Kalifornia
Beth Daniel 37   Charleston, Karolina Południowa
Tammie Green 34   Somerset, Ohio debiutantka
Betsy King 39   Reading, Pensylwania
Meg Mallon 31   Natick, Massachusetts
Dottie Mochrie 29   Saratoga Springs, Nowy Jork
Kelly Robbins 25   Mount Pleasant, Michigan dzika karta, debiutantka
Patty Sheehan 37   Middlebury, Vermont
Sherri Steinhauer 31   Madison, Wisconsin debiutantka

WynikiEdytuj

Dzień 1. – mecze foursomeEdytuj

Jeszcze przed samymi zawodami kapitan drużyny USA JoAnne Carner podzieliła się z Europejkami swoim planem ustawień par i kolejności startów zawodniczek na pierwsze dwa dni rozgrywek[2]. Strategia Carner uwzględniała m.in. taki dobór par aby w każdej z nich była zarówno golfistka dobrze punktująca jak i daleko uderzająca driverem. Dodatkowo pod uwagę brała dopasowanie doświadczenia, charakterów i więzi przyjaźni między zawodniczkami[2].

Prowadzenie Europejek po pierwszym dniu nie było zaskoczeniem, ponieważ podobnie kończyły się mecze foursome w poprzednich dwóch edycjach Solheim Cup. Niespodzianką natomiast były mecze, w których punktowały golfistki europejskie, w szczególności ten z udziałem pary mało jeszcze wtedy znanych Sörenstam i Nilsmark, które pokonały amerykańskie weteranki Daniel i Mallon[3].

  Wyniki  
Alfredsson/Neumann   3&2 Mochrie/Burton
Sörenstam/Nilsmark   1up Daniel/Mallon
Reid/Fairclough   2&1 Green/Robbins
Davies/Nicholas   2up Andrews/King
Johnson/Wright   2up Sheehan/Steinhauer
3 Foursome 2
3 Łącznie 2

Dzień 2. – mecze fourballEdytuj

Drugiego dnia amerykanki odrobiły straty doprowadzając do remisu. Pierwszy punkt zdobyły w meczu Mochrie/Burton przeciwko Davies/Nicholas, w którym przełomowym momentem był siódmy dołek par 3. Na nim Burton o mało co nie trafiła hole in one[4]. Zamiast tego zdobyła birdie, drugie ze swoich pięciu tego dnia, wyrównując stan meczu. Daniel i Mallon zrewanżowały się Szwedkom Sörenstam i Nilsmark za porażkę z poprzedniego dnia gromiąc je 6&5. W trzecim meczu Reid i Fairclough znowu pokonały Green i Robbins, tym razem z jeszcze większą przewagą. Andrews i King dość łatwo wygrały z Johnson i Wright 3&2. W ostatnim meczu para Szwedek pokonała Sheehan i Steinhauer uzyskując prowadzenie na ostatnim dołku po tym jak Alfredsson trafiła metrowego putta na zwycięstwo[4].

  Wyniki  
Davies/Nicholas   2&1 Mochrie/Burton
Sörenstam/Nilsmark   6&5 Daniel/Mallon
Reid/Fairclough   4&3 Green/Robbins
Johnson/Wright   3&2 Andrews/King
Alfredsson/Neumann   1up Sheehan/Steinhauer
2 Fourball 3
5 Łącznie 5

Dzień 3. – mecze singloweEdytuj

Ostatniego dnia drużyna Europy potrzebowała pięciu punktów aby zatrzymać zdobyty dwa lata wcześniej puchar Karstena Solheima. Zamiast tego zdobyły tylko dwa punkty przeciw ośmiu po stronie triumfujących Amerykanek.

Pierwszym wygranym meczem okazał się ten z numerem 2, w którym Dottie Mochrie robiąc siedem birdie na 13 dołkach rozgromiła Nilsmark 6&5[5]. Alfredsson co prawda wygrała mecz nr 1 przeciwko King, ale kolejny punkt dla Europy przyszedł dopiero po wygranej Alison Nicholas. W tym momencie stan rywalizacji był 8 do 7 na korzyść Amerykanek, a w pozostałych ciągle trwających pięciu meczach w czterech prowadziły Amerykanki, a w pojedynku Davies i Burton był remis[5]. Jak się okazało w nich wszystkich również zwyciężyły Amerykanki.

Spory wkład w zwycięstwo drużyny USA miała solidna gra ze strony amerykańskich debiutantek, które wygrały wszystkie cztery pojedynki, w których brały udział. Ogólnie najlepszymi zawodniczkami drużyny USA były Brandie Burton i Dottie Mochrie, które zdobyły komplet punktów wygrywając wszystkie swoje mecze.

  Wyniki  
Alfredsson   2&1 King
Nilsmark   6&5 Mochrie
Johnson   1up Daniel
Fairclough   4&2 Robbins
Wright   1up Mallon
Nicholas   3&2 Sheehan
Davies   1up Burton
Sörenstam   3&2 Green
Reid   2up Steinhauer
Neumann   3&2 Andrews
2 Pojedynki 8
7 Łącznie 13

PrzypisyEdytuj

  1. Solheim Cup Results. LPGA Tour. [dostęp 2009-01-25]. (ang.).
  2. a b Tim Rosaforte. Captain America. „Sports Illustrated”, 1994-10-31. [dostęp 2009-01-25]. (ang.). 
  3. Larry Dorman. This Foursome Format Seems Lost on the U.S.. „The New York Times”, 1994-10-22. [dostęp 2009-01-25]. (ang.). 
  4. a b Larry Dorman. Burton's Magical 5-Iron Helps Tie Solheim Cup. „The New York Times”, 1994-10-23. [dostęp 2009-01-25]. (ang.). 
  5. a b Larry Dorman. Putts Keep Dropping, And Cup Comes Home. „The New York Times”, 1994-10-24. [dostęp 2009-01-25]. (ang.).