Otwórz menu główne

Sowia Góra (powiat międzychodzki)

wieś w województwie wielkopolskim, powiecie międzychodzkim

Sowia Góra – mała wieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Międzychód, przy drodze wojewódzkiej nr 160, w centrum Puszczy Noteckiej. Najdalej na północ wysunięta miejscowość w gminie.

Sowia Góra
wieś
Ilustracja
Miejsce straceń w okolicy wsi
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat międzychodzki
Gmina Międzychód
Sołectwo Sowia Góra
Liczba ludności (2006) 20
Strefa numeracyjna 95
Tablice rejestracyjne PMI
SIMC 0183851
Położenie na mapie gminy Międzychód
Mapa lokalizacyjna gminy Międzychód
Sowia Góra
Sowia Góra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sowia Góra
Sowia Góra
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Sowia Góra
Sowia Góra
Położenie na mapie powiatu międzychodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu międzychodzkiego
Sowia Góra
Sowia Góra
Ziemia52°42′16,6″N 15°50′43,0″E/52,704611 15,845278

HistoriaEdytuj

 
Stara zabudowa

Podobną nazwę nosiły już wcześniej wzniesienia na terenie Puszczy Noteckiej, np. Szowyagora koło Kwiejc. Obecną wieś w okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów założyli w 1702 Unrugowie z Międzychodu i była to osada olęderska o nazwie Hollendry Eylenburg.

W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej[1]. Sowia Góra należała do okręgu międzychodzkiego tego powiatu i stanowiła część majątku Prusim, którego właścicielem był wówczas Reich[1]. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 109 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 14 dymów (domostw)[1]. Wzmiankowana była wówczas także polana leśna Sowia Góra (1 dom, 7 osób)[1].

W 1890 jako wieś i leśnictwo leżące w powiecie międzychodzkim opisał miejscowość XIX wieczny Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. Wieś miała wówczas 20 domów i 130 mieszkańców w tym 2 katolików oraz 128 protestantów. Liczyła 108 hektarów powierzchni w tym 48 hektarów roli, 15 łąk oraz 26 lasu[2].

Od roku 1920 do 1939 wieś należała do II Rzeczypospolitej. W pobliżu znajdowała się granica polsko-niemiecka, biegnąca dzisiejszą granicą pomiędzy województwem lubuskim a województwem wielkopolskim. Działał tutaj posterunek celny (w domu z 1907, stojącym do dziś)[3]. Stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Sowia Góra”[4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

We wsi rosną okazałe drzewa, m.in. dąb o obwodzie 320 cm i sosna pomnikowa o obwodzie 250 cm. Nieco dalej – w odległości około 3 km na wschód stoi pomnikowa sosna o obwodzie 200 cm, która przetrwała klęskę strzygoni choinówki. Przy szosie w kierunku Drezdenka znajduje się kopalnia ropy naftowej i gazu ziemnego „Lubiatów”.

Zobacz też: Sowia Góra

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère) Jana Nepomucena Bobrowicza, 1846, s. 257.
  2. Sowia Góra w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola. Warszawa 1890.
  3. Paweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s. 224, ​ISBN 978-83-7272-242-3​.
  4. Marek Jabłonowski, Bogusław Polak: Polskie formacje graniczne 1918−1839. Dokumenty organizacyjne, wybór źródeł. Tom II. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999, s. 22. ISBN 83-87424-77-3.