Otwórz menu główne

Zmiany

Rozmiar się nie zmienił, 11 lat temu
m
brak opisu edycji
Filip początkowo był tylko doradcą (''consigliere'') Filipa, lecz [[26 stycznia]] [[1749]] roku został mianowany ''Intendente generale della Casa Reale'' (Intendentem Generalnym Domu Królewskiego). Zajmował się pieniężną strona organizacji rozrywek królewskiech, świąt, przedstawień teatralnych i organizowaniem budowy pałaców, ogrodów i budynków państwowych.
 
W [[1759]] władca Parmy uczynił du Tillota swym ''primo ministro'' (pierwszym ministrem). Minister starał się ograniczyć wpływy feudałów, Kościoła i opodatkować ich przedstawicieli, a także zreformować państwo w duchu [[Oświecenie (okres)|Oświecenia]]. Otaczali go liberalni intelektualiści i artyści ([[Étienne de Condillac]], Paciaudi, [[Giovanni Bodoni]], [[Jean-Baptiste Boudard]]). zaproszonym przez niego był też [[Ennemond Alexandre Petitot]]. W roku [[1756]] do Parmy przybył na jego zaproszenie francuski szlachcic [[Guillaume Rouby de Cals]]. Razem z du tillotem wdrażał on oświeceniowe reformy. Zlikwidowana została (w praktyce) [[inkwizycja]]. ZałożonoPrzekształcono oświeceniowąpaństwowy gazetęperiodyk ''[[Gazzetta dedi ParmeParma]]'', istniejący od roku [[1735]] w oświeceniową gazetę , a wszechnica ''Università degli Studi di Parma'' została zreformowana w kierunku liberalno-deistycznym. Du Tillot zakładał liczne manufaktury i, jak podaje historyk [[Jeremy Black]], próbował wzmocnić kopalnictwo.
 
W roku [[1764]] du Tillot został markizem di Felino i otrzymał posiadłości di Fellino i San Michele in Tiorre. Jego starania by [[Jezuici]] opuscili Parmę, a waładza kościelna została podoporządkowana świeckiej sprowadziły gniew Państwa Kościelnego, pod którym ugiął się nowy władca Parmy [[Ferdynand I Parmeński]] rządzący od roku [[1765]], tym bardziej, e dewotów wsparła jego świeżo przybyła do Parmy żona Maria z Habsburgów. [[19 listopada]] roku [[1771]] du Tillot uciekł do Hiszpanii. Zmarł w Paryżu w [[1774]] roku.